สวัสดีครับ ผมได้มีโอกาสเดินทางไปหลวงพระบางอีกครั้ง ซึ่งตัวผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมผมถึงต้องไปเมืองลาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลายคนอาจจะสงสัยสัยว่าทำไมถึงไปบ่อย ไม่เบื่อบ้างหรือ ซ้ำๆซากๆ เส้นทางเดิมๆ แต่สำหรับตัวผมไม่เคยรู้สึกเบื่อ ทุกๆครั้งที่ผมไปผมก็จะได้พกความประทับใจกลับมาทุกครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งครั้งนี้เป็นอีกครั้งที่ทำให้ผมกลับกรุงเทพมาด้วยร้อยยิ้มเต็มเปี่ยมหัวใจ ถึงแม้จะไม่สามารถบอกได้แต่อย่างน้อยก็มีคนๆหนึ่งรู้ว่าผมมีความสุขมากเพียงใดกับการเดินทางครั้งนี้ของผม ชมรีวิวของความประทับใจของผู้ร่วมเดินทางกับผมได้ที่

http://www.hflight.net/forum/b-PG/m-1174113433/s-0/
http://www.hflight.net/forum/b-travel_laos/m-1174212286/s-0/

คราวนี้มาชมภาคของผมบ้างนะครับ

ผมขอยืมคำพูดจากคุณOpodoมาหน่อยนะครับ

“คนที่ไปลาวส่วนใหญ่ บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมต้องกลับไปอีก แล้วทำไมต้องเป็นประเทศลาวด้วย (ทั้งๆที่ไม่มีพารากอน เซ็นทรัลเวิลร์ด ฯลฯ หรือแหล่งชอบปิ้งหรูหรา ให้่เดินเหมือน SIN or HKG  แล้วก้อค่าเครื่องบินแพงกว่าด้วย) แต่ผมว่าประเทศลาวยังมีกลิ่นอายของอดีตที่คล้ายคลึงกับบ้านเรา รวมทั้งความมีน้ำใจ  ซึ่ึ้งในเมืองไทยหายากขึ้นทุกทีๆ ใครไม่เคยไปลองหาโอกาสไปดูนะครับ”

ความรู้สึกดีๆหาอ่านได้จากสมุดเยี่ยมที่ร้านกาแฟประชานิยมที่หลวงพระบาง ถ้าได้ไปลองไปอ่านดูนะครับ

ไปกันครับ ไปหลวงพระบางกับผมอีกสักครั้ง แต่ครั้งนี้เนื่องจากสภาพอากาศที่หลวงพระบางโดนปกคลุมด้วยควันไฟป่าอาจจะทำให้รูปไม่ชัดเท่าที่ควรนะครับ

เดินทางกับสายการบินบางกอกแอร์เวย์เหมือนคราวก่อนเดือนที่แล้ว ก็ยังประทับใจเหมือนเคยครับ

ห้องรับรองผู้โดยสารของสายการบินบางกอกแอร์เวย์ สีสรรสดใส งดงาม กระตุ้นต่อมเดินทางให้ทำงานได้อย่างดีเลยครับ

ถึงแม้จะไม่ใหญ่โต มากมายแต่ผมว่าสายการบินบางกอกแอร์เวย์คงทำให้ผู้โดยสารหลายๆคนประทับใจ รวมทั้งผมด้วยหนึ่งคน

รูปวัดเชียงทองด้านซ้ายสุดครับ เดี๋ยวเราก็จะได้ไปชมของจริงกัน

ความสุขเล็กๆน้อยๆอย่างนักเดินทางท่องเที่ยวอย่างผมกับห้องรับรองแสนสวย

ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมถึงไม่ค่อยมีคนมาใช้ห้องรับรองเท่าไร แต่อยากจะบอกว่า ข้าวต้มมัดที่นี่อร่อยมากๆนะครับ

แม้แต่รถบัสยังสีสวยงาม ไม่แพ้ Boarding Pass , ห้องรับรอง หรือแม้แต่ลายของเครื่องบิน

วันนี้น้องหัวหิน PGF จะนำผมลัดฟ้าไปหารอยยิ้มที่หลวงพระบางครับ

การเดินทางครั้งนี้ของผมส่วนหนึ่ง ความประทับใจที่ได้รับก็จากคุณผู้ชายสะพายเป้ข้างหน้าผมนี่ละครับ

ชอบลายของเครื่องบินเหมือนผมไหมครับ

วันนี้มีผู้โดยสารแค่สิบสี่คนเองครับ เลยโล่งๆอย่างที่เห็น

ลูกเรือกำลังจะสาธิต Safety Demonstration

นานๆจะได้ภาพแบบนี้ซักที เพราะเที่ยวบินส่วนใหญ่ของบางกอกแอร์เวย์จะเต็มหรือเกือบเต็มทุกเที่ยว

บินที่ระดับความสูง สองหมื่นฟิต นักบินที่หนึ่งคือ กัปตันโลเปซ ครับ

อาหารกลางวันของผมเองวันนี้

ลำเล็กๆ ผู้โดยสารน้อยๆ เจ้า ATR ก็ละม้ายคล้ายกับเครื่องบินส่วนตัวโดยปริยาย

อุดหนุน Inflight shopping ได้หมวกมาหนึ่งใบ พร้อมพวงกุญแจ

กินข้าวเสร็จก็เก็บภาพไปเรื่อยๆ อย่างที่บอกนานๆจะได้ภาพเคบินแบบโล่งๆครับ

เส้นทางการบินจะบินผ่าน พิษณุโลก แพร่ และออกเขตประเทศไทยที่จังหวัดน่านครับ

1AB น่าจะเป็นแถวที่นั่งสบายที่สุดนะครับ เพราะเป็น emergency exit แต่ผู้โดยสารที่นั่งตรงนี้ก็จะมีความรับผิดชอบมากขึ้นด้วยนะครับ นอกจากความสะดวกสบายที่ได้รับ

Asia’s Boutique Airlines

ไม่แคบ ไม่กว้าง สบายๆสำหรับการเดินทางระยะสั้นๆครับ

เคบินดูสะอาดสะอ้านมากๆครับ ชอบโทนสีน้ำเงินๆแบบนี้ สบายตาดี

ตัดมาที่ตอนถึงเลยนะครับ เนื่องจากหมอกควันจากการเผาไฟป่า ทำให้ท้องฟ้าสีเป็นอย่างที่เห็น

ขอบคุณน้องหัวหินนะครับ

สองสาวชาวญี่ปุ่นมาเที่ยวหลวงพระบาง

ท้องฟ้าไม่เป็นใจเลยจริงๆ คราวนี้ แต่ก็มีเรื่องดีๆเหมือนกันครับ

หลวงพระบางก็คล้ายๆกับแม่ฮ่องสอนครับ ถ้าเผาป่ากันละก็ อากาศจะเป็นแบบนี้ ต้องรอฝนอย่างเดียวครับ

ถ่ายรูปกันทุกคนละครับ เคยเจอแต่สนามบินใหญ่โต เจอเล็กๆแบบนี้ คนละความรู้สึก แต่ผมชอบแบบนี้นะครับ ไม่วุ่นวายซับซ้อน

ไปเที่ยวกันครับ เณรกำลังทาสีรั้ววัดใหม่

หอพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ