เจ็ทสตาร์ลำนี้พึ่งมาจากซิดนีย์ หลุมจอดที่นี่จะเอียงๆนะครับ เพื่อที่เครื่องจะหมุนตัวออกไปได้เลย ไม่ต้องพึ่งรถ Push back

และแล้วเที่ยวบินของผมก็เรียกขึ้นเครื่อง

เชิญเดินเอาหัวดำๆตากแดด ตามคอนเซปต์ของโลวคอสต์แอร์ไลน์

ประตูเปิดทั้งหน้าทั้งหลังครับ ใครนิยมประตูหน้าหรือหลังก็เชิญตามอัธยาศัย คราวนี่ไม่ต้องเล่นเก้าอี้ดนตรีครับเพราะมีเลขที่นั่ง

เนื่องจากมีเลขที่นั่ง การบอร์ดผู้โดยสารจึงค่อนข้างช้าถ้าเทียบกับเจ้าที่ไม่ระบุเลขครับ ส่วนใหญ่ก็มัวแต่เดินหาที่นั่งกันนั่นแหละ กว่าจะเจอ กว่าจะเก็บของ กว่าจะหย่อนก้น แต่ยังไงเสียเขาก็รักษาเวลาได้ดีครับ

แคตตาล๊อกขายของ

คู่มือความปลอดภัยบนเครื่อง Boeing 737-800 Virgin Blue

Seat pitch กว้างทีเดียวครับ นั่งสบายๆ

มี In-flight Magazine ด้วย

ข้อมูลเที่ยวบินครับ
สายการบิน Virgin Blue
เที่ยวบินที่ DJ516 วันศุกรที่ 9 มีนาคม 2550
ออกจาก Goldcoast Coolangutta Airport 13.45 น. (GMT+10)
ถึง Kingfordsmith Airport, Sydney Terminal 2 16.10 น. (GMT+11 Day light saving time)
รวมเวลาบิน  1 ชั่วโมง 35 นาที
เครื่องบิน Boeing 737-800
ราคาสุทธิ 51 AUD  1462 บาท ครับ

แล้วก็มุ่งหน้าออกจากโกลด์โคสครับ แหม ชอบปีกงอนๆของเครื่อง 737 New Generation จริงๆ

ท้องฟ้าอันสดใส สวยจนหลับไม่ลงเลยครับ

ถุงอ้วกเอนกประสงค์ครับ นอกจากจะอ้วกใส่ได้แล้ว ยังสามารเอาฟิล์ม เมโมรีการ์ด หรือสื่อบันทึกภาพอะไรๆใส่ใว้พร้อมจ่าหน้าถึงตัวเอง เพื่อใช้บริการล้างอัดภาพทางไปรษณีย์ได้ด้วย แต่เห็นสนนราคาแล้วก็แหม...

พาทัวร์ห้องครัวตอนเจ้าของเขาไม่อยู่ ไปขายน้ำ

ห้องน้ำแบบทิปปิคอล 737 ครับ ชักโครกเป็นแบบโมเดิร์นกดแล้วดูดตูด ใครเป็นริดสีดวงโปรดระวัง

.ในห้องน้ำแทบทุกที่ในออสเตรเลียแม้แต่บนเครื่องบินจะมีกล่องสำหรับทิ้งเข็มฉีดยา เป็นกล่องขาวๆ มีรูปเข็มติดอยู่ ไม่รู้เอาไว้ทำอะไร แต่ผมเดาว่าคงมีไว้สำหรับคนที่ใช้อินซูลินแบบฉีดเข้าใต้ผิวหนังเพื่อคุมเบาหวาน

แอบถ่ายคุณป้าแอร์ ยืนยันว่าลุง-ป้าทั้งลำครับ

น้ำแอ๊ปเปิ้ลราคาประมาณ 50 บาทเอง(แน่ะ)ครับ สายการบินนี้ขายของราคาเท่าๆกับบนพื้นดินเลย ทำให้ไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจเวลาซื้อของบนเครื่องมากิน

ตอนนี้อยู่เหนือท้องฟ้าซิดนีย์แล้วครับ กำลังลดระดับ ว้าวๆๆ ตื่นเต้นๆๆ

อ๊ะ เห็นแล้วๆ ซิดนีย์โอเปราเฮาส์  กรี๊ด!! เคยเห็นแต่ในทีวี ไม่นึกว่าจะได้เจอตัวเป็นๆ!! (กรุณาอย่านึกสมเพชเด็กบ้านนอกอย่างผมเลยอ่ะ) อยู่ตรงกลางรูปเลยน่ะครับ ข้างๆทางขวาสีดำๆก็เป็นสะพานฮาเบอร์บริดจ์ที่เขาเอาไว้จุดพลุตอนปีใหม่กันง่ะ

แล้วก็เริ่มเลี้ยวกลับเพื่อให้เข้าทางรันเวย์สนามบินคิงส์ฟอร์ดสมิท

พึ่งรู้ว่าชายฝั่งซิดนีย์นี่เป็นแบบเว้าๆแหว่งๆ ไม่มีชายหาด น่าจะเกิดจากการยุบตัวของชายฝั่งหรือการกัดเซาะของคลื่นหรือธารน้ำแข็งในสมัยโบราณ (อันนี้เดามั่วนิ่มเอาเองล้วนๆ ไม่ได้อ้างอิงจากความรู้หรือข้อเท็จจริงทางธรณีวิทยาใดๆทั้งสิ้น เด็กๆห้ามนำไปอ้างอิงในเชิงวิชาการนะจ๊ะ)

ที่โล่งๆนั่นคือป่าช้านะครับ กว้างมากๆๆ ไม่รู้ชาวบ้านรอบๆแถวนั้นอยู่ได้ยังไง ท่าจะเฮี้ยนน่าดู

ปลายรันเวย์แล้ว

เห็นดาวน์ทาวน์ซิดนีย์อยู่ลางๆ

แตะพื้นแล้วครับ อ๊ะนั่นคุณป้า 747-400 การบินไทยลายโบราณ

และคู่แข่งคู่กัดตลอดกาล

เทียบงวงช้างที่เทอร์มินอล 2 Domestic ครับ แถวนี้มีแต่เวอร์จิ้น

ภายใน 737-800 เคบินครับ คุณป้าข้างหน้าแบบว่า Complete obstruction มาก เป็นเส้นเลือดหัวใจละก็ตายไปแล้ว เลยปล่อยให้แกไปก่อนแล้วถือโอกาสถ่ายรูปซะเลย

รูปสุดท้ายบนเครื่องเป็นที่ระลึกครับ เพราะทริปนี้ขึ้นสายนี้ครั้งเดียวเท่านั้น ตอนแรกว่าจะขอถ่ายกะลุงสจ๊วต แต่เห็นท่าทางน่าจะดุเลยไม่กล้า

ลำนี้แหละคร้าบ ที่พาผมมาเหยียบซิดนีย์ เมืองที่ใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็ก

(737-800 รุ่นเดียวกับของไชน่าแอร์ที่ลงจอดแล้วระเบิดเลยอ่า..)

กระจกโค้ง ทำให้ได้ภาพที่แปลกตา

จอดได้ตรงขีดเป๊ะๆเชียว เจ้าหน้าที่ภาคพื้นรีบเอาหินหนุนล้อกันไหล

แถวนี้เวอร์จิ้นครอง ไม่รู้บริสุทธิ์อยู่จริงๆหรือเปล่า