บ้าย บาย คุณ TAG

อาคารเทียบเครื่องบินแบบโอเพ่นแอร์ ติดลูกกรงเหล็กดัด โอ้วพระเจ้า จอร์จ  ร้อนสุดๆ
พอเข้ามาถึง Arrival hall ค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อยเพราะมีแอร์

โถง ตม. คล้ายเค้าท์เตอร์คิดเงินตามเทสโก้โลตัสทีเดียวเชียว

สายพานรับกระเป๋ามี 3 เส้นครับ

รับกระเป๋าสัมภาระแล้วก็ออกมาขึ้น Shuttle bus ฟรีตรงหน้าอาคารผู้โดยสารขาออก ซึ่งจะแยกเป็นคนละหลังกันกับขาเข้าครับ เขาจะไปส่งที่ท่ารถเมล์ ใต้ terminal 2 เดินลัดเลาะไปตามทางแคบๆคดเคี้ยว (แต่มีป้ายบอกตลอด) แป๊บเดียวก็จะถึงสถานี MRT ครับ  

เนื่องจากเกาะเล็กๆแห่งนี้ตลอดจนการเดินทางเข้าเมืองแบบต่างๆ ได้ถูกรีวิวแล้วรีวิวอีกจนพรุนไปหมดโดยสมาชิกท่านอื่น จึงขอละไว้ในฐานที่เข้าใจนะครับ

คราวนี้ผมไปพักที่เดิมที่คุ้นเคยครับ Backpacker cozy corner http://cozycornerguest.com/ แถวๆร้านบะหมี่หลังโรงแรม NSS ชื่อดัง ที่นี่คิดค่าที่ซุกหัวนอนแค่คืนละ 12 เหรียญ แถมอาหารเช้าเป็นขนมปังปิ้งกะชากาแฟ  เปิดแอร์เป็นเวลา  มีครัว ตู้เย็น ไมโครเวฟให้เสร็จ ถ้าหิวมากๆก็ลงไปกินบะหมี่โต้รุ่ง ชามละ 3 เหรียญข้างล่างได้  ทำเลก็ดี มีเซเว่น อีเลฟเว่นอยู่ตึกเดียวกัน เยื้องไปหน่อยเป็นหอสมุดแห่งชาติสิงคโปร์  หน้าที่พักมีห้าง Bugis junction กะห้าง Seiyu ทีทางเดินลงไปหาสถานีรถไฟฟ้า Bugis เดินจากที่นี่ไปอีก 3-4 บล็อกก็มีฟู้ดเซ็นเตอร์ แล้วก็ Simlim Square  แหล่งค้าเครื่องใช้ไฟฟ้า อุปกรณ์อิเล็คโทรนิคและคอมพิวเตอร์แหล่งใหญ่ที่สุดของสิงคโปร์ พวกกล้องถ่ายรูป-กล้องวิดีโอ ต่อดีๆอาจได้ถูกกว่าซื้อบ้านเราเกือบหมื่น และยังได้ GST คืนอีกสูงสุดถึง 5% โดยไปเคลมได้ที่สนามบินหลังผ่าน ตม. ออกไปแล้ว ซึ่งไม่ได้คืนทั้ง 5% นะครับ เขาจะคืนเป็น step เช่น ซื้อตั้งแต่ราคาเท่านี้ถึงเท่านี้ ได้คืนเท่านี้เหรียญ โดยอย่างต่ำต้องซื้อ 100 เหรียญครับ แต่พวกพ่อค้าที่ Simlim นี่เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวนะครับ อาจทำให้คุณรู้สึกว่าถูกหลอก แต่ไม่ได้ถูกโกงได้โดยง่าย ต้องหนักแน่นในของชิ้นที่อยากซื้อนะครับ เช็คราคาจากเมืองไทยไปก่อน อย่าให้เขาหว่านล้อมให้ซื้อรุ่นอื่นโดยอ้างว่าดีกว่า แพงกว่านิดหน่อยโดยไม่ได้ศึกษาราคาที่อื่นมาก่อนเด็ดขาด

วันนี้ขออนุญาตพาไปเที่ยว Attraction เปิดใหม่ของสิงคโปร์ครับ จากหน้าที่พัก นั่งรถเมล์สาย 80 Harbor Front (ถูกกว่าขึ้นรถไฟหลายตังค์อยู่) จะมาส่งถึงประคูเลยครับ VIVO city ห้างเปิดใหม่ยิ่งใหญ่อลังการ ตั้งอยู่ตรงข้ามกับ Sentosa

ขึ้นมาชั้น 3 จะมีสถานีรถไฟรางเดี่ยวแบบที่กัวลาลัมเปอร์ วิ่งไป-กลับ เซนโตซ่าครับ สถานีฝั่งเซนโตซ่าจะมี 2 สถานี  คือตรงฐานเมอร์ไลอ้อนยักษ์ กับที่ชายหาดครับ

ซื้อตั๋วที่นี่เลย ราคา 3 เหรียญ เป็นค่าเข้าเซนโตซ่า 2 เหรียญ อีกเหรียญเป็นค่ารถไฟรางเดี่ยว ขึ้นได้ทั้งวัน

เป็นระบบรถไฟที่สั้นมากๆเลยครับ วิ่ง 4 นาทีก็สุดสายแล้ว ตามสไตล์เศรษฐีสิงคโปร์ สร้างไว้แค่ขอให้ได้มีก็พอใจ 555

แอบดูใต้ท้องรถไฟ

วันนี้มาดู Sentosa 4D Magic ครับ เป็นโรงหนัง 3 มิติเปิดใหม่ อยู่ตรงข้างๆหอคอยคาร์ลสเบอร์ก โรงไม่ใหญ่มากครับ ฉายหนัง 3 มิติกะโหลกกะลาเรี่องนึงเรื่อง The Pirate มิติที่4 ที่ว่าคือมีลมพัด มีน้ำพ่นใส่คนดู เหมือนที่ดิสนีย์แลนด์ฮ่องกงนั่นแหละครับ แต่มีเพิ่มมาอีกอย่างคือเก้าอี้กระตุกได้ (แค่กระตุกๆให้ตกใจนะครับ ไม่ได้โยกตามภาพที่ฉาย) แล้วก็ที่พนักพิงตรงข้างหูจะมีที่เป่าลมกับลำโพงเล็กๆไว้ทำเอฟเฟคผึ้งบินครับ  ราคาค่าตั๋ว 17 เหรียญ (400บาท) ใช้หาง boarding pass ไทเกอร์แอร์เวยส์ลดได้ 20 % ครับ นี่แหละ เหตุผลที่มา แฮ่ๆ

มาสิงคโปร์คราวนี้ฝนตกทุกวัน เลยไม่ค่อยได้ไปไหนเลย  อีกที่ที่ไปเที่ยวคราวนี้คือ Singapore science center ครับ  ขึ้นรถไฟไปลงสถาณี Jurong East แล้วก็เดินไปอีกประมาณ 10 นาทีก็ถึงครับ ข้างในจะมีการแสดงนิทรรศการวิทยาศาสตร์ต่างๆที่น่าสนใจทั้งสำหรับเด็กและผู้ใหญ่ ประวัติการพัฒนาเครืองใช้ไฟฟ้าต่างๆ  ทุกอย่างจะให้เรียนรู้โดยการทดลองดูเองจริงๆเพื่อสร้างนิสัยรักในวิทยาศาสร์ให้แก่เยาวชน นอกจากนี้ก็มีโชว์น่าตื่นตาตื่นใจเป็นรอบๆด้วยครับ ค่าเข้าถูกทีเดียว(ถ้าเทียบกับอย่างอื่น) แค่ สองร้อยกว่าบาท ถ้าดูหนัง IMAX ด้วยก็เป็น 16 เหรียญ ซึ่งก็ฉายเรื่องเดียวกันกับที่บ้านเราแหละครับ

ข้างนอกมีสวนน้ำวิทยาศาสตร์สำหรับเด็ก

อันนี้คนทดลองใช้เยอะมากๆ ถ่ายรูปหน้าตัวเองใว้แล้วปรับดูว่าตอนอายุต่างๆหน้าตาจะเปลี่ยนไปยังไง ค่อนข้างแม่นทีเดียว ผมลองปรับดูตอนเด็กแล้วก็เหมือนจริงๆแฮะ แต่พอลองดูตอนแก่นี่สิ... อนิจจัง วัฏสังขารา  ใครขวัญอ่อนยอมรับความจริงไม่ได้ควรตั้งสติให้ดีนะครับ

ควรแก่เวลาก็เดินทางไป Budget terminal เพื่อเดินทางต่อไปออสเตรเลียครับ (แอบตื่นเต้น เล็กน้อย จะได้เหยียบแผ่นดินเมืองฝรั่งแล้ว...)

เคาท์เตอร์เช็คอินเปิดก่อนตั้ง 3 ชั่วโมงแน่ะ คราวนี้เช็คอินแปลกๆ ต้องเช็ค 2 ต่อ เป็นโต๊ะยืนยันสิทธิ์โต๊ะนึง โต๊ะเช็คสัมภาระอีกโต๊ะนึง

ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องราคาของเที่ยวบินนี้เลยครับ ทั้งๆที่เป็นโปรโมชั่น 8.88 SGD เหมือนกัน แต่เส้นทางนี้พอรวมภาษีออกมาแล้วจะแพงกว่าเส้นทางอื่นเกือบ 2 เท่า เลยสงสัยว่าออสเตรเลียเขาเก็บภาษีสนามบินขาเข้าด้วยรึยังไง?


ภาษีสนามบินที่บัดเจ็ทเทเทอร์มินอลเดี๋ยวนี้คิด 7 เหรียญเท่านั้นเอง จากที่เมื่อก่อนเคยเก็บ 12 เหรียญ สายการบินที่ใช้เทอร์มินอลนี้มีแค่ 2 สาย คือไทเกอร์แอร์เวยส์ กับ เซบูแปซิฟิก สายการบินราคาถูกของฟิลิปปินส์ ส่วนแอร์เอเชียกับเจ็ทสตาร์เมิน-ไม่เอาด้วยครับ จะว่าไปการเดินทาจากในเมืองมานี่ก็ลำบากมากทีเดียวถ้ามีสัมภาระเยอะๆ

ผ่าน ตม. เข้ามาข้างในก็พบร้าน Duty Free และร้านอาหารมากมาย บรรยากาศคล้ายในดิสท์เคาท์ สโตร์  ราคาไม่แพงกว่าข้างนอก สมกับเป็นอาคารผู้โดยสารราคาประหยัด

มีอินเตอร์เน็ทให้เล่นฟรีคนละ 15 นาที เช็คสภาพอากาศก่อนไปดาร์วิน เขาบอก ฝนตก.....ฮือๆๆ

ป้าย “แลกเปลี่ยเงนพณา” ไม่มีแล้วนะครับ

ถึงเวลาบอร์ดก็เดินไปเกท 9 ขาออกนี่ค่อยยังชั่วเพราะติดแอร์ครับ

ข้อมูลเที่ยวบินวันนี้ครับ
วันอาทิย์ 4 มี.ค. 2550
เครื่องบิน แอร์บัส A320  180 ที่นั่ง ทะเบียน –ไม่รู้ ดูไม่ทันครับ พลาดจริงๆ-
สายการบิน Tiger Airways เที่ยวบินที่  TR702
ออกจาก สิงคโปร์ (SIN)  20.05 น(GMT+. ถึง ดาร์วิน (DRW)  02.15 น.(GMT+9.30)
รวมเวลาบิน 4 ชั่วโมง 40 นาที
ราคาสุทธิ 154.13 SGD ก็  4410 บาทครับ แพงจัง

ที่นั่งสุดแคบ ผมต้องนั่งเอียงๆเหมียนเดิม

เที่ยวบินวันนี้มีผู้โดยสารประมาณ 80 % ส่วนใหญ่เป็นแขกครับ แปลกดี มีฝรั่งไม่มาก คนจีนบ้างประปราย ระหว่างทางอากาศแย่มากๆ มี turbulence ตลอด เนื่องจากอิทธิพลของพายุไซโคลนจอร์จซึ่งกำลังพัดถล่มตอนเหนือของออสเตรเลียรวมทั้งอิโดนีเซียอยู่ สัญญาณรัดเข็มขัดแทบจะติดตลอดเลย เครื่องสั่นและตกหลุมอากาศแรงมากๆ ตั้งแต่ผมเกิดมายังไม่เคยเจออย่างแรงเช่นนี้ ปวดฉี่ก็ต้องอั้นไว้ ทรมานจริงๆ

เมื่อเครื่องลดระดับแตะแผ่นดินออสเตรเลียท่ามกลางสายฝนก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกครับ นั่งเครื่องบินมายังไม่เคยต้องภาวนาให้ถึงที่หมายเร็วๆมาก่อนเลย  ก่อนหน้านี้คิดในมโนภาพมาตลอดว่าเมืองฝรั่งอากาศคงจะเย็นๆ อย่างเลวก็คงไม่ร้อน แต่พอประตูเครื่องเปิดออกก็ต้องเปลี่ยนความคิดทันทีครับ ทั้งๆที่ฝนตกอยู่แท้ๆ อากาศที่ดาร์วินยังร้อนฉ่ายิ่งกว่าบ้านเราอีก ทั้งร้อนทั้งเหนียวอีกตังหาก (ที่นี่เขาเรียกว่า อากาศแบบท็อปเอ็นด์) แถมงวงช้างที่นี่ก็ไม่ติดแอร์ซะอีก

เดินพ้นงวงมาหน่อยก็ถึงบางอ้อ  ทางเดินสู่ด่านตรวจคนเข้าเมืองทำจากสังกะสีเปิดโล่งฝนสาดพรมเปียกโชก ไม่รุ้ยังงี้จะมีงวงไว้ทำแป๊ะอะไร  ระหว่างทางเดินเล็กๆนี้ก็มีรูเปิดสู่งวงช้างเป็นระยะๆ

เครื่อง 320 ที่มาส่งจอดรอรับผดส. ขากลับ ไม่พักเลย

พอเข้าสู่โถง ตม. ก็ต้องปิดกล้องทันทีครับ เพราะมีป้ายห้ามถ่ายภาพ ห้ามอัดเสียง จับได้ปรับหมื่นเหรียญครับ

ระหว่างนี้กระบวนการตรวจคนเข้าเมืองอันเข้มงวดสมคำร่ำลือก็เริ่มขึ้น คนเอเชียทุกคนถูกแยกไปสอบเดี่ยวหมดครับ รวมทั้งผมด้วย แต่เจ้าหน้าที่เขาก็ท่าทางเป็นมิตรดีนะครับ ไม่ได้มีท่าทีข่มขู่ดูถูกคนเอเชียอะไรเหมือนที่เล่าลือกันเลย หลังจากปั๊มตราผมนั่งรอสอบเดี่ยวอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมงก็มีเจ้าหน้าที่สาวร่างท้วมมาซักประมาณว่า มาทำอะไร จะอยู่กี่วัน อยู่ที่ไหน ไปไหนบ้าง  อยู่เมืองไทยทำงานอะไร มีหลักฐานจากที่ทำงานไหม และขอดูเอกสารทุกอย่างทั้งบัตรนักศึกษา นามบัตร โดยเฉพาะใบที่ปริ๊นท์ออกมาตอนจองเครื่องบิน(Itinerary)นี่สำคัญมากครับ ขาดไม่ได้ ซึ่งก่อนมาผมปริ๊นท์มาทุกอย่างทั้งของเที่ยวบิน โรงแรม แผนที่ เรียงลำดับที่จะใช้ก่อนหลังเย็บเข้าเล่มเป็นพอกเก็ทบุ๊คมาด้วย เจ้าหล่อนชมเปาะเชียวว่าโอ้ว ยูนี่เวรี่ออแกไนซ์จังเลยนะ (ไอ้ผมก็เขินเล็กน้อย  อิอิ  ลองไปดูความรกที่หอผมก่อนสิจ๊ะ แล้วจะถอนคำพูด) ตบท้ายด้วยการย้ำ conditions ของวีซ่าว่าสำหรับมาเที่ยวเท่านั้นนะ ห้ามทำงาน ห้ามอยู่ครั้งละเกินสามเดือน ถ้าจะเรียนคอร์สสั้นๆต้องถ่ายเอ็กซเรย์ทรวงอกด้วย ...เท่าที่สังเกต คนที่มาออสเตรเลียเป็นครั้งแรกอย่างผมจะโดนสอบเดี่ยวละเอียดยิบกันทุกคนครับ ใช้เวลาตรงนี้ชั่วโมงนิดๆนับตั้งแต่ลงเครื่อง
ต่อไปก็ไปด่านสองครับ ด่านรื้อค้นสัมภาระหาของต้องห้าม โดยเรารับสัมภาระจากสายพาน(ซึ่งมันคงหมุนๆอยู่ยังงั้นมาชั่วโมงนึงแล้ว) แล้วก็มาผ่านจุดแรก มีเจ้าหน้าที่สี่ขาสวมเครื่องแบบพันธุ์บีเกิ้ลดังภาพมาไล่ดมของที่เราเอามาอย่างละเอียด ทั้งกระเป่าลากกระเป๋าสะพาย ถ้ามันขอดมต้องถอดมาให้มันดมหมด หมาพวกนี้ ไม้ได้เอาไว้หายาเสพติด ไม่ได้เอาไว้หาวัตถุระเบิด แต่ถูกฝึกมาเป็นพิเศษ เชี่ยวชาญในการดมหาหมูเห็ดเป็นไก่ ของกินได้ทุกชนิด (ในแผ่นพับเขาว่างั้น)  ของที่ห้ามเอาเข้าออสเตรเลียเด็ดขาดก็ได้แก่อาหารที่เป็น เนื้อสัตว์ นมเนย ผลไม้ ชิ้นส่วนพืช เมล็ดพืช เครื่องเทศ คือรวมๆแล้ว อะไรที่ยังมีชีวิตงอกเป็นต้นได้ห้ามหมด ก่อนจะเดินเข้าด่านจะมีถังขยะไว้ ถ้ารู้ตัวว่าเอาของพวกนี้มาก็ทิ้งไว้ที่นี่ ไม่ผิด หรือถ้าไม่แน่ใจว่าอันนี้ห้ามไหมก็ต้องสำแดงให้หมด(declare)  รวมถึงยา เวชภัณฑ์ต่างๆด้วยนะครับ ถ้าจับได้หลังจากนี้ละก็ ถูกปรับอานแถมต้องเสียค่าทำลายของอีก  อ้อ จุดนี้เขามีแผ่นพับแจกแจงรายละเอียดเป็นภาษาไทยเยอะเลยนะครับ

ต่อจากนั้นก็ถึงด่านค้นสัมภาระครับ ตามปกติทุกอย่างต้องถูกรื้อออกมาดูหมด เจ้าหน้าที่จะใส่ถุงมือ Disposable สีม่วง แบบว่าเตรียมคุ้ยของน่าขยะแขยงได้ทุกระดับ ดังนั้นตอนจัดกระเป๋าก็ระวังๆหน่อยครับ กางกุ้งกางเกงในควรจัดแพ็คเกจจิ้งดีๆหน่อย ไม่งั้นเดี๋ยวมีกลิ้งออกมาเป็นขดๆให้ได้อาย  มีเทคนิคเล็กๆสำหรับคนที่ต้องผ่านจุดนี้หรือต้องการเอาพวกอาหารแห้งเล็กๆน้อยๆเช่นบะหมี่ น้ำอัดลมเข้าประเทศออสเตรเลียคือต้องเอาออกมา declare ให้หมดครับ ต้องทำท่าทางจริงใจมากๆด้วย ยิ้มเข้าไว้แล้วไม่ต้องรอให้เขารื้อเอง ล้วงออกมาเลยว่าไอเอานี่ๆมา ผ่านได้ไหม? ประมาณนี้ เจ้าหน้าที่จะเห็นแก่ความตั้งใจ ไม่รื้อของเรามาก จะได้ไม่ต้องเสียเวลาจัดของใหม่ อาหารเล็กๆน้อยๆก็ผ่านได้  ถ้าทำลับๆล่อๆละก็ ถูกรื้อกระจุยกระจายแน่นอนครับ เพิ่มอีกนิดว่ายาหรือเวชภัณฑ์ที่เอามา ต้องบอกได้นะครับว่านี่ยาอะไรๆ เอาไว้ทำอะไร และใครเป็นคนใช้  ของผมผ่านได้หมดครับ แต่เห็นแขกบางคนโดนทิ้งลงถังขยะเป็นถุงๆเลย

กว่าจะผ่าน “พิธีตรวจคนเข้าเมือง” มาได้ก็ล่อเข้าไปตีสี่กว่าแนะครับ  ออกมาสูดอากาศข้างนอกหน่อย ฝนยังปรอยๆ ร้อนสุดๆ

สนามบินดาร์วินขนาดใหญ่กว่าสนามบินภูเก็ต แต่เงียบเหงามาก อุปกรณ์อำนวยความสะดวกก็ไม่ค่อยดี  ทั้งที่เที่ยวบินก็ไม่ใช่น้อยๆ ผมว่าเทียบกับสนามบินภูมิภาคบ้านเราไม่ได้เลยอ่ะทั้งที่เป็นสนามบินของเมืองหลวงของรัฐเชียวนะ   นี่โถง ผดส. ขาเข้าครับ  สายพานพวกนี้เป็นของเที่ยวบินในประเทศที่ไม่ต้องผ่าน ตม. มี 2 สาย รวมกับข้างในของเที่ยวอินเตอร์อีก 1 สายเป็น 3 สายทั้งสนามบิน

เคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์เปิดเป็นช่วงๆนะครับ ไม่ได้เปิดทั้งวัน สามารถจองที่พักได้ที่นี่ แผ่นพับท่องเที่ยวอะไรก็ขอได้

ตัวอย่างอาหารที่ผมลักลอบ เอ้ย ดีแคลร์แล้วรอดผ่านมาได้ (ซื้อที่สิงคโปร์ว่าแพงแล้ว ยังถูกกว่าที่นี่หลายขุม)