ตรงนี้ให้เล่นเกม “หาสหายของนีโม”

แสงน้อย กล้องปัญญาอ่อนเลยถ่ายไม่สวยครับ

ทางเดินลอดใต้แทงค์ปลาของที่นี่จะเป็นแบบนี้ครับ คือเป็นอุโมงค์กระจกทั้งข้างบนข้างล่าง

The great white shark ครับ ฉลามขาวที่ถูกเอามาทำเป็นหนังฉลามกินคนน่ากลัว โดยรวมผมว่าอะควาเรี่ยมที่นี่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่อ่ะครับ สัตว์น้ำไม่หลากหลายเท่าไหร่  บอกตรงๆว่าเสียดายตังค์ ถ้าให้เทียบกับที่สิงคโปร์ละก็ผมว่าที่สิงคโปร์ดีกว่าอีก

นี่ไงครับ ตอนเย็นๆเริ่มมีคู่รักมานั่งกินลมชมวิวกันแล้ว

เดินขาลากไปเรื่อยๆก็ไปถึงไชน่าทาวน์ครับ ที่นี่ฟู้ดเซนเตอร์ขายข้าวแกง ไอ้นี่ข้าวราด 3 อย่าง 180 บาท แต่รสชาติ.... สุนัขไม่รับ’ทานเลยอ่ะ....

ไชน่าทาวน์เป็นที่ที่เหมาะจะซื้อของฝากนะครับ ตามที่ผมไปมา 3-4 เมือง ซื้อที่นี่ถูกสุด พวกตุ๊กตุ่นหมีโคอาล่า คลิ๊บหนีบกระดาษหมีโคอาล่า Magnet พรมขนแกะ อะไรพวกนี้

เช้าอีกวันมาผมจะไปโคอาล่าปาร์คที่ทัวร์ไทยชอบพาไปครับ วิธีไปก็คือขึ้นรถไฟจากสถานี King cross สายสีน้ำเงินไปเปลี่ยนรถเป็นสายสีแดงที่สถานีเซนทรัล แล้วไปลงที่สถานี Pennant Hill ครับ เป็นสถานีบ้านนอกเล็กๆอ่ะ ลงรถไฟแล้วก็ข้ามสะพานลอยไปจะมีป้ายรถเมล์ รถเมล์ไปสวนโคอาล่าจะมาทุกชั่วโมง มีตารางติดไว้ที่เสา ซึ่งผมดูแล้วไปไม่ทันดูโชว์ที่สวนหมีแน่ๆเพราะตอนนี้ก็ 10 โมงกว่าแล้ว เลยขอแชร์แท๊กซีไปกับ 2 สาวญี่ปุ่นที่เจอกันตรงป้ายรถเมล์ มิเตอร์ขึ้นเร็วมากๆ กิโลกว่าๆเองหมดไป 12 เหรียญ หารแล้วคนละ 4 เหรียญครับ ปล. Sydney rail System ครับ http://www.cityrail.info/out_about_sydney/images/daytripper_map.gif

แล้วก็มาถึงสวนเพาะเลี้ยงและอนุรักษ์หมีโคอาล่า ทางเข้าจะธรรมดาๆยังงี้แหละครับ

ค่าเข้า 16 เหรียญครับ ถือว่าถูกทีเดียว

ที่นี้เขาเลี้ยงโคอาล่าแบบปล่อยๆ ลองมองหาตามต้นยูคาลิปตัสดีๆก็จะเจอครับ รูปนี้ก็มีตัวนึง

มีโชว์กล้อนขนแกะครับ วันละ 2 รอบ

สภาพแกะก่อนโดนตัดขน... น่ารักน่ากอด

ขณะกำลังเผชิญชะตากรรมครับ.....กว่าจะตัดได้ก็ต้องปลุกปล้ำพอสมควรครับ

ให้คนดูขึ้นไปลองตัดเก๊กท่าถ่ายรูปได้ด้วย

อันนี้สภาพหลังเสร็จกิจ เขาบอกอีกประมาณ 1 ปีถึงจะตัดได้ใหม่ครับ ถ้าไม่กลายไปเป็นซี่โครงแกะอบซ๊อสซะก่อน

ขนที่ได้เขาต้องเอาไปผ่านกระบวนการทำความสะอาด- ฟอกสีอีกที

ต่อไปเป็นโชว์หมาเลี้ยงแกะครับ ต้อนแกะเข้าคอก เหมือนในเรื่อง “เบ๊บ หมูน้อยหัวใจเทวดา” เลย (เด็กสมัยนี้เกิดทันมั๊ยนะ) แล้วก็มีโชว์ขว้างบูมเมอแรงด้วยครับ บูมเมอแรงที่ใช้ได้เขาต้องฝนให้มีเหลี่ยมมีมุมเฉพาะ แบบนะครับ ไม่ใช่ไม้อะไรงอๆก็เอามาขว้างได้หมด(ขว้างน่ะขว้างได้ แต่มันไม่กลับมาหรอก) แล้วเวลามันกลับมาเขาก็ใช้สองมือตะปบเอานะครับ ไม่ใช่ตั้งท่ารับเท่ๆแบบพี่เบิร์ดชุดบูมเมอแรง (แอบใบ้อายุอีกแล้ว)

หมีโคอาล่าที่นี่สามารถสัมผัสใกล้ชิด จับได้กอดได้ให้อาหารได้ครับ เขาไม่หวงเหมือนที่สวนสัตว์ทารองก้า

ตัวนี้บักเอ๊กมาก เท่าหมาตัวเขื่องๆเลย

ใครว่าโคอาล่าเชื่องช้า ไม่จริงครับ วิ่งบนดินนี่เร็วปรู๊ดเลย ปีนต้นไม้ขวับๆ

มีสวนจิงโจ้แดง-จิงโจ้เทา เลี้ยงแบบปล่อยๆ เข้าไปกอดไปเล่น ให้อาหารได้ เชื่องมากเลยครับ

ลูบหัวก็ได้ ขอมือก็ให้ (ยังกับหมา)

หางอันหนักอึ้ง เอาไว้ทรงตัว

อันนี้วอมแบทครับ เป็นตัวเดียวที่ห้ามจับ เพราะมันกัด!!! ใส่ปลอกคอ-ไหล่-สายจูง ยังกับหมาแน่ะ ฮิๆ

ดูจนทั่วก็ขึ้นรถเมล์ไปต่อรถไฟกลับซิดนีย์ครับ ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง ผ่านสนามกีฬาที่เขาเคยใช้จัดโอลิมปิคด้วย อลังการมากๆ แต่เสียดายคว้ากล้องมาถ่ายไม่ทัน ถ้าใครสนใจเขามีเดย์ทัวร์ขึ้นเรือจากที่ที่อ่าวซิดนีย์Circular Quay ไปเที่ยวชมโอลิมปิคปาร์คด้วยนะครับ.... สองสาวในรูปนี่แหละที่ให้ผมแชร์ค่าแท็กซี่ด้วย ขอบคุณคร้าบ..

มาเปลี่ยนขบวนที่สถานีเซ็นทรัล เป็นสีน้ำเงินเพื่อต่อไปสถานีคิงครอส ใกล้ที่พักผม

ตอนแรถผมนึกว่าคิงครอสนี่เป็นสถานีกลาง เพราะชื่อเหมือนที่ลอนดอน แต่จริงๆไม่ใช่เลย แถวนี้เป็นแหล่งเสื่อมโทรมเลยก็ว่าได้ มีแต่ร้านเซ็กซ์ช๊อป ร้านบริการสำหรับผู้ใหญ่เต็มสองข้างทาง ถ้าใครมาอย่ามาพักแถวนี้เลยครับ น่ากลัว

หลังจากนอนเอาแรงพักขาเมื่อยๆ ตื่นเช้ามาผมก็รีบเดินไปดูม้านั่งมิสซิสแมคควารีส์(ซึ่งคงเป็นเมียข้าหลวงคนสำคัญอะไรซักอย่างในอดีต)  อีกหนึ่งไฮไลท์ที่ทัวร์มักพาไปครับอยู่ในสวนสาธารณะตรงแหลมอะไรที่ปากอ่าววูลูมมูลู ตรงนั้นเป็นจุดที่ดีที่สุดที่จะถ่ายรูปคู่กับโอเปราเฮาส์- สะพานฮาเบอร์บริดจ์ ในตอนเช้า เพราะตำแหน่งและแสงจะได้พอดีครับ เดินจากที่พักผมไปก็ราว 2 กิโลได้ ขึ้นเขาด้วย ทรมานชะมัด ปกติทัวร์เขาจะเอารถโค้ชเข้าไปส่งกันน่ะครับ....แต่เสียดาย ไปถึงเขาดันเก็บม้านั่งไปซ่อมซะนี่...

จากนั้นผมก็รีบกลับมาที่พักเพื่อโทรเรียกรถตู้มารับไปสนามบินครับ เทอร์มินอลต่างประเทศของสนามบินคิงส์ฟอร์ดสมิท อยู่ไกลจากเทอร์มินอลโดเมสติกมากๆๆ

วันนี้จะนั่งเจ็ทสตาร์ไปเมลเบอร์นครับ เป็นเที่ยวบินไม่ปกติ คือ ปกติเจ็ทสตาร์จะใช้ A320 ลงที่สนามบินAvalon นอกเมืองเมลเบอร์นซึ่งเป็นสนามบินบ้านนอกเล็กๆสำหรับโลวคอสต์ (เจ๊ดอสบอกยังงั้น) แต่เที่ยวบินที่ผมจองมานี่จะใช้ A330-200 ลำบักเอ๊ก และไปลงที่สนามบิน Tullamarine  ซึ่งเป็นสนามบินหลักของเมลเบอร์นครับ เพราะเขาจะบินต่อไปกรุงเทพฯ เป็นเที่ยวบินอินเตอร์ของเจ็ทสตาร์ที่พึ่งเริ่มบินปลายปีที่แล้วไงครับ แต่เชื่อไหมว่าเที่ยวบินที่ผมจองนี่ ราคาถูกกว่าเที่ยว 320 ที่ไปลง Avalon ตั้งเยอะแน่ะ

เช็คอินเสร็จก็เดินดูสนามบินคิงส์ฟอร์ดสมิทอินเตอร์กันดีกว่า ไฝ่ฝันจะได้มาเห็นตั้งนานแล้ว ฮิๆ  เดินมาก็เจอเจ้านี่แขวนโชว์อยู่ ประมาณว่ากลัวคนเขาไม่รู้ว่าตูเป็นเจ้าแรก ฮิๆ

ด้านหน้าสนามบินครับ ไม่มีอะไร ดูธรรมดาๆ

ที่ฟู๊ดเซนเตอร์จะเป็น Observation deck ไปในตัว เครื่องที่นี่จอดใกล้อาคารมากๆ Winglet ป้า 747 นี่แทบจะทิ่มตาผมแน่ะ