เว็บบอร์ดรีวิว

ผมเดินเลี้ยวซ้ายเข้าสู่ถนน Quan Su ก็มาเจอะกับที่มาของชื่อถนนพอดี นั่นก็คือพระอารามในพุทธศาสนานามว่า “วัดกว่านสือ” (Quan Su Pagoda) เห็นน่าสนใจดีเลยแวะเข้ามาไหว้พระซะหน่อยครับ...

“วัดกว่านสือ” (Quan Su Pagoda) เป็นพระอารามในพุทธศาสนาลัทธิมหายานครับ อายุอานามก็ปาเข้าไปเกือบ 300 ปีแล้ว เป็นแหล่งศึกษาพระธรรมวินัยของภิกษุชาวเวียดนามมาช้านาน ทุกวันนี้คนเวียดนามที่เป็นพุทธมามกะก็ยังแวะเวียนมาไหว้พระอยู่เนืองๆครับ...ข้างในโบสถ์นี้บรรยากาศดูขรึมขลังทีเดียวเชียวล่ะครับ

แท่นบูชาพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรครับ...ขอพรได้ตามปรารถนาครับ  

ที่น่าสนใจมากๆในโบสถ์วัดกว่านสือก็คือ “โคมพระกุมารสิทธัตถะ” ครับ...เป็นโคมไฟแกะสลักลายมังกรอย่างโบราณ เหนือตัวโคมมีพระรูป “พระกุมารสิทธัตถะ” หรือพระพุทธเจ้าปางประสูติครับ...

เข้าใจว่าคนเวียดนามคงจะชอบบูชาพระพุทธเจ้าปางประสูตินี้กันมาก เห็นทำรูปเคารพอย่างนี้ในวัดญวนบ่อยๆ ซึ่งก็ดูแปลกตาไปจากพระพุทธรูปในวัดไทยอย่างที่เราคุ้นเคยกันนะครับ...

แม้หน้าวัดนี้จะติดถนนใหญ่ แต่บรรยากาศภายในวัดกลับดูสงบร่มเย็นดีนะครับ...ผมชอบมาดูวัดญวนก็เพราะบรรยากาศแบบนี้ล่ะครับ...

กลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงที่แสนพลุกพล่านของฮานอยดีกว่าครับ...จากถนน Quan Su ผมก็ขึ้นรถเมล์สาย 40 ผ่านมาทาง opera House พุ่งเข้าสู่ถนน Hang Tre ซึ่งเป็นส่วนนึงของย่าน Old Quarter แล้วล่ะครับ พอลงรถเมล์ปุ๊บก็ต้องคลำๆทางในแผนที่นิดนึง ว่าแล้วก็เดินผ่านมาทางถนน Hang Be ที่มีเกสต์เฮาส์ยอดฮิตอย่าง “Prince 57 Hotel” ด้วยแต่ก็ไม่ได้เข้าไปดูอ่ะครับ...

ถ้าจะถามว่า เราจะรู้ได้ยังไงว่านี่คือย่าน Old Quarter???....คำตอบก็คือ ถ้าเห็นย่านที่คนพลุกพล่าน ถนนเส้นเล็กๆตัดกันมากมาย มอเตอร์ไซค์มาเยอะๆล่ะก็...นี่แหละครับถึงแล้ว “โฝโก่” Old Quarter ที่นักท่องเที่ยวชาวไทยคุ้นเคยกันดีล่ะครับ...เดินๆอยู่ย่านนี้ก็ระวังมอเตอร์ไซค์ชนนะครับ อิอิอิ

แวะชิมขนมเวียดนามซักถ้วยล่ะกันครับ...หน้าตาเหมือน ”บัวลอย” ที่ไปลอยอยู่ใน “เต้าส่วน” อ่ะครับ รสชาติก็แปลกดีนะครับ...เดี๋ยวว่างๆเอามาลองทำที่เมืองไทยกินดูบ้าง ประหลาดดี แหะๆๆๆ  

แล้วผมก็เดินมาจนถึงถนน Hang Bac กลางย่าน Old Quarter ครับ...กลับมาที่ถิ่นเก่าที่เคยพัก “Bamboo Hotel” หมายว่าจะจองห้องพักไว้ก่อน...ปีนี้ค่าห้อง Bamboo แพงขึ้นไปอีกแล้วอ่ะครับ ต้องเจราจาต้าอ่วยอยู่พักใหญ่ พนักงานสาววัยใสของแบมบูเธอก็ตกลงที่ราคา 14 USD ครับ (ปีที่แล้วผมเคยพักก็ 12 USD เองอ่ะครับ) หึหึ

หลายคนอาจจะคิดว่า...โรงแรมอื่นในฮานอยที่ดูดีห้องสวยและราคาถูกกว่า Bamboo Hotel ก็มีเยอะแยะ ที่พักเครือเจ๊มูนเครือเจ๊โรสก็ราคาถูกกว่า Bamboo ตั้งครึ่งนึง พวกโรงแรม Prince ก็ถูกกว่าแถมห้องก็น่าจะใหม่กว่าด้วย...ทำไมผมต้องมาจมปลักที่โรงแรม Bamboo เดิมๆนี้ด้วยนะ???

...ก็เพราะว่าผมเป็นพวก “Brand Loyalty” ครับ เคยอยู่ที่ไหนแล้วประทับใจก็จะไปอยู่ที่เดิม จนกว่าจะมีเหตุให้เบื่อหน่ายแล้วค่อยย้ายที่...ครั้งที่แล้วผมมานอนแล้วประทับใจ “ความเงียบ” ของพนักงาน Bamboo ครับ เพราะไม่เคยเอ่ยปากขายทัวร์ซักแอะ ไม่เคยเจ๊าะแจ๊ะลูกค้า ไม่มาล้วงความลับว่าเราจะไปไหนทำอะไร นั่งกันเงียบๆยิ้มลูกเดียว...ไม่เหมือนเจ๊ๆอื่นๆที่โรงแรมเค้าราคาถูกห้องดูดี แต่ตื้อกรูซะเหลือเกิน อย่างเช่นที่ผมเคยเจอเจ๊โรสแห่ง A to Z คราวก่อน แบบว่าจะเดินออกไปไหนก็ถามอยู่ได้ ฮาลงฮาลองซาปาอะไรนี่ก็จะขายให้ได้อยู่นั่นแหละ หนุ่มโสดอย่างผมเนี่ยก็ขี้รำคาญนะครับ ผมรักความอิสระอ่ะครับ ก็เลยถูกใจที่เดิม กลับมาตายรังที่เดิม “Bamboo Hotel”อยู่ดี อิอิอิ

นี้ก็คือ Prince 79 Hotel ที่คนไทยคุ้นๆกันดี อยู่ถัดจาก Bamboo ไปไม่ถึงสิบก้าวครับ...ท่าทางน่าจะราคาถูกกว่าด้วย

หิวแล้วอ่ะครับ เพราะสารพัดขนมที่ได้สวาปามใน Lounge คิงพาวเวอร์สุวรรณภูมิ และบัวลอยเต้าส่วนเมื่อกี้นี้ มันย่อยสลายไปเรียบร้อยแล้วครับ...นี่ก็เกือบจะ 4 โมงเย็นแล้ว กินข้างเที่ยงรวบเป็นมื้อเย็นเลยล่ะกันครับ...หุหุหุ

มื้อนี้ก็อิ่มแบบบ้านๆครับ ข้าวแกงเวียดนามนี่ออกแนวมันๆนะครับ...ถ้ามีพริกน้ำปลาแบบข้าวแกงบ้านเราด้วย ก็จะช่วยให้อร่อยขึ้นนะครับ

อิ่มท้องไปเรียบร้อย...ก็มาเดินย่อยยามเย็นที่ริมทะเลสาบฮว่านเกี๋ยม (Hoan Kiem Lake) ดีกว่าครับ...อากาศครึ้มๆยามเย็น บวกกับลมเย็นๆที่โชยมาเรื่อยๆไม่มีร้อนเลย อากาศแบบนี้เดินเล่นได้สบายจริงๆครับ

สะพานเทฮุก (The Huc) ข้ามทะเลสาบตรงหน้าวัดหงอกเซิน ก็ยังเป็นที่นิยมของนักท่องเที่ยวอยู่เสมอครับ...โดยเฉพาะนักท่องเที่ยวชาวไทยที่ยังจำละครช่อง 3 “ฮอยอัน ฉันรักเธอ” ได้ติดตา...ดีไม่ดีผมว่าสะพานนี้น่าจะดังกว่า “ลุงโฮ” ที่จัตุรัสบาดิ่งห์อีกนะครับเนี่ย หุหุหุ

วันที่ 20 พฤษภา เหมือนว่าจะมีงานแสดงอะไรซักอย่างนี่ล่ะครับ...ใครไปฮานอยช่วงนั้นฝากไปดูด้วยล่ะกันนะครับ...  

ผ่านทางเข้าวัดหงอกเซินอีกครา...บรรยากาศเดิมๆในฮานอย ที่ผมไม่เคยเบื่อเลยนะครับ

หุหุ...ดูสีหน้าท่าทางหนุ่มสาวชาวญวนคู่นี้ ผมว่าป่านนี้น้ำในทะเลสาบคงหวานไปครึ่งนึงแล้วล่ะครับ เหอๆๆๆ  

อนุสาวรีย์วีรชนชาวเวียดนามครับ ท่าทางขึงขังได้อารมณ์ “คอมมิวนิสต์” มากๆ...

แต่ถัดไปหน่อยก็เจอ “โลกทุนนิยม” ที่แผ่มาถึงที่นี่เบ็ดเสร็จแล้วอ่ะครับ...ร้านขายกระเป๋าเป้สารพัดทั้งของแท้มั่ง เสมือนว่าจะแท้มั่ง ของเทียมที่ดูเหมือนแท้มั่ง...มีมากหลากหลายให้สหายไปเลือกช็อปตามปรารถนาครับ...เดี๋ยวนี้อะไรๆก็เป็นเงินเป็นทอง ค้าขายกันหมดแล้วล่ะครับ

สาวๆชาวเวียดเค้ามุงอะไรหว่า โฉบเข้าไปดูซะหน่อยละกันครับ...อุอุ

อ่อ...ที่แท้ก็ตู้ข้อมูลแบบ Touch Screen ของสำนักงานท่องเที่ยวเมืองฮานอยครับ...ข้อมูลก็โอเคเลยนะครับ มีผนที่ประกอบด้วย อยากรู้อะไรก็จิ้มๆเอาได้...ผมว่า กทม. บ้านเราน่าจะเอาเป็นตัวอย่างบ้างนะครับ

เดินมาหน่อยก็เจอะโรงละครหุ่นกระบอกน้ำ Thang Long ครับ...เห็นกระทู้ใน Blueplanet บอกว่าวันนั้นตั๋วเต็ม ผมว่าก็น่าจะเต็มจริงๆอ่ะครับ คนรอกันตรึมเลย ทัวร์ไทยทั้งนั้นล่ะครับ เหอๆๆๆ...

จะว่าไปนะ การเดินผ่านหน้าโรงละครหุ่นกระบอกน้ำนี่ ก็เหมือนเดินผ่านถนนซักแห่งในกรุงเทพฯนะครับ...เพราะได้ยินแต่เสียงคนคุยภาษาไทยกันอึงมี่ แถมดูดีๆแผ่นปูพื้นฟุตบาธดันเป็น “ลายไทย” ซะด้วยล่ะเนี่ย นึกว่าเดินอยู่แถวเสาชิงช้า – ถนนราชดำเนินเลยอ่ะครับ อิอิอิ

ร้านขายของที่ระลึกครับ...ดูโดดเด่นด้วย “หน้ากากกระด้ง” สีสันสดใสสไตล์เวียดนามครับ...น่ารักดีเนอะ หุหุ  

เดินเล่นเพลินๆเผลอแผ่บเดียวก็เวลาโพล้เพล้แล้วล่ะครับ...ผมก็เลยไปรอขึ้นรถเมล์สาย 23 แถวๆถนน Nguyen Huu Huan เพื่อจะไปชมวิว Opera House เปิดไฟยามค่ำคืนครับ...รออยู่แป๊บนึงก็รถก็มาแล้ว

พอขึ้นรถเมล์สาย 23 นี้มาก็สังเกตได้ว่า เค้าเอารถรางเก่าของฝรั่งเศสมาทำเป็นรถเมล์ฮานอยครับ หน้าตารถเมล์สายนี้เลยดูป้อมๆสั้นๆ แถมข้างในยังมีพวกป้ายเก่าๆภาษาฝรั่งเศสอยู่เลยด้วย ก็แปลกดีนะครับ...

และที่ต้องทึ่งอย่างนึงคือ คนเวียดนามรักษาระเบียบในการขึ้นลงรถเมล์มากครับ ถ้าจะขึ้นตรงประตูหน้า ลงก็ประตูหลังครับ ไม่มีลักไก่ขึ้นลงผิดประตูกันเลยนะครับเนี่ย...ผมเองเกือบขึ้นผิดลงผิดประตูหลายรอบแล้ว ด้วยความเคยชินอย่างที่กรุงเทพฯอ่ะครับ...อุอุ

Opera House ณ กรุงฮานอย เป็นสถาปัตยกรรมที่แสดงถึงชีวิตหรูหราของเจ้าอาณานิคมอย่างฝรั่งเศสได้เป็นอย่างดี ที่เนรมิตเมืองฮานอยเมื่อ 100 ปีก่อนให้สวยหรูราวกะเดินอยู่ในกรุงปารีสก็ไม่ปาน...โชคดีที่รัฐบาลเวียดนามยังรักษาอาคารเก่าหลังนี้เอาไว้เป็นอย่างดี บูรณะตกแต่งใหม่ซะจนอู้ฟู่หรูหราอลังการ ไม่ต่างจากเมื่อครั้งยุคฝรั่งเศสครองเมืองเลยอ่ะครับ...

ตอนแรกผมเองก็ตั้งความหวังไว้ว่า เค้าคงจะมีไฟส่องสวยๆเหมือนอย่างวัดพระแก้วบ้านเรา ที่ไหนได้ล่ะครับ “Opera House" ดันไม่เปิดไฟวันนี้ ก็เลยดูสวยแบบเรียบๆไปนิดนึง...ไอ้กระผมก็นึกว่า จะมีแสงสีโดดเด่นตระการตาเหมือน "สะพานสายรุ้ง” ที่เมืองเว้ซะอีก ฮ่วย!!!

อ้อ...แถวๆหน้า Opera House จะมีแบบว่า “ผีขนุน” สาวใหญ่ชาวเวียดด้วยนะครับ...แต่ของที่นี่เป็น “ผีมอเตอร์ไซค์” ครับ รุ่นน้าๆวัยวุฒิ  40 up ทั้งนั้น คุณเธอจะแต่งหน้ากันจัดจ้าน นุ่งชุดรัดเปรี๊ยะ ขี่มอเตอร์ไซค์มาเลียบๆเคียงถามเนืองว่าๆ “1 hour???” พร้อมส่งยิ้มชวนไปขึ้นสวรรค์อย่างน่าพรั่นพรึง ทำเอาผมต้องรีบเดินจ้ำอ้าวหนีอยู่บ่อยๆ เพราะแค่ไปยืนถ่ายรูป Opera House  ตรงแถวนั้นไม่นานเท่าไหร่ ก็เจอ “ผีมอเตอร์ไซค์” สาวใหญ่ 2 รายเข้าให้แล้ว...อย่าอยู่นานเลยครับ หลบปายยยยดีกว่าครับ...555555

เวลานี่ก็จะทุ่มนึงแล้ว ได้เวลาต้องออกไปสนามบินแล้วล่ะครับ...ผมขึ้นรถเมล์สาย 34 ตรงใกล้ๆ Opera House มาลงที่ป้ายรถเมล์ถนน Tran Nhat Duat แล้วต่อรถเมล์สาย 17 ออกไปสนามบินเลยครับ...

สำหรับรถเมล์สาย 17 นี้เป็นรถ ปอ. ที่จะวิ่งผ่านย่านต่างๆนอกเมืองฮานอยค่อนข้างเยอะครับ บางทีก็วิ่งเข้าไปในทุ่งเปลี่ยวๆมืดๆ ไม่ต้องตกใจนะครับ...รับรองว่ารถเมล์สายนี้พาไปถึงสนามบินแน่ๆครับ....แต่พอเห็นคนน้อยๆ แอร์เย็นยะเยือก ข้างทางเปลี่ยวๆแบบนี้ ก็อดนึกถึงหนังผีไม่ได้เลยอ่ะครับ หึหึหึหึ....