ป้ายอยู่ออกจะสูงก็มีเด็กมือบอนไปเติม ... พิพิธพันธ์ “ตด” แห่งชาติ 555

นี่คือจุดหมายวันนี้ครับ พิพิธพันธ์และศูนย์แสดงศิลปะประจำรัฐ Northern Teritories  ไม่เก็บค่าเข้าด้วย

แม้ข้างนอกจะดูปอนๆ แต่ข้างในก็จัดนิทรรศการได้ยิ่งใหญ่น่าตื่นตาตื่นใจดีเชียวครับ มีหนังสือคู่มือแจกฟรีหรูๆหลายเล่ม (เหมาะเก็บมาเป็นที่ระลึก)อธิบายเรื่องต่างๆให้หยิบด้วย อันนี้เป็นส่วนแสดงสัตว์ดึกดำบรรพ์เฉพาะของออสเตรเลีย ทุกอย่างในนี้ถ่ายรูปได้ครับ ยกเว้นอันที่เป็นงานศิลปะ

หอยยักษ์ กระดองนี้ประมาณครึ่งตัวผม

ปูยักษ์ ใหญ่ขนาดนี้ ดำน้ำเจอคงฉี่ราด

เจ้าหวานใจเป็นจระเข้ที่เป็นตำนานของดาร์วินครับ เรื่องมีอยู่ว่าเจ้านี่คว่ำเรือประมงไป 3 ลำ เจ้าหน้าที่จึงล้อมจับเพื่อจะเอาไปปล่อยในอุทยานแห่งชาติ แต่เจ้าหวานใจถึงฆาต เจ้าหน้าที่อัดยาสลบมากไป เจ้าหวานใจเลยม่องซะ หลังจากนั้นร่างก็ถูกนำมาสตั๊ฟไว้ที่นี่แหะครับ ตรงนี้มีปุ่มให้กดฟังเสียงเจ้าหวานใจด้วย

ชายหาดของดาร์วิน

พิพิธพันธ์เรือครับ

เต่าจิ๋ว

ขนาดพายุเข้ายังงี้ก็ยังมีนักท่องเที่ยวจากต่างถิ่นมานะครับ อันนี้เป็นรถเดย์ทัวร์รอบเมืองครับ

ขากลับนี่เดินไม่ไหวแล้วครับ ยอมจ่ายค่ารถเมล์ดีกว่า 2.4 เหรียญครับ ราคาเดียว ที่ออสเตรเลียนี่เขาคิดค่ารถค่ารถเป็นโซนๆ ไม่ขึ้นกับระยะทาง เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังครับ

ค่ารถจ่ายที่คนขับเลยนะครับ ไม่มีกระเป๋า ให้เป็นแบงค์ก็ได้ครับ ทอนได้

รถเมล์ที่นี่มาไม่บ่อย แต่ตรงเวลามากนะครับ ตรงป้ายจะมีบอกเลยว่ารถจะผ่านป้ายนี้เวลาเท่านี้ๆ รอไปเลย มาตรงเวลาเป๊ะๆ (ก็เขาไม่มีรถติดนี่นา)

เพื่อนร่วมเกสต์เฮาส์ครับ  ส่วนใหญ่จบไฮสคูลแล้วก็ออกจากบ้าน เที่ยวหาประสบการณ์ไปเรื่อยๆ ตังค์หมดก็หางานทำ ตังค์มีก็ไปต่อ ฟังแล้วก็อายนิดๆ ผมจบมหาลัยแล้วยังต้องกู้ตังค์ท่านพ่อมาเที่ยวอยู่เลย

ควรแก่เวลาก็ออกเดินทางไปสนามบินเพื่อจะบินไปบริสเบนตอนดึกวันนี้ครับ ต้องรีบออกจากที่พักไม่งั้นรถหมดต้องขึ้นแท็กซี่ละก็ ตายแน่ วิธีเรียกรถก็คือบอกที่เคาท์เตอร์เกสต์เฮาส์ครับ ให้เขาโทรนัดรถให้เรา แล้วก็จ่ายตังค์ที่นี่เลย 12 เหรียญ(แพงกว่าขามา 2 เหรียญ) เขาจะออกตั๋วให้ แล้วรถก็จะมารับหน้าบ้านตามเวลานัดครับ

รถโดยสารที่นี่จะมีค้อนห้อยตรงเสาทุกคัน ประมาณว่าถ้ามีอุบัติเหตุเภทภัยเกิดขึ้น ออกประตูไม่ทันด็ตุ๊บหน้าต่างเล้ย

คันนี้ต่างจากขามาครับ เป็นรถตู้คันใหญ่ๆ พ่วงตู้สัมภาระเล็กๆ อยู่ที่นี่จะเห็นรถพ่วงแบบนี้เยอะครับ

ทางเข้าช่องเช็คอิน ผู้โดยสารภายในประเทศ

ทั้งสนามบินมีห้องน้ำห้องเดียวเองครับ แยกชายหญิง ข้างในก็มีส้วม 2 ห้อง

ที่ฉี่ก็เป็นแบบนี้  ทั้งสนามบินมีแค่นี้จริงๆครับ สำหรับผู้โดยสารที่รอเช็คอินและญาติทั้งหมด

อะไรๆก็แพง แต่ไอ้นี่ดันถูก 1 เหรียญได้ตั้ง 2 ชิ้น

หอ ATC ดาร์วิน

สายการบินท้องถิ่น บินใกล้ๆ

ลานจอดรถครับ ที่นี่ใช้รถญี่ปุ่น โตโยต้ากับฟอร์ดซะเป็นส่วนมาก

แถวที่ผมนอนเมื่อวานซืน  กว่าเคาท์เตอร์เช็คอินจะเปิดตั้งเที่ยงคืน ของีบเอาแรงก่อน

เพื่อนร่วมอุดมการณ์ เดินทางแบบกระยาจก

สะดุ้งตื่นมาสี่ทุ่ม เดินไปดูจอแทบกรี๊ดครับ เนื่องจากไม่มีเที่ยวบินของผมขึ้นบนจอ วิ่งไปดูเคาท์เตอร์สายการบินก็ปิด ทั้งเจ็ทสตาร์ ทั้งควันตัส เคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์สนามบินก็ปิด พอดีมีโทรศัพท์ฟรีสำหรับติดต่อศูนย์ลูกค้าสัมพันธ์ของควันตัสอยู่แถวๆเคาท์เตอร์เช็คอิน ผมเลยโทรไปถามว่าเที่ยวบินของควันตัสไปบริสเบน ตีหนึ่งห้าสิบวันนี้ยกเลิกหรือเปล่า(เป็นเที่ยวบิบบินร่วมกับเจ็ทสตาร์) เขาบอกยังไม่มีข้อมูลว่ายกเลิก ยังมีตารางบินตามปกติเลยใจชื้นขึ้นมาหน่อยครับ แต่ก็ยังแอบเสียวๆอยู่ ถ้าเกิดยกเลิกขึ้นมาละก็ ทุกอย่างที่แพลนไว้จะรวนไปหมด เพราะเที่ยวบินต่อไปก็อีกตั้ง 1 วัน แถมพนักงานกราวด์ของสายการบินก็ไม่โผล่มาให้เห็นเลย

พอเที่ยงคืนเคาท์เตอร์ก็เปิดครับ โล่งทันที ผมเลยเช็คเป็นคนแรกๆเลย เล่นเอาเราใจหายใจคว่ำ ปรากฏว่าเป็นเพราะทางสนามบินชุ่ยเอง ไม่ใส่ข้อมูลเที่ยวบินลงในระบบสารสนเทศ

โถงผู้โดยสารขาออกต้องขึ้นมาชั้นสองครับ คนเยอะทีเดียว เที่ยวบินก็ไม่น้อย ร้านค้าก็พอมี แน่นอนว่าขายแพงสุดๆ จนผมต้องกินน้ำประปาแก้หิว

มี Observation deck เป็นที่สูบบุหรี่ครับ เครื่องที่มาลงที่นี่ส่วนใหญ่เป็นแควนตัสครับ  อันนี้ โบอิ้ง 717 แควนตัสลิงค์

โบอิ้ง 737-800 ลำนี้จะไปเมืองเคนส์

ในโถงผู้โดยสารมีWifi ให้เล่นฟรีด้วยครับ อ้อ... อยากถามมานานแล้วว่านี่ลูกใคร???