เว็บบอร์ดรีวิว

วันนี้ขอเสนอรีวิวแช่อิ่ม เปรี้ยวหวานมันเค็มกำลังดีครับ.............


หลังจากบากบั่นพากเพียรเรียนมั่งไม่เรียนมั่งมาแสนนานจนรู้สึกเหมือนเรียนมาชั่วชีวิต ในที่สุดก็ถึงวันเรียนจบหมดสิ้นเวรกรรม เลยคิดว่าจะไปเที่ยวออกดูโลกกว้างเสียก่อนจะเริ่มทำงานเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวกะเขาครับ  

เรื่องทั้งหมดเริ่มต้นจาก วันนึงเมื่อปลายปีได้เห็นกระทู้หนึ่งใน blueplanet ว่าด้วยการเดินทางรอบโลกด้วยโลวคอสต์ก็เกิดปิ๊งไอเดียอยากดำเนินรอยตามครับ

แต่คงไม่มีปัญญา (และกะตัง) จะเอาซะรอบโลกอย่างเขาหรอก เอาแค่เสี้ยวเดียวของเขาก็พอครับ ขอแค่ใกล้ๆนี่ก่อน

เชียงใหม่ >>สิงคโปร์>> ดาร์วิน >>บริสเบน>>>> โกลด์โคส>>>> ซิดนีย์ >>>>เมลเบิร์น >>>กรุงเทพฯ  
วะฮ่าฮ่า บินซะให้สะอุรา ไม่บ้าไม่ทำครับ เกือบทั่วออสเตรเลียแล้วเชียว ถ้ามีเวลา(และมีตังค์) ก็ว่าจะเก็บแคนเบอร่า เพิร์ท ทาสมาเนีย กะนิวซีแลนด์ด้วย ไม่เป็นไร มีตังต์เมื่อไหร่เจอกัน

ก่อนอื่นก็ต้องจัดการเรื่องวีซ่าก่อน ต้องขอขอบคุณคุณดอส(เจ๊ดอส) และพี่ๆหลายๆท่านทั้งใน hflight, bluplanet, klaibaan และ trekkingthai สำหรับคำแนะนำครับ ผมส่งหลักฐาน พาสปอร์ต แนบ ใบรับรองว่าเป็นนักศึกษาที่ขอจากมหาลัยไป (อันที่จริงตอนไปน่ะจบแล้ว กะลังว่างงาน แต่เขาไม่รู้นี่...) พร้อมแบงค์ดราฟท์ 2200 บาท และซองเปล่าติดแสตมป์จ่าหน้าถึงตัวเอง ส่งถึงสถานทูตออสเตรเลียโดยตรงทางไปรษณีย์ ไม่ได้ยื่นผ่านวีเอฟเอส - (นายหน้าทำวีซ่าออสซี่ประจำประเทศไทย-  ประหยัดไปตั้ง 400แน่ะ อิอิ) ไม่ถึง 5วันก็ได้พาสปอร์ตพร้อมวีซ่ามัลติเปิ้ลวิซิท 1ปีกลับคืนมาแล้วครับ สะดวกจริงๆ ไม่ต้องรอนแรมเข้ากรุงเทพให้วุ่นวายเสียเงินเสียทองด้วยอ่ะ

ต่อมาก็หมั่นเข้าเน็ท เช็คโปรฯของสายการบิน 3 สายคือ Tigerairways, Jetstar, Virginblue เป็นประจำครับ ซึ่ง Jetstar กะ Virginblue มักออกทุกช่วงต้นเดือนครับ ราคาในเว็บถ้าเป็นเที่ยวบินภายในประเทศจะรวมทุกอย่างแล้ว เริ่มต้นเท่าที่เคยเห็นถูกสุดก็ประมาณ 49 ดอลลาร์(ประมาณ 1500 บาท) jetstar มักจะออกหลังเวอร์จิ้น และเกทับด้วยราคาถูกกว่าเล็กน้อย แต่ก็ไม่หวือหวามากเหมือนแอร์เอเชียบ้านเราทำนะครับ พอเช็คได้ราคาถูกใจก็จองเลย ผมจองก่อนเดินทางประมาณ 3 เดือนครับ

จากนั้นก็ใช้เวลาว่างจากการงาน (และโดดเรียน หรือแอบเข้าเน็ทหลังห้องขณะฟังเลคเชอร์) หาข้อมูลเกี่ยวกับการ "เที่ยวเอง" ในออสเตรเลียครับ แหล่งข้อมูลที่ดีที่สุดก็ไม่พ้นที่นี่, บลูพลาเน็ท แล้วก็ เทร็กกิ้งไทยแหละครับ

และแล้ว วันเดินทางก็ใกล้มาถึงครับ ตื่นเต้นๆ

ก่อนออกเดินทางขออนุญาตพาไปซ้อมชมหมีโคอาล่าที่พึ่งได้รับมาจากออสเตรเลียที่สวนสัตว์เชียงใหม่ก่อนนะครับ

โอ๊ะ..ไม่ได้มาซะนาน เพิ่งเห็นว่าสวนสัตว์เชียงใหม่กำลังจะมีรถไฟฟ้ารางเดี่ยวนำเที่ยวสวนสัตว์ลักษณะเดียวกันที่เซนโตซ่า สิงคโปร์แล้วนะครับ แต่ไม่รู้จะได้เปิดใช้จริงเมื่อไหร

ดาราตัวอื่นๆของสวนสัตว์เชียงใหม่ก็ยังอยู่ดีกินดีครับ โดยเฉพาะเจ้าช่วงช่วงและหลินฮุ่ย ซึ่งตอนนี้โดนแยกขังเดี่ยว เอ้ย! แยกเลี้ยงเดี่ยวเรียบร้อยแล้ว เพราะโตเป็นหนุ่มเป็นสาวกันแล้วนะจ๊ะ

และนี่ก็โครงการร่วมทุนเอกชนราคาหลายร้อยล้านเช่นกันครับ เชียงใหม่อะควาเรี่ยม อันนี้ก็ไม่รู้จะเปิดเมื่อไหร่เหมือนกัน เล่นมีการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองแบบนี้

ส่วนจัดแสดงหมีโคอาล่าอยู่บนเนินเขา ใกล้ๆกับสวนสัตว์เด็กครับ

กล่องที่บรรทุกหมีมา มีตราสวนสัตว์ทารองก้า,ซิดนีย์ ติดอยู่ ในรีวิวนี้ผมจะนำพี่น้องไปบุกสวนสัตว์ที่มาของโคอาล่าสี่ตัวนี้กันเลย

เห็นแล้วๆ! เจ้าตัวนี้ไม่รู้ชื่ออะไร ปกติโคอาล่าจะนอนเกือบทั้งวันครับ จะตื่นเฉพาะช่วงที่มันกิน คราวนี้โชคดีเห็นมันตื่นมาทักทายคนดู 10 วินาทีก่อนจะหลับต่อ...คร่อก...

นกเพนกวินฮัมโบลด์ พันธุ์อเมริกาใต้ ที่ได้รับมาจากสวนนกจูร่ง ประเทศสิงคโปร์ เค้าให้มา 4-5 ตัว ตอนนี้ออกลูกออกหลานเต็มตู้

ควรแก่เวลาก็มาแพคของเพื่อการท่องเที่ยวแบบประหยัดกันครับ นี่เลย ข้าวกล่องอีซี่โกแช่เย็นแข็งโป้ก จะได้ประหยัดค่าอาหารระหว่างที่แวะสิงคโปร์ (เป็นความงกส่วนบุคคล เยาวชนที่ดีไม่ควรเลียนแบบนะจ๊ะ)

เช้าวันเดินทางที่สนามบินเชียงใหม่ครับ อากาศขมุกขมัวน่าดูตามแบบฉบับเชียงใหม่หน้าแล้งครับ เพราะอากาศไม่ถ่ายเท ควันจากการเผาหญ้าเผาขยะจึงปกคลุมทั่วไปจนค่าฝุ่นควันในอากาศเกินมาตรฐาน เดี๋ยวนี้มีกฎเทศบาลแล้วนะครับ ห้ามเผาใบไม้เผาขยะเด็ดขาด ฝ่าฝืนจับปรับ 2500 บาท จำคุก 2 เดือน เอาจริงด้วย คราวนี้ใครเผาละหมดตูด

ได้ใช้terminal ใหม่แล้วค่อยรู้สึกคุ้มค่ากับภาษีสนามบิน 700 บาทหน่อยครับ โอ่โถง ไม่อึดอัดเหมือนกระดองปูแบบเทอร์มินอลเก่าซึ่งกำลังจะปรับเป็นเทอร์มินอลภายในประเทศทั้งหมด

เที่ยวบินระหว่างประเทศวันนี้ช่วงเช้ามี 3 เที่ยวบิน ใช้เครื่อง A320 ทั้งหมด เจ้าเสือน้อยแหกขี้ตาตื่นบินมาจากสิงคโปร์แต่เช้ามืดเลยครับ ผู้โดยสารคงไปสนามบินลำบากน่าดูเพราะ MRT ก็ยังไม่วิ่ง แถมยังต้องไปถึง Budget terminal อีก

วันนี้คนเยอะมากครับ เต็ม 180 ที่นั่ง แถมเช็คอินช้ามากๆเพราะเสือน้อยลืมเก็บภาษีสนามบินรวมไว้ในค่าตั๋ว เลยต้องมาเก็บและออกบิลกันที่เคาท์เตอร์เช็คอิน


ปล. ต้องขอโทษด้วยนะครับที่บางรูปอาจเบลอ ไม่ชัดถ้าแสงน้อย เพราะทริปนี้ใช้กล้องปัญญาอ่อนตัวละ 4500 บาทถ่ายทั้งทริปอ่ะครับ มันเล็ก พกสะดวกดี

เนื่องจากกว่าจะเช็คอินเสร็จก็รอไปเป็นชั่วโมง เลยต้องวิ่งผ่ายตม. ตับเกือบแลบครับ ก่อนจะไปขึ้นเครื่องก็ผ่านห้องผู้โดยสารขาออกอันโอ่โถง มีร้านดิวตี้ฟรีเยอะกว่าเก่า แต่เนื่องจากผู้โดยสารขึ้นเครื่องหมดแล้วเลยเห็นโล่งๆอย่างนี้แหละครับ

วันนี้ได้นั่งเจ้าเสือน้อยลำใหม่ครับ 9V-TAG

ข้อมูลเที่ยวบิน
วันศุกร์ 2 มี.ค. 2550
เครื่องบิน แอร์บัส A320  180 ที่นั่ง ทะเบียน 9V-TAG
สายการบิน Tiger Airways เที่ยวบินที่  TR129
ออกจาก เชียงใหม่ (CNX)  9.00 น. ถึง สิงคโปร์ (SIN)  13.05 น.
รวมเวลาบิน 3 ชั่วโมง 5 นาที
ราคาโปรโมชั่น8.88 SGD  รวม 1405 + 700 = 2105 บาท
จองเมื่อ 19/10/06



งวงกระจกอันใหม่ สดใสไฉไลกว่าเดิม

พนักงานต้อนรับในเครื่องแบบใหม่ ทะมัดทะแมงและเรียบง่ายกว่าเก่า แค่เสื้อยืดคอวี กางเกงขายาว และผ้ารัดเอวลายเสือ

ห้องโดยสารใหม่เอี่ยมแต่รูปแบบก็เหมือนลำเก่าๆครับ ที่นั่งยัดแน่น 180 ที่ seat pitch แคบๆ นั่งแล้วปวดขาเหมือนเดิม ตรงเบาะมีการติดกระดาษรองศีรษะสีเขียวเป็นโฆษณาระบบโรมมิ่งของ Starhub

ที่ความสูง  35000 ฟิต อากาศสดใสครับ

ห้องน้ำก็ลักษณะเหมือนลำอื่นๆ

In flight magazine เดี๋ยวนี้จะรวมเอาเมนูอาหารและของที่ระลึกไว้หน้าท้ายครับ ตุ๊กตุ่นเสือน้อยตัวละ 300 บาท

คอลัมน์ภายในจะแนะนำ Destination ต่างๆของไทเกอร์แอร์เวยส์ครับ ซึ่งจะเกี่ยวกับประเทศไทยมากสุด เพราะมีตั้ง 6 destinations อันนี้เป็นบทความแนะนำสำนักอาจารย์สักยันต์ในจังหวัดสระบุรีครับ อ้างว่านางเอกปากสวย แม่ของลูกของแบรด พิตต์ ก็มาสักอักขระลงอาคมที่นี่ด้วย

ไทเกอร์แอร์เวยส์พึ่งเปิดจุดหมายใหม่ที่น่าสนใจคือ เพิร์ทครับ เป็นจุดหมายที่ใช้เวลาบินมากที่สุดถึง 4 ชั่วโมง 45 นาที นั่งกันจนขาบวมเป็น DVT(โรคชั้นประหยัด) กันไปเล้ย

รวบรัดตัดความมาถึงท่าอากาศยานชางงี สิงคโปร์กันเลยครับ หลังจากลงรันเวย์ตะวันออกทางทิศใต้แล้วก็แท็กซี่มาจอดหน้า Budget terminal ครับ ผมพึ่งเคยมาใช้เทอร์มินอลนี้ครั้งแรกก็รู้สึกอึ้ง ทึ่ง เสียว พอสมควร เคยได้ยินกิติศัพท์ แต่ไม่นึกว่ามันจะ.....  ได้ขนาดนี้

สภาพภายนอกเหมือนโรงเก็บของไม่มีผิด

มีเครื่องไทเกอร์ลำอื่นจอดเทียบอยู่ 2 ลำ

มุมบังคับ (เอากะเค้ามั่ง)

บ้าย บาย คุณ TAG

อาคารเทียบเครื่องบินแบบโอเพ่นแอร์ ติดลูกกรงเหล็กดัด โอ้วพระเจ้า จอร์จ  ร้อนสุดๆ
พอเข้ามาถึง Arrival hall ค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อยเพราะมีแอร์

โถง ตม. คล้ายเค้าท์เตอร์คิดเงินตามเทสโก้โลตัสทีเดียวเชียว

สายพานรับกระเป๋ามี 3 เส้นครับ

รับกระเป๋าสัมภาระแล้วก็ออกมาขึ้น Shuttle bus ฟรีตรงหน้าอาคารผู้โดยสารขาออก ซึ่งจะแยกเป็นคนละหลังกันกับขาเข้าครับ เขาจะไปส่งที่ท่ารถเมล์ ใต้ terminal 2 เดินลัดเลาะไปตามทางแคบๆคดเคี้ยว (แต่มีป้ายบอกตลอด) แป๊บเดียวก็จะถึงสถานี MRT ครับ  

เนื่องจากเกาะเล็กๆแห่งนี้ตลอดจนการเดินทางเข้าเมืองแบบต่างๆ ได้ถูกรีวิวแล้วรีวิวอีกจนพรุนไปหมดโดยสมาชิกท่านอื่น จึงขอละไว้ในฐานที่เข้าใจนะครับ

คราวนี้ผมไปพักที่เดิมที่คุ้นเคยครับ Backpacker cozy corner http://cozycornerguest.com/ แถวๆร้านบะหมี่หลังโรงแรม NSS ชื่อดัง ที่นี่คิดค่าที่ซุกหัวนอนแค่คืนละ 12 เหรียญ แถมอาหารเช้าเป็นขนมปังปิ้งกะชากาแฟ  เปิดแอร์เป็นเวลา  มีครัว ตู้เย็น ไมโครเวฟให้เสร็จ ถ้าหิวมากๆก็ลงไปกินบะหมี่โต้รุ่ง ชามละ 3 เหรียญข้างล่างได้  ทำเลก็ดี มีเซเว่น อีเลฟเว่นอยู่ตึกเดียวกัน เยื้องไปหน่อยเป็นหอสมุดแห่งชาติสิงคโปร์  หน้าที่พักมีห้าง Bugis junction กะห้าง Seiyu ทีทางเดินลงไปหาสถานีรถไฟฟ้า Bugis เดินจากที่นี่ไปอีก 3-4 บล็อกก็มีฟู้ดเซ็นเตอร์ แล้วก็ Simlim Square  แหล่งค้าเครื่องใช้ไฟฟ้า อุปกรณ์อิเล็คโทรนิคและคอมพิวเตอร์แหล่งใหญ่ที่สุดของสิงคโปร์ พวกกล้องถ่ายรูป-กล้องวิดีโอ ต่อดีๆอาจได้ถูกกว่าซื้อบ้านเราเกือบหมื่น และยังได้ GST คืนอีกสูงสุดถึง 5% โดยไปเคลมได้ที่สนามบินหลังผ่าน ตม. ออกไปแล้ว ซึ่งไม่ได้คืนทั้ง 5% นะครับ เขาจะคืนเป็น step เช่น ซื้อตั้งแต่ราคาเท่านี้ถึงเท่านี้ ได้คืนเท่านี้เหรียญ โดยอย่างต่ำต้องซื้อ 100 เหรียญครับ แต่พวกพ่อค้าที่ Simlim นี่เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวนะครับ อาจทำให้คุณรู้สึกว่าถูกหลอก แต่ไม่ได้ถูกโกงได้โดยง่าย ต้องหนักแน่นในของชิ้นที่อยากซื้อนะครับ เช็คราคาจากเมืองไทยไปก่อน อย่าให้เขาหว่านล้อมให้ซื้อรุ่นอื่นโดยอ้างว่าดีกว่า แพงกว่านิดหน่อยโดยไม่ได้ศึกษาราคาที่อื่นมาก่อนเด็ดขาด

วันนี้ขออนุญาตพาไปเที่ยว Attraction เปิดใหม่ของสิงคโปร์ครับ จากหน้าที่พัก นั่งรถเมล์สาย 80 Harbor Front (ถูกกว่าขึ้นรถไฟหลายตังค์อยู่) จะมาส่งถึงประคูเลยครับ VIVO city ห้างเปิดใหม่ยิ่งใหญ่อลังการ ตั้งอยู่ตรงข้ามกับ Sentosa

ขึ้นมาชั้น 3 จะมีสถานีรถไฟรางเดี่ยวแบบที่กัวลาลัมเปอร์ วิ่งไป-กลับ เซนโตซ่าครับ สถานีฝั่งเซนโตซ่าจะมี 2 สถานี  คือตรงฐานเมอร์ไลอ้อนยักษ์ กับที่ชายหาดครับ

ซื้อตั๋วที่นี่เลย ราคา 3 เหรียญ เป็นค่าเข้าเซนโตซ่า 2 เหรียญ อีกเหรียญเป็นค่ารถไฟรางเดี่ยว ขึ้นได้ทั้งวัน

เป็นระบบรถไฟที่สั้นมากๆเลยครับ วิ่ง 4 นาทีก็สุดสายแล้ว ตามสไตล์เศรษฐีสิงคโปร์ สร้างไว้แค่ขอให้ได้มีก็พอใจ 555

แอบดูใต้ท้องรถไฟ

วันนี้มาดู Sentosa 4D Magic ครับ เป็นโรงหนัง 3 มิติเปิดใหม่ อยู่ตรงข้างๆหอคอยคาร์ลสเบอร์ก โรงไม่ใหญ่มากครับ ฉายหนัง 3 มิติกะโหลกกะลาเรี่องนึงเรื่อง The Pirate มิติที่4 ที่ว่าคือมีลมพัด มีน้ำพ่นใส่คนดู เหมือนที่ดิสนีย์แลนด์ฮ่องกงนั่นแหละครับ แต่มีเพิ่มมาอีกอย่างคือเก้าอี้กระตุกได้ (แค่กระตุกๆให้ตกใจนะครับ ไม่ได้โยกตามภาพที่ฉาย) แล้วก็ที่พนักพิงตรงข้างหูจะมีที่เป่าลมกับลำโพงเล็กๆไว้ทำเอฟเฟคผึ้งบินครับ  ราคาค่าตั๋ว 17 เหรียญ (400บาท) ใช้หาง boarding pass ไทเกอร์แอร์เวยส์ลดได้ 20 % ครับ นี่แหละ เหตุผลที่มา แฮ่ๆ

มาสิงคโปร์คราวนี้ฝนตกทุกวัน เลยไม่ค่อยได้ไปไหนเลย  อีกที่ที่ไปเที่ยวคราวนี้คือ Singapore science center ครับ  ขึ้นรถไฟไปลงสถาณี Jurong East แล้วก็เดินไปอีกประมาณ 10 นาทีก็ถึงครับ ข้างในจะมีการแสดงนิทรรศการวิทยาศาสตร์ต่างๆที่น่าสนใจทั้งสำหรับเด็กและผู้ใหญ่ ประวัติการพัฒนาเครืองใช้ไฟฟ้าต่างๆ  ทุกอย่างจะให้เรียนรู้โดยการทดลองดูเองจริงๆเพื่อสร้างนิสัยรักในวิทยาศาสร์ให้แก่เยาวชน นอกจากนี้ก็มีโชว์น่าตื่นตาตื่นใจเป็นรอบๆด้วยครับ ค่าเข้าถูกทีเดียว(ถ้าเทียบกับอย่างอื่น) แค่ สองร้อยกว่าบาท ถ้าดูหนัง IMAX ด้วยก็เป็น 16 เหรียญ ซึ่งก็ฉายเรื่องเดียวกันกับที่บ้านเราแหละครับ

ข้างนอกมีสวนน้ำวิทยาศาสตร์สำหรับเด็ก

อันนี้คนทดลองใช้เยอะมากๆ ถ่ายรูปหน้าตัวเองใว้แล้วปรับดูว่าตอนอายุต่างๆหน้าตาจะเปลี่ยนไปยังไง ค่อนข้างแม่นทีเดียว ผมลองปรับดูตอนเด็กแล้วก็เหมือนจริงๆแฮะ แต่พอลองดูตอนแก่นี่สิ... อนิจจัง วัฏสังขารา  ใครขวัญอ่อนยอมรับความจริงไม่ได้ควรตั้งสติให้ดีนะครับ

ควรแก่เวลาก็เดินทางไป Budget terminal เพื่อเดินทางต่อไปออสเตรเลียครับ (แอบตื่นเต้น เล็กน้อย จะได้เหยียบแผ่นดินเมืองฝรั่งแล้ว...)

เคาท์เตอร์เช็คอินเปิดก่อนตั้ง 3 ชั่วโมงแน่ะ คราวนี้เช็คอินแปลกๆ ต้องเช็ค 2 ต่อ เป็นโต๊ะยืนยันสิทธิ์โต๊ะนึง โต๊ะเช็คสัมภาระอีกโต๊ะนึง

ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องราคาของเที่ยวบินนี้เลยครับ ทั้งๆที่เป็นโปรโมชั่น 8.88 SGD เหมือนกัน แต่เส้นทางนี้พอรวมภาษีออกมาแล้วจะแพงกว่าเส้นทางอื่นเกือบ 2 เท่า เลยสงสัยว่าออสเตรเลียเขาเก็บภาษีสนามบินขาเข้าด้วยรึยังไง?


ภาษีสนามบินที่บัดเจ็ทเทเทอร์มินอลเดี๋ยวนี้คิด 7 เหรียญเท่านั้นเอง จากที่เมื่อก่อนเคยเก็บ 12 เหรียญ สายการบินที่ใช้เทอร์มินอลนี้มีแค่ 2 สาย คือไทเกอร์แอร์เวยส์ กับ เซบูแปซิฟิก สายการบินราคาถูกของฟิลิปปินส์ ส่วนแอร์เอเชียกับเจ็ทสตาร์เมิน-ไม่เอาด้วยครับ จะว่าไปการเดินทาจากในเมืองมานี่ก็ลำบากมากทีเดียวถ้ามีสัมภาระเยอะๆ

ผ่าน ตม. เข้ามาข้างในก็พบร้าน Duty Free และร้านอาหารมากมาย บรรยากาศคล้ายในดิสท์เคาท์ สโตร์  ราคาไม่แพงกว่าข้างนอก สมกับเป็นอาคารผู้โดยสารราคาประหยัด

มีอินเตอร์เน็ทให้เล่นฟรีคนละ 15 นาที เช็คสภาพอากาศก่อนไปดาร์วิน เขาบอก ฝนตก.....ฮือๆๆ

ป้าย “แลกเปลี่ยเงนพณา” ไม่มีแล้วนะครับ

ถึงเวลาบอร์ดก็เดินไปเกท 9 ขาออกนี่ค่อยยังชั่วเพราะติดแอร์ครับ

ข้อมูลเที่ยวบินวันนี้ครับ
วันอาทิย์ 4 มี.ค. 2550
เครื่องบิน แอร์บัส A320  180 ที่นั่ง ทะเบียน –ไม่รู้ ดูไม่ทันครับ พลาดจริงๆ-
สายการบิน Tiger Airways เที่ยวบินที่  TR702
ออกจาก สิงคโปร์ (SIN)  20.05 น(GMT+. ถึง ดาร์วิน (DRW)  02.15 น.(GMT+9.30)
รวมเวลาบิน 4 ชั่วโมง 40 นาที
ราคาสุทธิ 154.13 SGD ก็  4410 บาทครับ แพงจัง

ที่นั่งสุดแคบ ผมต้องนั่งเอียงๆเหมียนเดิม

เที่ยวบินวันนี้มีผู้โดยสารประมาณ 80 % ส่วนใหญ่เป็นแขกครับ แปลกดี มีฝรั่งไม่มาก คนจีนบ้างประปราย ระหว่างทางอากาศแย่มากๆ มี turbulence ตลอด เนื่องจากอิทธิพลของพายุไซโคลนจอร์จซึ่งกำลังพัดถล่มตอนเหนือของออสเตรเลียรวมทั้งอิโดนีเซียอยู่ สัญญาณรัดเข็มขัดแทบจะติดตลอดเลย เครื่องสั่นและตกหลุมอากาศแรงมากๆ ตั้งแต่ผมเกิดมายังไม่เคยเจออย่างแรงเช่นนี้ ปวดฉี่ก็ต้องอั้นไว้ ทรมานจริงๆ

เมื่อเครื่องลดระดับแตะแผ่นดินออสเตรเลียท่ามกลางสายฝนก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกครับ นั่งเครื่องบินมายังไม่เคยต้องภาวนาให้ถึงที่หมายเร็วๆมาก่อนเลย  ก่อนหน้านี้คิดในมโนภาพมาตลอดว่าเมืองฝรั่งอากาศคงจะเย็นๆ อย่างเลวก็คงไม่ร้อน แต่พอประตูเครื่องเปิดออกก็ต้องเปลี่ยนความคิดทันทีครับ ทั้งๆที่ฝนตกอยู่แท้ๆ อากาศที่ดาร์วินยังร้อนฉ่ายิ่งกว่าบ้านเราอีก ทั้งร้อนทั้งเหนียวอีกตังหาก (ที่นี่เขาเรียกว่า อากาศแบบท็อปเอ็นด์) แถมงวงช้างที่นี่ก็ไม่ติดแอร์ซะอีก

เดินพ้นงวงมาหน่อยก็ถึงบางอ้อ  ทางเดินสู่ด่านตรวจคนเข้าเมืองทำจากสังกะสีเปิดโล่งฝนสาดพรมเปียกโชก ไม่รุ้ยังงี้จะมีงวงไว้ทำแป๊ะอะไร  ระหว่างทางเดินเล็กๆนี้ก็มีรูเปิดสู่งวงช้างเป็นระยะๆ

เครื่อง 320 ที่มาส่งจอดรอรับผดส. ขากลับ ไม่พักเลย

พอเข้าสู่โถง ตม. ก็ต้องปิดกล้องทันทีครับ เพราะมีป้ายห้ามถ่ายภาพ ห้ามอัดเสียง จับได้ปรับหมื่นเหรียญครับ

ระหว่างนี้กระบวนการตรวจคนเข้าเมืองอันเข้มงวดสมคำร่ำลือก็เริ่มขึ้น คนเอเชียทุกคนถูกแยกไปสอบเดี่ยวหมดครับ รวมทั้งผมด้วย แต่เจ้าหน้าที่เขาก็ท่าทางเป็นมิตรดีนะครับ ไม่ได้มีท่าทีข่มขู่ดูถูกคนเอเชียอะไรเหมือนที่เล่าลือกันเลย หลังจากปั๊มตราผมนั่งรอสอบเดี่ยวอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมงก็มีเจ้าหน้าที่สาวร่างท้วมมาซักประมาณว่า มาทำอะไร จะอยู่กี่วัน อยู่ที่ไหน ไปไหนบ้าง  อยู่เมืองไทยทำงานอะไร มีหลักฐานจากที่ทำงานไหม และขอดูเอกสารทุกอย่างทั้งบัตรนักศึกษา นามบัตร โดยเฉพาะใบที่ปริ๊นท์ออกมาตอนจองเครื่องบิน(Itinerary)นี่สำคัญมากครับ ขาดไม่ได้ ซึ่งก่อนมาผมปริ๊นท์มาทุกอย่างทั้งของเที่ยวบิน โรงแรม แผนที่ เรียงลำดับที่จะใช้ก่อนหลังเย็บเข้าเล่มเป็นพอกเก็ทบุ๊คมาด้วย เจ้าหล่อนชมเปาะเชียวว่าโอ้ว ยูนี่เวรี่ออแกไนซ์จังเลยนะ (ไอ้ผมก็เขินเล็กน้อย  อิอิ  ลองไปดูความรกที่หอผมก่อนสิจ๊ะ แล้วจะถอนคำพูด) ตบท้ายด้วยการย้ำ conditions ของวีซ่าว่าสำหรับมาเที่ยวเท่านั้นนะ ห้ามทำงาน ห้ามอยู่ครั้งละเกินสามเดือน ถ้าจะเรียนคอร์สสั้นๆต้องถ่ายเอ็กซเรย์ทรวงอกด้วย ...เท่าที่สังเกต คนที่มาออสเตรเลียเป็นครั้งแรกอย่างผมจะโดนสอบเดี่ยวละเอียดยิบกันทุกคนครับ ใช้เวลาตรงนี้ชั่วโมงนิดๆนับตั้งแต่ลงเครื่อง
ต่อไปก็ไปด่านสองครับ ด่านรื้อค้นสัมภาระหาของต้องห้าม โดยเรารับสัมภาระจากสายพาน(ซึ่งมันคงหมุนๆอยู่ยังงั้นมาชั่วโมงนึงแล้ว) แล้วก็มาผ่านจุดแรก มีเจ้าหน้าที่สี่ขาสวมเครื่องแบบพันธุ์บีเกิ้ลดังภาพมาไล่ดมของที่เราเอามาอย่างละเอียด ทั้งกระเป่าลากกระเป๋าสะพาย ถ้ามันขอดมต้องถอดมาให้มันดมหมด หมาพวกนี้ ไม้ได้เอาไว้หายาเสพติด ไม่ได้เอาไว้หาวัตถุระเบิด แต่ถูกฝึกมาเป็นพิเศษ เชี่ยวชาญในการดมหาหมูเห็ดเป็นไก่ ของกินได้ทุกชนิด (ในแผ่นพับเขาว่างั้น)  ของที่ห้ามเอาเข้าออสเตรเลียเด็ดขาดก็ได้แก่อาหารที่เป็น เนื้อสัตว์ นมเนย ผลไม้ ชิ้นส่วนพืช เมล็ดพืช เครื่องเทศ คือรวมๆแล้ว อะไรที่ยังมีชีวิตงอกเป็นต้นได้ห้ามหมด ก่อนจะเดินเข้าด่านจะมีถังขยะไว้ ถ้ารู้ตัวว่าเอาของพวกนี้มาก็ทิ้งไว้ที่นี่ ไม่ผิด หรือถ้าไม่แน่ใจว่าอันนี้ห้ามไหมก็ต้องสำแดงให้หมด(declare)  รวมถึงยา เวชภัณฑ์ต่างๆด้วยนะครับ ถ้าจับได้หลังจากนี้ละก็ ถูกปรับอานแถมต้องเสียค่าทำลายของอีก  อ้อ จุดนี้เขามีแผ่นพับแจกแจงรายละเอียดเป็นภาษาไทยเยอะเลยนะครับ

ต่อจากนั้นก็ถึงด่านค้นสัมภาระครับ ตามปกติทุกอย่างต้องถูกรื้อออกมาดูหมด เจ้าหน้าที่จะใส่ถุงมือ Disposable สีม่วง แบบว่าเตรียมคุ้ยของน่าขยะแขยงได้ทุกระดับ ดังนั้นตอนจัดกระเป๋าก็ระวังๆหน่อยครับ กางกุ้งกางเกงในควรจัดแพ็คเกจจิ้งดีๆหน่อย ไม่งั้นเดี๋ยวมีกลิ้งออกมาเป็นขดๆให้ได้อาย  มีเทคนิคเล็กๆสำหรับคนที่ต้องผ่านจุดนี้หรือต้องการเอาพวกอาหารแห้งเล็กๆน้อยๆเช่นบะหมี่ น้ำอัดลมเข้าประเทศออสเตรเลียคือต้องเอาออกมา declare ให้หมดครับ ต้องทำท่าทางจริงใจมากๆด้วย ยิ้มเข้าไว้แล้วไม่ต้องรอให้เขารื้อเอง ล้วงออกมาเลยว่าไอเอานี่ๆมา ผ่านได้ไหม? ประมาณนี้ เจ้าหน้าที่จะเห็นแก่ความตั้งใจ ไม่รื้อของเรามาก จะได้ไม่ต้องเสียเวลาจัดของใหม่ อาหารเล็กๆน้อยๆก็ผ่านได้  ถ้าทำลับๆล่อๆละก็ ถูกรื้อกระจุยกระจายแน่นอนครับ เพิ่มอีกนิดว่ายาหรือเวชภัณฑ์ที่เอามา ต้องบอกได้นะครับว่านี่ยาอะไรๆ เอาไว้ทำอะไร และใครเป็นคนใช้  ของผมผ่านได้หมดครับ แต่เห็นแขกบางคนโดนทิ้งลงถังขยะเป็นถุงๆเลย

กว่าจะผ่าน “พิธีตรวจคนเข้าเมือง” มาได้ก็ล่อเข้าไปตีสี่กว่าแนะครับ  ออกมาสูดอากาศข้างนอกหน่อย ฝนยังปรอยๆ ร้อนสุดๆ

สนามบินดาร์วินขนาดใหญ่กว่าสนามบินภูเก็ต แต่เงียบเหงามาก อุปกรณ์อำนวยความสะดวกก็ไม่ค่อยดี  ทั้งที่เที่ยวบินก็ไม่ใช่น้อยๆ ผมว่าเทียบกับสนามบินภูมิภาคบ้านเราไม่ได้เลยอ่ะทั้งที่เป็นสนามบินของเมืองหลวงของรัฐเชียวนะ   นี่โถง ผดส. ขาเข้าครับ  สายพานพวกนี้เป็นของเที่ยวบินในประเทศที่ไม่ต้องผ่าน ตม. มี 2 สาย รวมกับข้างในของเที่ยวอินเตอร์อีก 1 สายเป็น 3 สายทั้งสนามบิน

เคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์เปิดเป็นช่วงๆนะครับ ไม่ได้เปิดทั้งวัน สามารถจองที่พักได้ที่นี่ แผ่นพับท่องเที่ยวอะไรก็ขอได้

ตัวอย่างอาหารที่ผมลักลอบ เอ้ย ดีแคลร์แล้วรอดผ่านมาได้ (ซื้อที่สิงคโปร์ว่าแพงแล้ว ยังถูกกว่าที่นี่หลายขุม)

อีกตั้งสองชั่วโมงกว่าจะมีรถเข้าเมืองผมก็ต้องขอเวลางีบก่อนล่ะ มีซอกเล็กๆอยู่หลังเครื่องยกซ่อมหลังคาที่จอดอยู่ตรงปลายเทอร์มินอล ตรงนี้มีคนอาศัยนอนค้างคืนอยู่ราว 10 คน ผมก็ปูผ้าจองตรงนี้แหละครับ

เช้าแล้วก็ออกมาสำรวจภายนอกสนามบิน ตรงนี้เป็นสวนไม้แกะสลักสไตล์อะเบอร์ริจิ้น

หน้าอาคารผุ้โดยสารครับ สถาปัตยกรรมเดี๋ยวนี้ฮิตสไตล์ “ขึงผ้าใบเอาไฟส่อง” ซะจริงเนอะ

ชัทเทิลบัสเข้าเมืองจะเริ่มมีตอน 9 โมงเช้า หมดราว 6 โมงเย็น ซื้อตั๋วตรงนี้ราคา 10 เหรียญ (285 บาท)ส่งถึงประตูที่พัก หรือจะซื้อจากคนขับเลยก็ได้ครับ รถจะจอดอยู่ตรงปลายเทอร์มินอล

เป็นรถบัสคันเล็กๆครับ คนขึ้นสักสามสี่คนก็ออกแล้ว

วิ่งมาสักครู่ก็เป็นย่านชุมชนชานเมืองดาร์วิน ดาร์วินเป็นเมืองหลวงของรัฐ Northern territories แต่ขนาดเมืองเล็กมากครับ ย่านดาวน์ทาวน์เดินวันเดียวก็ทั่วแล้ว เมืองเงียบมากๆ รถราไม่ค่อยมี 4 โมงเย็นร้านรวงต่างๆก็ทยอยปิด 5 โมงก็เงียบเป็นป่าช้าแล้วครับ

เกสต์เฮาส์ที่ผมพักครับ เป็นบ้านหลังเล็กๆ ชื่อ “บ้านตุ๊กแก” Gecko Lodge” จองผ่าน Hostel world แหละครับ ราคาที่ซุกหัวนอนถูกสุดคืนละตั้ง 15 เหรียญ(ห้องรวม6เตียง ห้องน้ำรวม) เปิดแอร์เฉพาะกลางคืน  มีครัวให้ ข้าวสารอาหารแห้งสปาเก็ตตี้ มักกะโรนีฟรี แต่กับต้องไปซื้อมาเอง อาหารเช้าฟรี เป็นแพนเค้กขนาดเท่าข้าวเกรียบว่าว ซัดไปแผ่นเดียวแน่นไปทั้งวัน มีสระน้ำเล็กๆหน้าบ้านด้วยครับ

สภาพที่ซุกหัวนอนครับ (เยินๆยังงี้ แต่ยังดูดีกว่าที่หอผมอีก) เพื่อนร่วมห้อง 5 คนก็เฟรนลี่ใช้ได้

อุตส่าห์ยอมเป็นหนี้ มาเที่ยวเมืองฝรั่งทั้งที จะเอาแต่นอนหลบฝนอยู่แต่ในที่พักก็กระไร อยู่ใต้ฟ้าจะมากลัวอะไรกับฝน (แต่ถ้าอัสนีบาตละก็ ...ไม่สู้) ออกไปเดินดูเมืองกันดีกว่าครับ จะได้ซื้อของกินด้วย  นี่ป้ายรถเมล์หน้าบ้านครับ

เดินมาประมาณ 1 กม. ก็ถึงดาวน์ทาวน์ ครับ (ที่จริงจะขึ้นรถเมล์ก็ได้ แต่แพง ตั้ง 60 กว่าบาทเลยยอมเดินดีกว่า) สภาพอย่างที่เห็นครับ ไม่ค่อยคึกคักเท่าไหร่ ตอนถ่ายนี่ 4 โมงเย็นแล้วครับ ร้านต่างๆเริ่มทยอยปิด

ซุปเปอร์มาร์เก็ตครับ มาเที่ยวแบบประหยัดนี่ต้องพึ่งซุปเปอร์มาร์เก็ตเป็นหลักในการยังชีพ อาหารตามริมทางราคาก็พอสู้ไหวอยู่หรอก แต่ไม่ค่อยจะน่ากินเลย เป็นพวกฟาสฟูด จืดๆ ชืดๆซะมาก  ไม่มีหรอก อาหารฝรั่งหรูๆแบบซิสเลอร์บ้านเราจะมีขายตามข้างทาง อยู่ที่นี่ประมาณว่า
-อาหารราคาพอไหว—ไม่น่ากิน
-อาหารที่น่ากิน(สำหรับคนไทย) --- ราคาแพงมหาโหด
ด้วยเหตุฉะนี้ผมก็เลยพึ่งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็นหลักครับ

ร้อนๆอับๆ อยู่กันเข้าไปได้ยังไงนะ บ้านแบบนี้

โรงหนังใหญ่ประจำเมืองครับ สิงห์แมงกะไซค์มาปาร์ตี้กัน

นวดแผนไทย โด่งดังไปทุกที่เลย

ที่นี่ จอดรถตรงไหนก็เสียตังค์ ตู้เก็บตังค์รับบัตรเครดิตด้วยนะ

วิวทะเลที่สวนสาธารณะอ่าวดาร์วินครับ มีคนมาจ๊อกกิ้งเยอะเชียว  พระเจ้าจอร์จ ฝนตกไล่มานู่นแล้ว!!
หลังจากนั้นผมก็วิ่งกลับมาเกสต์เฮาส์แบบเปียกฝนมะล่อกมะแล่ก  อาบน้ำต้มบะหมี่กินแล้วนอนเอาแรงครับ

ตื่นเช้ามา ลุงเจ้าของบ้านก็ทอดแพนเค้กวางพูนๆอยู่บนโต๊ะให้แล้ว

ราดช้อคโกแล้ตนิด ใส่แยมหน่อย ฝานลูกกีวี่ลุกละ 10 บาทที่ซื้อมาเมื่อวานใส่อีก น่ากินขึ้นมาเป็นกองครับ

ห้องคอมมอนรูม(ห้องนั่งเล่น)ของเกสต์เฮาส์ครับ มีโปสเตอร์โฆษณา แผ่นพับข้อมูลท่องเที่ยววางไว้ให้หยิบได้ รวมถึงข้อมูลงานเล็กๆน้อยๆให้แบ๊กแพ็คเกอร์รับจ๊อบหาตังค์ระหว่างเที่ยว เช่น ตัดหญ้าหน้าบ้าน ช่วยย้ายบ้าน อะไรเทือกนั้น เป็นจ๊อบเล็กๆก็จริงแต่รายได้ไม่น้อยเลยนะครับถ้าทียบกับค่าแรงบ้านเรา ชั่วโมงนึงก็ปาเข้าไป 300 กว่าบาทสำหรับงานกรรมกร

ไฮไลท์ของที่นี่ครับ อุทยานแห่งชาติก่าก่าดู ที่คนชอบไปดูจระเข้ทำตัวเป็นปลาโลมากระโดดบนน้ำ(ใช้ไก่ล่อ) ถือว่านักท่องเที่ยวที่มาดาร์วินทุกคนควรจะไปดู  แต่พายุเข้ายังงี้อย่าหวัง แหะๆ

แผ่นพับโฆษณาแพกเกจเที่ยวมากมาย มีโปรแกรมล่าตุ๊กเข้ตามรอยพ่อสตีฟชื่อดัง (น่าเสียดาย โดนปลากระเบนจิ้มตายไปซะแล้ว)

ห้องครัวครับ เพียบพร้อมทีเดียว มีข้าวสารฟรีด้วย(ติดข้างถุงว่าปลูกในออสเตรเลีย) แต่ไม่มีหม้อหุงข้าว ผมเลยหุงกับหม้อ เช็ดน้ำแบบลูกเสือเอาครับ เสร็จแล้วก็เอามาผัด ใส่ชีส ใส่แหนม(ไส้กรอกอะไรไม่รู้ เค็มๆเปรี้ยวๆ มัดมาเป็นดุ้นๆ) ก็พอกินได้ (ดีกว่ากินดินหน่อยนึง) ฝรั่งที่มาพักด้วยชมใหญ่เชียวว่าโอ้ว ยูคุ๊กไรส์แบบเอเชียได้ด้วย ไอทำเป็นแต่ข้าวต้ม!! ส่วนหลังบ้านก็เป็นซุ้มย่าง BBQ

ต่อมาก็เตรียมอาหารกลางวันไปกินระหว่างเดินทัวร์วันนี้ครับ  เอาขนมปังฝรั่งเศสผ่ากลางยัดไส้แหนม(ที่จริงเป็นอะไรไม่รู้ เป็นเนื้อหมูผสมนมผง อัดเป็นหลอดดุ้นๆคล้ายแหนมบ้านเรา กินแล้วเค็มๆ) ใส่กีวีซะหน่อย (กีวีที่นี่ติดฉลากว่ามาจากอิตาลี ของออสซี่ของนิวซีแลนด์ไม่เห็นมีขาย)

วันนี้ผมเลือกเดินออกนอกเมืองเลาะไปตามชายหาดครับ พืชพรรณที่นี่ก็เหมือนๆกับบ้านเรา คนชอบปลูกดอกเข็มกับต้นลั่นทมไว้หน้าบ้าน

มดแดงที่นี่แปลกดี ตูดสีเขียว ชอบทำรังตามต้นกระถินณรงค์

เดินผ่าน Sky City เป็นรีสอร์ทกาสิโนชื่อดังของที่นี่ครับ

อ๊ะ ! .. ห่านป่า

อ่าวเฟนนี่ครับ หาดเกรอะๆ ไม่ค่อยน่าเล่นน้ำเท่าไหร่ แมงกะพรุนเยอะด้วย เดือนตุลาถึงพฤศจิกายน ห้ามลงเล่นน้ำเด็ดขาด

ใครโดนแมงกะพรุนก็มีผักบุ้งทะเลปลูกไว้ให้ใช้ปฐมพยาบาลได้

ปูเสฉวนในเปลือกหอยเจดีย์เดินดุ่มๆอยุ่เต็มหาด

ปลัดขิกอะเบอร์ริจิ้น

สวนพฤกษสาสตร์ดาร์วินครับ เป็นอีกที่ที่เจ้าหน้าที่ที่เกสต์เฮาส์แนะนำ แต่เฉอะๆแฉะๆยังงี้ ขอบาย

โรงเรียนมัธยมดาร์วินไฮสคูลครับ อยู่นอกเมืองมาซะไกลเชียว

ป้ายอยู่ออกจะสูงก็มีเด็กมือบอนไปเติม ... พิพิธพันธ์ “ตด” แห่งชาติ 555

นี่คือจุดหมายวันนี้ครับ พิพิธพันธ์และศูนย์แสดงศิลปะประจำรัฐ Northern Teritories  ไม่เก็บค่าเข้าด้วย

แม้ข้างนอกจะดูปอนๆ แต่ข้างในก็จัดนิทรรศการได้ยิ่งใหญ่น่าตื่นตาตื่นใจดีเชียวครับ มีหนังสือคู่มือแจกฟรีหรูๆหลายเล่ม (เหมาะเก็บมาเป็นที่ระลึก)อธิบายเรื่องต่างๆให้หยิบด้วย อันนี้เป็นส่วนแสดงสัตว์ดึกดำบรรพ์เฉพาะของออสเตรเลีย ทุกอย่างในนี้ถ่ายรูปได้ครับ ยกเว้นอันที่เป็นงานศิลปะ

หอยยักษ์ กระดองนี้ประมาณครึ่งตัวผม

ปูยักษ์ ใหญ่ขนาดนี้ ดำน้ำเจอคงฉี่ราด

เจ้าหวานใจเป็นจระเข้ที่เป็นตำนานของดาร์วินครับ เรื่องมีอยู่ว่าเจ้านี่คว่ำเรือประมงไป 3 ลำ เจ้าหน้าที่จึงล้อมจับเพื่อจะเอาไปปล่อยในอุทยานแห่งชาติ แต่เจ้าหวานใจถึงฆาต เจ้าหน้าที่อัดยาสลบมากไป เจ้าหวานใจเลยม่องซะ หลังจากนั้นร่างก็ถูกนำมาสตั๊ฟไว้ที่นี่แหะครับ ตรงนี้มีปุ่มให้กดฟังเสียงเจ้าหวานใจด้วย