สวัสดีครับมิตรรักชาวท่องเที่ยวทั้งหลาย
หลังจากที่หายหน้าหายตาไปนาน เนื่องจากซึ้งอยู่ในรสพระธรรม อยู่เกือบเดือน
ตอนนี้สึกมาแล้วครับจึงมีโอกาสได้มีทำรีวิว ที่นานทีจะได้มีโอกาสแล้ว
ยังเป็นรีวิวแห่งความประทับใจ ในขณะห่มผ้าเหลือง

เนืื่องจากตอนบวชอยู่ก็เข้ามาดู เอชไฟลท์อยู่บ่อยๆแต่ไม่กล้าโพส
เพราะเกรงว่าจะไม่งาม (ที่กุฏิ สามารถรับสัญญาณเนต จากสวนสัตว์ได้)

จึงได้โอกาสงามในการทำรีวิวครั้งนี้ครับ

ความเดิมจากตอนที่แล้ว
เรามาเริ่มต้นการเดินทางครับ การเดินทางในครั้งนั้น (พระ)ก็ได้เดินทางกลับบ้านด้วยรถเมลล์ จากเชียงใหม่ไปยังจังหวัดแพร่ ระหว่างทางได้พบกับหินถล่ม แต่ไม่กล้าถ่าย เพราะเป็นนั่งรถที่นั่งเดี่ยว
แล้วหยิบกล้อง NIKON D80 ออกมาจากย่ามก็เกรงว่าจะไม่งามอีก เลยตัดสินใจ เอาไว้ไปถ่ายบนเครื่องดีกว่า

เนื่องจากอยากจะรู้ว่า ในตอนที่เป็นพระนั้น การเดินทางจะลำบากยังไง จึงรับนิมนต์ไปฉันเพลที่บ้าน(จังหวัดแพร่) ซึ่งตามคาดหวัง เพื่อนๆไปรอรับมากมาย (มันแอบขำพระด้วย)
หลังจากฉันเพลแล้วโยมเพื่อนๆจึงพาพระไปโน่นนี่ แล้วเอาไปโยนไว้ที่สนามบิน เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อนั้น
เชิญรับชมได้แล้ววววววววจ้าาาาาาาาาาา........

.............

ไม่พูดพร่ำทำเพลง หลังจากที่ฉันเพลเสร็จ ก็โทรไปหา ศูนย์บริการของสายการบินนี้ที่สนามบินเพื่อจองตั๋ว
จึงได้พูำดคุยกับพนักงานอย่างเป็นกันเองว่า....

พระหมี....เจริญพร โยม SGA รึปล่าว
กราวด์....ค่ะท่าน
พระหมี....พอดีอาตมาจะเดินทางไปเชียงใหม่วันนี้..
กราวด์...พอดีเรามีโปรฯ แจ้งเสนอให้ท่านค่ะ ....ซื้อ สองแถมหนึ่งที่ค่ะ...
พระหมี...เดินทางรูปเดียวจ้าโยม
กราวด์...ไม่เป็นหยังค่ะท่าน นิมนต์มาจ่ายเงิน ก่อนบ่ายสองนะคะ
พระหมี...งั้นหลวงพี่ไปตอนบ่ายสามเลยได้่มั้ย ไม่หนีไปไหนหรอก
กราวด์....ได้ค่ะท่าน วันนี้ ผดส. มีสองท่านค่ะ
พระหมี...เรียบร้อยนะโยม

กราวด์....ขอทวนรายระเอียดนะคะ เดินทางวันนี้ แพร่เชียงใหม่ หนึ่งท่าน
              ขึ้นเครื่อง สี่โมงครึ่งนะคะ โหลดกระเป๋าก่อนได้เลยค่ะ เรียบร้อยค่ะท่าน
พระหมี...เจริญพร โยม
กราวด์...ค่ะ เจริญพรเช่นกัน (ตกลงใครเป็นกันนี่ สงสัยตื่นเต้นครับ)

เมื่อถึงเวลาบ่ายสามโมง เพื่อนก็มารับ โดยที่พระหมีหารู้ไม่ว่าจะโดนแกล้ง
ก็เพื่อนบ้า ดันมา ปริ้นท์กระดาษติดหน้ารถเบนซ์สีทองที่ขับมารับ
ว่า.. จจ.แพร่ (หมายถึงเจ้าคณะ จังหวัดแพร่) แล้วขับเข้าไปในสนามบิน โดยที่เจ้าหน้าที่นึกว่า จจ. มาจริง
วิ่งกันมารับ ไอ้เราก็งงว่ามีอะไรเร๋อ พระมีอภิสิทธิ์ ขนาดนี่เลยเร๋อ ๕๕๕ ความแตกจนได้ เรา
อายมากกกกกกก โดนแกล้งเข้าอย่างจัง

- รูปแรก เคาท์เตอร์นกแอร์SGA ที่เงียบเหงา แต่พนักงานคุยเก่งมาก (คาดว่าคงเป็นโยมในสายสักครู่)
- รูปที่สอง ชั่งกระเป๋า ใช้ตราชั่งเหมือนกับที่ปายเลยครับ

สภาพภายใน สะอาดมาก เพราะไม่มีคนเลย ........
ยอมรับเลยว่า.......วินาทีนั้นไม่มีใคร เหงามากเลย..

มาดูข้างนอกดีกว่า
....ลานจอดรถ โล่ง......
เครื่องเอ้กเรย์ที่เดินผ่าน (ทั้งวันพึ่งจะเปิดตอนพระหมีมานี่แหละ)

เครื่องที่ว่า มันดัง แต๊ดๆๆๆ น่ากลัวมาก

ว่าแล้วเข้าไปข้างในดีกว่า........

เราก็ตรงไปที่เล้าจ์ เลย เป็นเบาะหนังสีดำ สวยงามแบบราชทัณฑ์

ในเล้าจ์ ก็จะประกอบไปด้วย นี่เลย.......โต๊ะหมู่บูชา ไว้ประกอบศาสนกิจของท่าน

ทีวีและแอร์ รุ่นรวยมหากาฬ

เก้าอี้สำหรับผู้โดยสารทั่วไปในชั้นประหยัด

และห้องน้ำรวม สำหรับทุกชนชั้น  

หนังสือในเล้าจ์ครับ ดูค่อนข้างอินเตอร์ แม้ว่าจะเอามาปิดหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นเอาไว้  

ว่าแล้วจึงหยิบมาอ่าน และทำแบบสอบถามของสายการบิน เกี่ยวกับตารางบินและข้อเสนอแนะ
(ซึ่งพนักงานอ่านคอมเม้นท์แล้วจึงกลับมาถาม ว่า ท่านเดินทางบ่อยรึครับ เราจึงตอบไปเบาๆว่า เป็นสมาชิกเอชไฟลท์จ้าโยม ...พนักงานจึงยิ่ง งงเต็ก ไปกันใหญ่)

เพลอแพล่บเดียว นกปากยื่นก็มารับแล้วครับ
ได้ข่าวมาว่า ตีเครื่องเปล่ามารับเลยนะนี่

ได้ยลโฉมตัวเป็นๆ ก็วันนี้แหละ หลังจากที่แหงนมองอยู่ทุกวัน
นี่ถ้าไม่ได้บวชก็คงไม่มีปัญญา และไม่มีเรื่องจะได้ขึ้นนะนี่

มาพร้อมแสงรุ้งทองเลย..

ชื่นชมบารมีแบบเต็มๆ อีกครั้ง

ถึงเวลาเรียกขึ้นเครื่องแล้วครับ แจกร่มด้วย(ฝนเริ่มตกอีกครา)
อ้อลืมไป มีผู้โดยสารมาเพิ่มอีกสองท่าน
เป็นพระเถระผู้ใหญ่ในแพร่จะไปประชุมที่ กทม.
และสีกาอีกท่านที่พึ่งเคยขึ้นครั้งแรกเหมือนพระหมี

ขึ้นเครื่องปุ๊บพระหมีเหมือนรู้คิว รีบพุ่งไปที่นั่งหลังนักบินทันทีอย่างเบาๆ

ออกเดินทางแล้วจ้า...

ที่สำคัญพระหมีลืมรัดเข็มขัด และแล้วกัปตันภูธเนศ หงษ์มาณพ
ก็พร่ำเอ่ยต้อนรับ ผู้โดยสารทุกท่านด้วยเสียงสดใสเหมือนเปิดเทป  

มุมบังคับ ของพระหมี เข็มขัดรัดผ้าเหลือง

เลี้ยวโค้งไปตามแท๊กซี่เวย์ ที่อาศัยรันเวย์ ไปพลาง
แล้วไปหมุนคว้างกลับตัว ที่ปลายรันเวย์ทางด้านบ้านเหมืองหม้อ

หลังติดเบาะแล้วจ้าาาาาาาาา

ทุ่งหญ้าเขียวขจี และถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ ทางเข้าบิ๊กซีแพร่

ตั้งลำได้ก็ตีโค้งขวา มุ่งหน้าสู่เชียงใหม่ ใช้เวลาเดินทางทั้งสิ้น ครึ่งชั่วโมงกว่าๆ
ผ่านบ้านผมด้วย หลังคาสีฟ้าๆ นั่น....

บินผ่านบ้าน เวียงทอง อำเภอสูงเม่นครับ
ริมแม่น้ำยม ยามน้ำหลาก เป็นสีโอวัลตินครับ

ชมวิวบนฟ้าไปพลางๆ พร้อมจิบน้ำปาณะ พร้อมสนทนากับพระผู้ใหญ่อีกรูปที่บินมาด้วยกัน โดยมีสีกาสูงวัยอีกท่านนั่งอยู่ไกลๆ พร้อมทำหน้าตื่นเต้น

สบายจริงๆ แอร์เย็นจนหนาวเลย สมกับคอนเซปว่า ให้ผู้โดยสารสามารถชมวิวได้โดยรอบกระจก

เครื่องยังไต่ระดับอยู่เลยครับ

ตอนนี้เราหนีฝนออกมาได้สำเร็จแล้ว สาธุ...

มองออกไปนอกหน้าต่าง ...ก็นึกขึ้นมาได้ว่า ท้องฟ้ามีหม่นหมองก็ผ่องใสได้
หากจิตใจเราหากผ่องใส ก็เปรียบได้กับฟ้าหลังฝนที่งดงาม ....

หลังจากเพ้อไปแล้ว ก็หยิบของออกมาแผ่บนหน้าตัก อัน กรอป ไปด้วยดังนี้
หนังสือท่องเที่ยวฟรีก๊อปปี้ นามว่า ปัซโซ๊ะ ที่คุ้นเคย และอื่นอีกมากมาย

นักบินเอาที่บังแดดออกมาครับ แดดเริ่มจ้าแล้วครับ

เงยหน้ามาดูแผงต่างๆบนหัวกันครับ...ช่องแอร์ และรูอื่นๆ

เริ่มเข้าเขตลำปางแล้วครับ
ที่เห็นนั้นโรงไฟฟ้าแม่เมาะ ครับ

และภาพล่างคือ ทางไปจังหวัดพะเยา-เชียงราย

เราเริ่มที่จะเข้าเขตเชียงใหม่แล้วครับ ลดระดับแล้วครับ ลุยก้อยเมฆแล้ววว

แอบเห็นมันขึ้น จอว่า อะไร error เราเลยนึกขึ้นได้ว่า ลืมปิดโทรศัพท์
ดีนะที่มันไม่ดังในเครื่อง เราคงมัวถ่ายรูปจนลืมไป
(นี่เป็นครั้งแรกที่ลืมปิดโทรศัพท์ เลยแอบดูแหมคลื่นเต็มเลยท่าน)

ดูนักบินกดๆจิ้มๆหักพวงมาลัยไปมา เราไม่รู้หรอกครับ ทำหน้าที่งงต่อไป
เหมือนกะลังดูเค้าเล่นไฟล์ซิมเลยครับ  

ลดระดับเรื่อยแล้วครับ กัปตันบอกว่า อากาศที่เชียงใหม่สดใส(จิงเร๋อ)
ดูเมฆสิ แอบมีสั่นเล็กน้อยครับ  

ก่อนลงจากเครื่องขอถ่ายภาพไว้สักเล็กน้อย
ไอ้ครั้นจะเอากล้องขึ้นมาก็ ยกไม่ไหวเพราะกล้องหนักมาก
ลืมไปว่า มันไม่เหมือนกล้องตัวเล็กของเรา

แอบเห็นสนามบินเชียงใหม่แล้วครับ

ลดระดับแล้วครับผ่านแม่น้ำปิงด้วยเห็นป่ะครับ

พบกับน้องๆแรง G ก่อนแตะพื้นครับ
ตอนนี้ครับทุกสายตากำลังจับจ้องไปที่รันเวย์ครับ

มาดูภาพกัน...เป็นมุมเดียวกับหมอยุ่งฯเลยครับ
(ความจริงแล้วอยากลงทาง มช. แต่ต้องมาจากปาย)

ต่อครับ..... รันเวย์เปิดทางสว่างรอเรา ร่อนลงเบาๆดั่งเส้นไหม

;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D
:K) :K) :K) :K) :K) :K) :K) :K)