เคียโอร่า วันนี้ลิลดาพาน้องสาวไปซิ่งที่ดินแดนกีวีที่แสนโรแมนติคที่ ไปมาเมื่อปีที่แล้ววว  ที่ควีนส์ทาวน์เด้อ ก่อนอื่นต้องขอบอกว่า ได้อินสไปเรชั่นมาจากบักสีดานะเด้อ เชิญตื่นเต้นไปกับรีวิวได้เลยเด้ออออ

สวัสดีค่ะ หนูจะมาพาเพื่อนๆเฮชไฟล์ท ไปเที่ยวกับหนู ไปตามหาแหวน (เชยจัง)ที่มิดเดิ้ลเอิร์ธกันนะคะ การไปครั้งนี้เหมือนเคยค่ะ ไปกับกีวีเอกซ์เพรสของทีจีคะ แต่ว่าครั้งนี้ หนูใช้โกลด์อัพเกรดไปคะเลยสบายๆๆๆๆ และที่เริ่ดมากเลยคือ เค้าอัพให้อีกค่ะ ไปชั้นผ้าห่มทองเลยยยค่ะ

แต่ว่า บุญมีกรรมบังค่ะ เจอความซวยเข้าไป ไฟล์ทดีเลย์เกือบสองชั่วโมง เพราะว่าระบบเอนเตอร์เทนเมนท์เสีย  กัปตันตัดสินใจบินทั้งๆๆที่ระบบเอนเตอร์เทนเมนท์เสียนั่นเลยยย โอมายก๊อด แล้วที่นั่งเต็มหมดทุกที่เลยยยย เฟิร์สคลาสก็เต็ม เต็มไปด้วยครอบครัวอลหม่านด้วยค่ะ พ่อ แม่ ย่า และทารก คิดดูสิคะว่าจะป่วนเคบินขนาดไหนนน ป่วนจนคุณพี่แอร์บอกว่า เพิ่งเคยเจอเฟิร์สแบบนี้ (ไม่เกรงใจใครเลย โยนของข้ามหัวผู้โดยสารคนอื่น เสียงดัง วางของเกะกะอย่างกับตลาดโรงเกลือ ต้องกระโดดข้ามของครอบครัวนี้หนะ เดี๋ยวขอโน่น เดี๋ยวขอนี่ เดี๋ยวไม่เอาตอนนี้ ให้มาเสิร์ฟใหม่ตอนนคนเค้าหลับกัน อะไรประมาณนี้) หนูจึงรูสึกว่า ถ้าหนูจ่ายเงินมา เจออย่างนี้คงไม่ขอขึ้นการบินไทยชั้นหนึ่งเลยนะ แต่นี่ส้มหล่นเอาๆๆไปเถอะ จ่ายค่าตั๋ว สามหมื่นห้า ขาไปนั่งเฟิร์ส ขากลับได้บิสก็หรูแล้วววว นี่จึงเป็นสาเหตุที่หนูถ่ายรูปมานิดส์นึงค่ะ

ถูกใจหนูก็อาเมนิตี้เซ็ทนี่แหละ ว้าวววว แล้วก็ชุดนอนกีลาโรช พร้อมสลิปเปอร์ ดีเลยขนไปใช้ที่ควีนส์ทาวน์เลย ยิ่งไม่ได้เอาชุดนอนมาเยอะด้วย (ขอบอกว่าพี่แอร์ กับพี่สจ๊วตไฟล์ทนี้บริการชนะเลิศค่ะ เข้าใจแล้วว่า เบสต์เคบิ้นสตาฟ เป็นยังงัย)

เริ่มต้นการบริการด้วย แชมเปญ แจกชุดนอน แจกของขบเคี้ยว เสิร์ฟเครื่องดื่ม เสิร์ฟออเดิร์ฟ สลัด (ทุกอันที่กล่าวมา หนูลืมถ่ายรูปหมดดดด เพิ่งมานึกได้ก็ตอนจะทานซุป นึกถึงหน้าป๋ารัน ขึ้นมาเลยยยยว่าไม่ถ่ายรูปของกิน) ไฟล์ทนี้เสิร์ฟซุปฟักทอง จำได้ว่าครอบครัวอลหม่าน บอกไม่เอา แล้วค่อยมาขอตอนเค้าเสิร์ฟผลไม้

ตามด้วยน้องแกะ เห็นน่ารักน่ารักอย่างนี้ อร่อยสุดดดดด

ขาน้อง อร่อยล้ำเลยยย

ล้างปากด้วยผลไม้กะชีสสุดโปรดดดดแล้วก็ เหล้าช่วยย่อยด้วยยย

แล้วก็ดูหนังกลางแปลงงงงง เรื่อง the painted veil (ขอชมทีจีที่พยายามแก้ปัญหาเรื่องระบบเอนฯมาก เค้าจะถามก่อนบอร์ดดิ้งว่า จะไปไฟล์ทนี้มั้ย แต่ทีวีทั้งหลายใช้ไม่ได้นะ จะเปลี่ยนให้ไปสิงคโปร์แอร์ไลน์ หรือเป็นไฟล์ทวันพรุ่งนี้ ซึ่งส่วนใหญ่ผู้โดยสารยินยอม เพราะเค้าอยากกลับบ้านมีไม่ถึง สิบคนที่ไม่ยอม) พี่กราวนด์ก็ยังบอกว่า โชคดีที่เป็นไฟล์ทกีวี่ ถ้าเป็น แอลเอ นิวยอร์ก จบข่าวแน่ ทางทีจีเค้าก็เอาพนักงานไปซ่อมต่อระหว่างบินด้วยนะ เค้าซ่อมไปบินไป จนพอที่จะเปิดหนังกลางแปลงได้ สี่ห้าเรื่องงง) ชอบเนื้อเรื่องจังงงง ไม่รู้ว่าใช่พระเอกคนเดียวกับเรื่องทรานส์ฟอร์เมอร์ป่าววว ผู้รู้ช่วยตอบหนูหน่อยนะคะ

เข้าห้องน้ำดีกว่า  

จ๊ากกก รีบบอกพี่แอร์เลยว่า น่ากลัวมาก พี่แอร์รีบเข้าไปล้างส้วมใหญ่เลยยยย (ผลงานครอบครัวอลหม่านอีกแล้ววว)

เข้าไปใหม่อีกที หอมโคโลญจน์จังงงงงงง ลืมภาพเมื่อกี้เลยยยย นึกสงสารพี่แอร์จังงงง แต่งชุดไทยสวยๆๆ ต้องมาขัดคราบส้วมด้วยยย

ดูหนังต่อดีกว่า

สลับกับดูวิววววว เพิ่งผ่านออสซี่เองงง เหมือนผิวดวงจันทร์ป่าวววว

เหลียวหลังกลับไปนิดส์นึง เห็นหนึ่งในสี่ขุมพลังของแอร์บัสรุ่นนี้

หลับไปอีกงีบนึง แล้วไฟดิสโก้ อันขึ้นชื่อของเครื่องรุ่นนี้ก็ทำงาน เริ่มสาดแสงสเขียว ชมพู แล้วก็ค่อยๆๆจ้า เป็นอันว่าฟลอรืปิดแล้วว เช้าแล้วว ตื่นได้ขึ้นมาซัดอาหารเช้า หนูสั้งบะหมี่ลูกชิ้นปลา กุ้งมาดูดซ๊วบๆๆ อย่างอร่อยรับวันใหม่เหนือน่านน้ำทัสมัน

ใกล้ถึงแล้ววว กัปตันประกาศว่า ขวามือ เป็นสนามบินนานาชาติโอ๊คแลนด์

ขอหนูชักสักภาพก่อนแลนดดิ้งหน่อยนะคะ เห็นตัวเมืองโอ๊คแลนด์มั้ยคะ ติ่งบน ทีมีตึกสูงๆๆ มีสกายซิตี้ เป็นแลนด์มาร์คของโอ๊คแลนด์ด้วยนะคะ

ขออีกชอตนะคะ เป็นเกาะแรงกิโตโต ด้วยยย ใครอยากรู้ว่ามันคืออะไรตามไปอ่านที่รีวิวนี้นะคะ http://www.hflight.net/forum/b-travel_newzealand/m-1136961654/ (รีรันอีกรอบบบบบ)

งวดนี้ ไม่เจอ ตม. มหาโหด เพราะว่าก่อนขึ้นเครื่องแจ้งทางกราวนด์ไว้ว่า มีไฟล์ทต่อ คงไม่ทันเครื่องแน่ ถ้าต้องผ่านอิมมิเกรชั่นเอง ช่วยแจ้งกราวนด์ทางโน้นด้วย ขอความช่วยเหลือ เค้าก็ให้กราวนด์แอร์นิวซีแลนด์มาพาหนูผ่านอิมฯ เลยไม่โดนรื้อของกระจุยเหมือนสองครั้งที่ผ่านมา แต่ว่าตอนรอของ เจ้าหมาน้อยน่ารักเข้ามาหาร้องงี้ๆๆๆใส่อ้อนมาก ตามมาด้วยเจ้าหน้าที่ขอค้นกระเป๋าเลย ว่ามีอาหารติดมาป่าว ทำไมเจ้าแจครัสเซล ถึงกอดกระเป๋าหนูไม่ปล่อยเลยยยย

จากนั้น หนูก็มาต่อไฟล์ทภายในประเทศไปควีนส์ทาวน์ต่อ ด้วยเครื่องโบอิ้ง 737 ของแอร์นิวซีแลนด์ ขอบอกว่า ขาเดียวราคา แปดพันบาท แพงมากกกก รู้มั้ยคะ เค้าเสิร์ฟอะไรบนเครื่องที่ใช้เวลาชั่วโมงบินเกือบสองชั่วโมง (การบินไทย เชียงใหม่ ภูเก็ต เค้าเสิร์ฟเต็มที่ ตั๋วบิสซิเนส เจ็ดพันกว่า) แต่เครื่องกีวี เสิร์ฟได้อมตะมาก ทอฟฟี่ ชา

ก่อนจะบอร์ดิ้ง หนูขอไปสำรวจหน่อยว่า เลนจ์เค้าเทียบเลานจ์ดอมเราได้ป่าว คำตอบคือ ป่าวเลยยยย ดีที่อาหารบัฟเฟต์ แล้วมีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ (เอ๊ะ หรือดีกว่าเนี่ยยย)

นี่งัยคะ อาหาร แต่ดูแล้วไม่ถูกปากหนูเลยยย พี่ลิลดาเค้าจึงหยิบเบียร์มาดื่มอย่างเดียวววว

บรรยากาศเลานจ์เค้าสู้รอยัลซิลค์ดอมไม่ได้

แวะมาเปนกำลังใจให้นะครับ

เบียร์หมดขึ้นเครื่องดีกว่า เผื่อมีอะไรเสิร์ฟ บินตั้งสองชั่วโมงคงไม่มีแค่คุ๊กกี้อย่างเดียวหรอก ค่าตั๋วตั้งเกือบแปดพัน สามร้อยนิวซีแลนด์ (หิวจะตายแล้ว เพิ่งมีแค่ก๋วยเตี๋ยวตอนเช้าตกถึงท้องเอง ตอนนี้ก็ปาไปบ่ายสองกว่าแล้ววววว)

ไฟลท์นี้ก็เป็นผู้หญิงแถวหน้าเหมือนเดิมมมม ลุงสจ๊วตดูใจดีมากกกก เหมือนลุงซานต้ามากว่า

ลุงเค้ามาเช็คดูว่า วีดีโอทำงานป่าว จากนั้นเค้าก็ไปอ่าบทเซฟตี้ แล้วเครื่องก็แทกซี่เตรียมเทคออฟ

และแล้วก็พบกับความผิดหวัง ไม่มีอาหารร้อนเลยย มีแต่ทอฟฟี่ กับชา ส่วนคุ๊กกี้ที่เคยได้เมื่อปีท่แล้ว ปีนี้ หนึ่งเหรียญค่ะ เหมือนขึ้นโลวคอสต์เลยยยย ไม่มีอะไรทำรื้อสมบัติกระเป๋าหน้าดีกว่า

นิตยสารบนเครื่อง

ในฐานะที่เป็นมินิรีวิว ก็ต้องมินิจริงๆๆๆ รอชมมินิภาคสอง แลนดิ้งที่สนามบินควีนส์ทาวน์ อันนี้ชอตสวยมาก ถ่ายทุกชอตตต รอชมผลงานหนูนะคะ

ถ้านั่งชั้นธรรมดา ที่ต้องมีทีวี แล้วทีวีเสียนี่ เสียความรู้สึกเลย


ขอบคุณครับ