ส่วนหน้าของป้อมอัคราคะ ที่เห็นไกลๆเป็นชั้นๆคล้ายขั้นบรรไดนั้น  คือ สแตนด์เชียร์ วี๊ดบึ้ม ของ โอรังเซบ เอ้ย..ไม่ใช่คะ  กิกิ  เค้ามีไว้ให้เหล่าขุนนางและข้าราชบริพารชั้นผู้น้อยชมการแสดง เวลาที่พระราชวังมีมหรสพนะคะ  กิกิ  น่ารักดีนะคะ  สวยดี ชอบๆๆ  

ขึ้นมาชม เขตพระราชฐานส่วนใน ซึ่งภายหลังการรัฐประหารของ โอรังเซบ ได้เปลี่ยนเป็นคุกจองจำ พระเจ้าชาห์ จาฮาล กันนะคะ  ยังคงงดงาม ประดับประดาด้วยหินอ่อนสีขาวทั้งหลังเหมือนเดิมคะ  แต่บางจุดจะสังเกตุว่างดงามและละเอียดมากกว่าที่ทัชมาฮาล  อาจเป็นไปได้ว่าที่นี้เล็กกว่ามาก จึงสามารถวิจิตรกับการแกะสลักได้มากกว่า  เป็นไปได้นะคะพี่น้อง..  

บันไดคะพี่น้อง  แค่เห็นบันได้ก็ อึ้ง แล้วอ่ะ.. วู้  

โอ้ว..แม่เจ้า ลูกกรงระเบียงคะ  อลังการซะ  แล้วแบบนี้มันต้องแกะกันกี่อันคะเนี้ยกว่าจะครบ ประกอบเป็นวังขึ้นมาเนี้ย  พี่ช่างแกไม่แกะหัก  แกะหัก ทิ้งภูเขาหินอ่อนไปทั้งลูกเหรอค่า  ถามโซนูป  เค้าบอกว่าไม่เป็นไร ประเทศเค้าคนเยอะ.. เห้อ รู้สึกว่าตานี้จะตอบแบบนี้มาเป็นครั้งที่ 5 แล้วนะเนี่ย  

นี่ๆ อันนี้มาดูกันจะๆ ป๊าดดดส..อะไรจะถี่ขนาดนั้น  สวยงาม อลังการจริงๆ คะพี่น้อง  

ระเบียงนอกคะ  ละเอียดจริงๆนะคะเนี้ย งานแกะสลักไม่ใช้เรื่องง่ายเลย  ทำได้ขนาดนี้  สวยจริงๆ นับถือๆ คะ

เพดานด้านบนยังไม่เว้นคะพี่น้อง  หินอ่อนแกะสลักเป็นโดมอีกแย้ววว.. สวยอ่ะ  นึกภาพตอนที่ยังรุ่งเรื่องเป็นพระราชวังไม่ออกเลยว่า  จะวิจิตร ตระการตา งานสร้าง มากมาย มหาศาล ขนาดไหน วู้ๆๆๆ..  

ทางเดินรอบนอกในระเบียงชั้นสองของที่ประทับคะ  เดี๋ยวจะพาไปดูจุดที่พระเจ้าชาห์ จาฮาล สิ้นพระชนม์  ตามเป๋าดำมาดีๆ นะค่าพี่น้อง  กิกิ  เดี๋ยวหลงๆ  

โถ่งกลางเชื่อมพระตำหนักต่างๆ เข้าไว้ด้วยกันคะพี่น้อง  ว่ากันว่าตรงสนามหญ้านั้นจะมีการแสดง การละเล่นทุกคืน  ท่าทางจะม่วนชื่นเน๊อะตอนเป็นพระราชวังเนี่ย  แต่พอเป็นคุกแล้วก็ไม่มีใครอยู่ที่นี้แล้วล่ะคะ  เค้าย้ายวังใหม่  เหลือแต่ทหารยาม กะ พระเจ้าชาห์ จาฮาน และ เกษะนารา ลูกสาวคนสุดท้องเท่านั้นที่เฝ้าดูแลปรนิบัติพระราชบิดาอยู่

นี้อ่ะคะพี่น้อง ที่ประทับของพระเจ้าชาห์ จาฮาน หลังจากถูก โอรังเซบ ลูกชายแท้ๆทำรัฐประหาร และจับตัวพ่อบังเกิดเกล้า  มากุมขังห้ามมิให้ออกนอกพระราชฐาน ตลอดระยะเวลา 8 ปีที่พระเจ้าชาห์ จาฮานถูกโอรังเซบขังคุกอยู่ในป้อมอัครานี้  พระองค์มิได้ออกไปนอกพระราชฐานส่วนนี้เลย  

ทุกวันๆ พระเจ้าชาห์ จาฮาน จะยืนประทับที่ระเบียงศาลา  เพื่อมองไปยังทัชมาฮาล สุสานที่ฝั่งศพพระนางมุมทัช  พระมเหสีสุดที่รักแห่งพระองค์  พระบาทของพระองค์มิอาจไปเหยียบทัชมาอาลได้อีกครั้ง  แม้กระทั้งครบรอบวันสวรรคตของพระนางมุมทัช  พระองค์ก็ไม่มีโอกาสได้ออกไปจากที่คุ้มขังนี้  ซึ่งพระองค์ได้ขอร้องให้ทหารคนสนิทคนหนึ่ง ไปนำกระจกประดับทัชมาฮาลมาหนึ่งชิ้น  เพื่อเป็นตัวแทนว่าพระองค์ได้ทรงใกล้ชิดอยู่กับพระนางมุมทัชอยู่ตลอดเวลา..

แม้จะประดับประดาสวยงาม  และมีน้ำพุ แต่คุกก็คือคุก ผู้อยู่ ย่อมไม่มีความสุข หากแต่คงพอบรรเทาบ้างที่ยังมีโอกาสได้มองเห็น สิ่งที่ตนรัก ทุกวัน.

จากภาพนี้จะสามารถมองเห็น  ระเบียงที่ประทับของพระเจ้าชาห์ จาฮาน ในระหว่างถูกกุมขัง และสามารถมองเห็นทัชมาฮาล ที่พระองค์ทรงยืนประทับมองทุกวัน จนบางครั้งแม้พระกระยาหารก็มิยอมเสวยคะ  ทุกครั้งที่พระองค์ทรงทอดพระเนตรไปยังทัชมาฮาล พระโอษฐ์จะพร่ำเพ้อถึงความดีงามของพระนางมุมทัช และพระหัตน์ก็จะทรงกำกระจกแก้ว ชิ้นส่วนประดับจากทัชมาฮาลไว้แน่น  จนบางครั้งเหลี่ยมของกระจกนั้นได้บาดพระหัตน์พระโลหิตไหล แต่พระเจ้าชาห์ จาฮาลก็หาสนใจไม่  พระองค์ทรงตรัสว่า

จะมีสิ่งใดเจ็บปวดไปกว่าการมิได้อยู่ใกล้ชิดคนที่ตนรักอีกเล่า..

           กินใจอ่ะพี่น้อง น้ำตาจะไหล   ...ฮื่อ เศร้าจังเลย ...

และนี้คือ สถานที่พระเจ้าชาห์ จาฮาน สิ้นพระชนม์คะ  หลังจากพระนางมุมทัช สวรรคต 36 ปี พระเจ้าชาห์ จาฮานก็สวรรคตตามไป แต่ 8 ปีสุดท้ายก่อนการสวรรคตของพระองค์ต้องถูกกุมขังอยู่ในป้อมอัครา และพระองค์ได้หมดลมหายใจแห่งรักในห้องนี้ หลังกรอบประตูที่ทุกคนเห็นนั้นไงคะ  

ลมหายใจสุดท้ายก่อนที่พระเจ้าชาห์ จาฮานจะสวรรคต พระองค์ทรงร้องของ เกษะนารา(Jahanara) ลูกสาวคนสุดท้องที่กำเนิดก่อนพระนางมุมทัชจะสิ้นชีพเพียงครึ่งชม.นั้น   ให้ช้อนพระวรกายของพระองค์ขึ้นมาดู ทัชมาฮาล สิ่งที่พระองค์รัก สุดยอดปรารถนาเป็นครั้งสุดท้าย สายพระเนตรจับจ้องที่ทัชมาฮาล ในพระหัตน์ยังมิยอมปล่อยชิ้นแก้วจากทัชมาฮาล  พระโอษฐ์เอ่ยชื่อพระนางมุมทัช  น้ำพระเนตรไหลหลั่ง.. และหมดลมหายใจลง ภายในอ้อมกอดของ เกษะนารา บุตรีเพียงผู้เดียวที่อยู่ดูแลพระองค์ตลอดการถูกกุมขัง..

จบตำนานรัก   ทัชมาฮาล  The  Memorial  of  Love    ... ความรัก และการรอคอยสิ้นสุดลงแล้ว  พระศพของพระเจ้าชาห์ จาฮาน  ถูกเคลื่อนลงไปบรรจุคู่กับพระนางมุมทัช ที่ทัชมาฮาล สุสานแห่งความรักของทั้งสองพระองค์

เฮ้อ... ก่อนกลับบ้านเดินออกมาจากที่ประทับครั้งสุดท้ายของพระเจ้าชาห์ จาฮาล  ซาบซึ้งและประทับใจในความรักที่พระองค์มีต่อพระนางมุมทัช  แต่รู้สึกหดหู่ที่จุดจบของพระองค์ช่างรันทดและสะท้อนใจเหลือเกิน  เป๋าดำและคณะรู้สึกจะเหงาๆ เรามันแก็งค์เซ้นซิทีฟ ซะด้วย.. ไม่มีใครพูดอะไรกับใคร  ต่างคนต่างเงียบ  ใครคนหนึ่งยกมือขึ้นปาดน้ำตา...  

หรือเพราะว่าเรามากันใกล้พลบค่ำแล้วนะ  ตอนนี้ถึงได้หอมกลิ่นกลิ่นไอแห่งรัก ของทัชมาฮาลซะเหลือเกิน  เป๋าดำไม่รู้ตัวว่า ก้าวขาออกมาจากห้องนั้นได้ยังไง  แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้ขอบตาชื้นๆ น้ำตาไหล และมือก็ไปจับที่หัวใจตัวเองอย่างไม่รู้ตัว....

หัวใจเต้นแรงแต่แปลก คนกลับหมดแรงเดิน..

หันไปมองที่ประทับอีกครั้ง.. "พระเจ้าชาห์ จาฮาน คะ ไม่ว่าเหตุผล คืออะไร ความรักของพระองค์ยิ่งใหญ่และอยู่เหนือเหตุผลของคนทั้งปวง ดิฉันซาบซึ้งและประทับใจในความรักครั้งนี้เหลือเกิน  ขอบคุณนะคะ  ที่ทำให้พวกเราได้ดมกลิ่นหอมของความรัก..แห่งทัชมาฮาลกัน  ขอบคุณจริงๆคะ"

เดินออกมาแบบหง่อยๆ ความจริงคืนนี้มีนัดเดอะแก็งค์เจอกันที่ ห้องอาหารของพุชป์ (จำได้ไหมคะ..ในรีวิวโรงแรม) เพื่อนั่งดริ๊งค์เบียร์ท้องถิ่นกันนิดหน่อย  แล้วออกไปดู ไดฮารด กันเพราะที่พุชป์ใกล้กับห้างเลย  หน้าตาเหมือนโลตัส และไดฮารดก็เข้าแล้วด้วย  กิกิ

แต่หลังจากทุกคนเข้าห้องอาบน้ำกันแล้ว  ต่างก็โทรหากันเองว่า "แกๆ..ไม่ไปได้ป่ะว่ะ...ป่วย"   คิดว่าจริงๆ ไม่ได้ป่วย  แต่โศกกับประวัติทัชมาฮาล และมาช็อกอารมณ์กับป้อมอัครามากกว่า  ประกอบกับเราอยู่กันจนเค้าปิดพระอาทิตย์ตก  อารมณ์มันเลยพลิ้ว  ไอ้อาการแบบนี้แถวบ้านเป๋าดำเค้าเรียกว่า "ผีตากผ้าอ้อม" แสง สี เสียง ภาพมันหลอน.. กลิ่นอะไรไม่รู้หอมติด ตาหมูก เลยเหมาว่าเป็นกลิ่นไอรักของพระเจ้าชาห์ จาฮาล ก็อตซิล่า 5 ตัว กลับมานอนป่วยทางใจในโรงแรมกันเงียบๆ นานเท่าไรไม่รู้แล้วเราก็หลับไป..พร้อมๆกับกลิ่นไอแห่งรัก ณ.เมืองอัครา

ภาพส่งท้ายประตูเมือง แสงท้ายสุดก่อนพระอาทิตย์จะอัสดง กับนกน้อยคะพี่น้อง  

เช้าวันใหม่.. ออกเดินทางไปนครสีชมพู (Pink City) เมืองชัยปุระ(Jaipur)  หรือที่พี่แขกออกเสียงว่า ชัยปู้ๆ อ่ะคะพี่น้อง

ตื่นเช้ามาสดใส  เจอ โซนูปแซวว่าเป็นไงหายบ้าไปเลย  กรี๊ดๆๆๆ โกรธมาก..มาแซวได้ไง  ถามไปถามมาตานี้จะพูดว่า "หายซ่าไปเลย"  กิกิ แต่พูดไม่เป็นเลยใช้คำว่า  บ้า แทน ซ่า  กิกิ  ไกด์บ้า..เพราะตะแกนั้นแหละทำพวกชั้นซึ้ง..  ดูสิเนี้ย อดดูไดฮารด กะกินเบียร์เลย  แล้วใครจะรับผิดชอบสิ่งที่เสียไปเนี่ย กิกิ  โซนูป สัญญาคืนนี้จะไปท่องราตรีที่ชัยปู้กัน  กิกิ ดีใจๆๆ..

ชัยปุระ ห่างจากอัคราประมาณ 4 ชม. รถวิ่งน่ะคะ  เรามากันเรื่อยๆ ตามถนน ชัยปุระ (Jaipur) นครแห่งชัยชนะ หรือ นครสีชมพู  และยังเป็นเมืองหลวงของรัฐราชสถาน ซึ่งได้รับการออกแบบวางผังเมืองอย่างสวยงาม เป็นเมืองที่สร้างขึ้นใหม่โดย มหาราชา ไสว ชัย สิงห์ ที่ 2  อ่ะค่าพี่น้อง ชัยปุระอยู่บนภูเขาทำเลเป็นที่ราบสูง และใกล้กับส่วนที่เป็นทะเลทรายของอินเดียมากๆ อ่ะค่าพี่น้อง  เป๋าดำต้องเล่นของอีกแล้ว  พระเจ้าชาห์ จาฮานค่ะ ขออย่าให้เจอแดดเลยนะ  บังแดดให้เป๋าดำหน่อย  เป๋าดำไม่อยากป่วยเดี๋ยวเที่ยวไม่สนุก..  

ระหว่างทางก็เจอกับโรงงานเผาอิฐเป็นร้อยๆเลยค่าพี่น้อง  กิกิ นี่ถ้ามีกังหันติดอยู่ที่ยอดปล่องหน่อยนะ  มองดูคล้ายๆเดนมาร์กเลยอ่ะ  กิกิ ว่าไหม ..  

ภาพต่อมาก็บอกแล้วว่าใกล้ทะเลทราย  เจอน้องอูฐตัวเป็นๆ ด้วย  กิกิ ขำกันแทบตาย ไม่เคยเจออูฐเป็นกองทัพมากขนาดนี้มากก่อน

ระหว่างรถแล่นไปเรื่อยๆ พวกเราก็อำกันเองฮากันระเบิด ระเบ้อ..  กิกิ ข้าเห็นเอ็งซึ่ม  ข้าเห็นเอ็งตาแดง แกแหละน้ำตาไหล  ก็ไอ้...มันทำตาแดงๆ ก่อนนี่หว่า  บ้า..ข้าตกใจเสียงสะอึ้ก ไอ้..นี้โว๊ย  สารพัดที่จะขุดมาเผากัน  กิกิ  พอเจอสัตว์ข้างที่ก็กรี๊ดๆๆ เฮ้ยนั้น  เฮ้ยนี้..  วุ่นวายกันตลอดการเดินทาง  กิกิ โซนูปคงเหนื่อยที่ต้องมาดูแลก้อตซิล่าอย่างพวกเรา 5555  

มาดูแกะกันคะ  คนเลี้ยงแกะ..เลี้ยงเป็นพันๆ ตัวเลย  กองทัพแกะ  แล้วแบบมันมีจอดไฟแดง ให้แกะข้ามถนนด้วยนะ กิกิ  แล้วดูกองทัพมันดิ  ย๊าวววว...ยาว หู้ย.. เซ็งแกะ  เลย กิกิ

จะเอาอย่างโฆษณา  ออกไปอุ้มเป็ดข้ามถนนแบบพี่ติ๊ก  ก็ไม่ไหว  นั้นมันเป็น นี่มันแกะน้ำหนักต่างกันเยอะ  กิกิ นั่งรอให้มันเคลื่อนทัพไปไหวๆ ล่ะกันนะ    ปล.นี่มาเที่ยวอินเดีย หรือมาสวนสัตว์เปิดแอฟริกาใต้ กันแน่เนี้ย ชักสงสัยๆ

ก่อนเข้าเขตนครชัยปุระ  รถต้องเอาเอกสารนักท่องเที่ยวและเอกสารของรถไป แสดงกับเจ้าหน้าที่ ที่ด้านตรวจคนเข้าเมืองก่อนนะคะ  แต่ไม่ต้องใช้พาสปรอต คะ แล้วพวกเราก็ไม่ต้องลงไปด้วย  กิกิ  ระหว่างรอลุงโชเฟอร์เพลินๆ พวกเราก็เห็นแม่สาวคนนี้เดินไปแบกน้ำจากปั๊มน้ำกลางหมู่บ้าน เอาทูนหัวมาคะ  น่าตาน่ารัก  สวยงามนะเนี่ย  ดูตาหมูกจิ  โด่งชะมัดเลย  กิกิ

แต่ภาพนี้ถ่ายติดผีสาหรี สีแดงมาด้วยคะ  กรี๊ดดๆๆๆๆ สยองมั่กมาก

แฮะๆๆๆ.. เชื่อป่ะว่าเราถ่ายมากัน 3 กล้องติดผีสาหรีนี้หมดเลย  สงสัยมากๆ เฮ้ย..อะไรอ่ะ  ทำไมไม่มีขา  ไม่มีมือ อย่ากระนั้นเลยลงไปดูใกล้ๆ ดีกว่า  กิกิ..ตอไม้อ่ะขาพี่น้อง  ตอไม้.. ใครไม่รู้มันเอาสาหรีไปคุมไว้  กิกิ  ขำแถบตายผีสาหรีๆ  

เริ่มเข้าเมืองชัยปุระแล้วค่าพี่น้อง  เห็นภูเขาหินทรายไหมคะ  นั้นแหละภูมิประเทศของที่นี้เขาคะ  ก็อบ่าที่เป๋าดำบอกไปในรีวิวชุดแรกๆ น่ะคะว่า เป๋าดำโปรด การแทะมะพร้าวห้าว มากๆ นั่งรถมานานๆ ก็ของขึ้นคะพี่น้อง  ต้องการมะพร้ามมากระแทกปากมากๆ สั่งลุงโชเฟอร์เลยนะ  ถ้าเจอตลาดจอด..ข้าเจ้าจะลงไปหามะพร้าว งาบ กิกิ  พอรถผ่านตลาดเค้าทำท่าจะไม่จอด  เป๋าดำดวยวายเลยจอดๆๆๆๆ..จะกินมะพร้าวๆๆๆ  โซนูป ทนไม่ไหวบอกลุงโชเฟอร์ จอด..ให้มันลงไป กิกิ..

เดี๋ยวมาตามดูกันว่าเกิดอะไรขึ้นที่ตลาดชานเมืองชัยปุระ กะก็อตซิล่า 5 ตัว  กิกิ

พวกเรา 5 คน ตื้นเต้นมากที่ได้เห็นตลาดพื้นบ้าน ข้างทางของพี่แขก  มีผลไม้ของขายเต็มไปหมด  คนก็เยอะ  รถราเค้าก็มีบ้างนิดหน่อย แต่แบบออกจะเก่าและโทรม  ส่วนมากเน้นไปทางอูฐลากเทียม มากกว่า  ก้อตซิล่า 5 ตัวลงไปพร้อมเงิน และ กล้องถ่ายรูป แขวนคอกันลงไปแบบนักท่องเที่ยวญี่ปุ่นเลย  ใครใคร่ถ่ายรูปก็ถ่ายไป ใครใคร่ซื้อน้ำก็ไปซื้อ  แต่เป๋าดำอยากกินมะพร้าว.. เดินออกไปไกลกว่าใครเพื่อน ไปหามะพร้าวกิน กิกิ..  

ตั้งแต่วินาทีแรกที่รถเราจอดแล้ว  พวกพี่แขกเค้าก็เห็นแล้วอ่ะว่านักท่องเที่ยวแน่ๆ  แบบว่าเค้าคงจ้องมาแต่ไกลอ่ะนะ  พอพวกเราลงมาถึงร้านของเค้ามาจากไหนไม่รู้อ่ะพี่น้อง  แบบเยอะมากๆ มุ่งเราคนหนึ่งต่อแขก 10 คนเลยนะ  สะกิดขอตังค์บ้าง ขอข้าวบ้าง ไม่ให้ก็จับเนื้อจับตัว  ดีดสายเสื้อในเราก็มีนะ  แบบน่ากลัวมากๆอ่ะๆคะ  มีเด็กคนหนึ่งเกาะขาเป๋าดำเลยจะขอตังค์กินข้าว  เป๋าดำทำไรไม่ถูกเลยวินาทีนั้น  กำลังเอ๋อๆรับประทาน

แล้วพระเอก.. โซนูป  กะ ลุงโชเฟอร์ก็มาช่วย มาแบบพระเอกเลยนะ  แบบมากัน กางแขนกันสองคน ให้เป๋าดำอยู่ต้องกลาง  แล้วเค้าก้พูดๆ กับพี่แขกขอทานพวกนั้นว่าไม่ได้ๆ ไม่ให้ๆ ไปๆ อะไรประมาณนี้อ่ะ  หู้ย...ตื้นเต้นมากๆ เลย อารมณ์ประมาณเจ้าหญิงธิเบต ถูกผู้ก่อการร้ายทำร้ายเลย กิกิ เหมือนเป็นคนดังมากๆ แล้วมีประชาชนจะรุมประชิดตัว  ต้องมีการ์ดมากันออกไปอ่ะคะพี่น้อง  กว่าจะมาถึงรถเล่นเอาเหนื่อยเหมือนกันแฮะ..  ช้อตสุดท้ายโซนูปเปิดประตูรถให้เป๋าดำขึ้น แล้วเอามือกันหัวเป๋าดำไม่ให้ชนรถนะ  ประทับใจจ๊อด..มากเลย กิกิ

โห้ยเพิ่งรู้ว่า  อารมณ์ที่ถูกขอทานรุมเป็นยังไง  มิน่าล่ะโซนูป ถึงไม่อยากให้พวกเราแวะกินอะไรในตลาดข้างทาง  มันอันตรายเค้าไม่สามารถดูแลพวกเราได้  เค้าจะแวะให้กินน้ำกินข้าวอะไรๆ ก็เข้าโรงแรมตลอด  แต่มาวันนี้ผิดแผนเป๋าไอ้เป๋าดำมันร้องจะกินมะพร้าว  เล่นเอาปั่นป่วนกันไปทั้งรถ  ขึ้นมาในรถได้ทุกคนในรถแบบตกใจหมดเลยเพราะโดนเหมือนกันหมด ขอทานมาถึงตัวไวมากๆ แป๊ปเดียวโผล่มาเกาะแขนแล้วเป็นสิบๆคนเลย ลูกเด็กเล้กแดงเต็มไปหมด  แล้วถ้าเราใจอ่อนให้ตังค์นะคะ  เค้าจะมารุมกันอีกเป็นสิบเท่า  แล้วเราจะลำบากเพราะบ้างคนก็จะหยิกจะดึง  อันตรายคะอันตราย  ไม่ใช่งกนะคะ แต่ให้ไม่ได้.. ขนาดเพื่อนเป๋าดำเป็นผู้ชายยัง มึน เลยไม่เคยเจอ

นี่แหละนะ  เหตุเกิดจากมะพร้าว..อันนี้แหละคะ  กิกิ  แต่ก็ได้กินนะ  นั่งอยู่ในรถแล้วหลับตา  เพราะที่กระจกรถมีคนเกาะอยู่เป็นสิบเลย  โซนูปลงไปซื้อมะพร้าวมาให้คะ  แล้วเค้าก็ถามว่า  คืนนี้ยังอยากไปผับในตลาดชัยปู้อีกไหม  กิกิ ไม่มีใครตอบแต่ทุกคนส่ายหัวกันเป็นแถวๆ แฮะๆๆ

เข้าตัวเมืองนครสีชมพูมาแล้วคะพี่น้อง  วิ่งผ่านตึกเก่านับร้อยปีแบบนี้เลยนะคะ  

สมญานาม นครสีชมพู(Pink City) เพราะ เมืองถูกทาสีชมพูเพื่อต้อนรับการเสด็จเยือนของ Prince of Wale ซึ่งต่อมาคือ King Edward VII แห่งสหราชอาณาจักรอังกฤษ คะพี่น้อง  กิกิ  ดูดิน่ารักเปล่า

เมืองก็ชมพู  รถเมลล์ก็ชมพู  แม้...ก็ชมพู อ่ะคะ กิกิ  

พระราชวังสายลม ที่ประทับในฤดูร้อนของ ท่านมหาราชา ไสว ชัย สิงห์ ที่ 2 เจ้าคะพี่น้อง  ตอนนี้กำลังซ่อมบำรุงอยู่  กิกิ  บอกแล้วว่านี้ไม่ใช้ฤดูท่องเที่ยวอ่ะคะ  หลายๆที่เค้าเลยปิดบำรุงกัน ไว้รอรับนักท่องเที่ยวในช่วงไฮทซีซั่น กิกิ  มองอะไรไม่เห็นเลย  

นักบวชหนุ่ม นั่ง ลิชอง คะพี่น้อง กิกิ น่ารักดี  หน้าพระราชวังสายลมคะพี่น้อง  

เป๋าดำแวะมาพระราชวังสายลมอีกครั้งในตอนเช้าก่อนจะกลับเข้ากรุงเดลลีน่ะคะ  ก็ได้เจอกับ 2 สิ่งนี้..  กิกิ ซึ่งถือว่าเป็นไฮไลท์อินเดียมากๆ  ถ้ามาอินเดียแล้วไม่เจอแขกเป่าปี่  กะ  ขอทาน มาขอตังค์ แสดงว่าคุณไม่มีราศีเศรษฐี-เศรษฐีนี อ่ะนะพี่น้อง  กิกิ  

เจออบู่หน้าพระราชวังสายลมคะ  กิกิ  หมองูเสื้อสีส้มปี๊ด..เป่าปี่ เรียกงู มาเต้นระบำ กิกิ  

ปล.ดูแล้วกรุณาให้ตังค์ด้วยนะคะ  มิเช่นนั้นอาจโดนแขกด่าได้  กิกิ  แล้วจะหาว่าเป๋าดำไม่เตือนนะ  อ๊ากๆๆ  งานนี้จ่ายไป 10 รูปี ค่าสาแก่ใจคนดูคะ  10 รูปี พี่หมองูแกก็ดีใจ ยิ้มหน้าบานแล้วอ่ะพี่น้อง  

หนุ่มน้อยขอทาน ขาพิการ หน้าพระราชวังสายลมคะ  น้องเค้าน่าจะเป็นโปลิโอ  เพราะขาทั้งสองขาลีบเล็ก เป๋าดำและเดอะแก็งค์มาถึงพระราชวังฯ ประมาณ 8 โมงเช้า ซึ่งยังเช้ามากๆ แต่ก็เห็น  หนุ่มน้อยคนนี้ เดินด้วยสองมือ  หาอะไรกินอยู่ข้างๆถนน เหมือนเป็นกองขยะเล็กๆ ที่ชาวบ้านเค้าเอาพวกเศษอาหารมาทิ้งอ่ะคะ

พอ คุณขาวจอดปุ๊ป หนุ่มน้อยเค้าก็รีบใช้มือคลานมาหาพวกเราอย่างเร็ว ขอข้าว ขอเงินตามฟรอม  แต่แบบสายตา โซนูป แบบโหดร้ายมากๆ ประมาณว่า ไม่ๆ อย่าใจอ่อน  เดี๋ยวซวยแบบเมื่อวานอีกหรอก กิกิ  พวกเราก็ไม่ให้เงินน้องเค้า  เป๋าดำข้ามไปถ่ายรูปพระราชวังฝั่งตรงข้าม  น้องเค้าก็ข้ามตาม  แต่นึกภาพนะเค้าไม่มีขาอ่ะคะ...

ด้วยความสงสารน้องเค้ามากๆ คิดว่าก่อนขึ้นรถจะแอบส่งตังค์ให้แล้วออกรถไปเลย  เป๋าดำแอบให้ตังค์ไป 100 รูปีอ่ะพี่น้อง กิกิ... ไม่ได้เจตนาหน้าใหญ่หรอกพี่น้อง จริงๆ อ่ะจะให้ 10 รูปี แต่หยิฐแบงค์ผิด กิกิ...ไอ้ครั้นให้ไปแล้ว  จะบอกให้รถจอด แล้วไปแย่งเอาตังค์คืนมาก็จะดูน่าเกลียด  กิกิ  เลยต้องปล่อยเลยตามเลยเจ้าค่างานนี้.. สบายหนุ่มน้อยไปหลายวันเลย  

ประตูทางเข้า  ป้อมปราการแอมเบอร์ (Amber Fort) คะ  ในเมืองชัยปุระ ค่า  ทางเข้าจะเป็นภูเขาหินทราย 2 ก้อนมาประกบกัน  และเหลืองช่องเล็กๆ พอทำถนนให้รถวิ่งได้  สวน แปลกตาดีคะพี่น้อง  

เข้ามาในป้อมแล้วก็มองย้อนหลังออกไปอีกทีคะ  พอดี  ออโต้ลิชอง  วิ่งมาพอดี  กิกิ มุมสวย ขอแชะเข้าให้  เป็นไงคะ บรรยากาศของเมืองชัยปุระ อยู่ในหลืบ ในซอกเขา  กิกิ  ดีนะที่ไม่ได้อยู่ในซอกเรา  เอิ๊กๆ อ๊ากๆ