เว็บบอร์ดรีวิว

จากร้านซัมเคทังที่แนะนำไปแล้ว
คราวนี้มาแนะนำการไป Daejunggeum Theme Park เองด้วยค่ะ สำหรับผู้ที่ไม่เคยไป
ทีแรกดูง่ายๆเหมือนกัน แต่หลงซะชั่วโมงเต็มจนเกือบถอดใจ และแล้วเจ้ารถเมล์เบอร์ 30 เจ้าปัญหา ก็โผล่มาค่ะ ติดตามนะคะ  

ว้า ไว้ทำต่อพรุ่งนี้นะคะ ต้องกลับบ้านแล้ว

กลับมาแล้วค่ะ
ต้องขอโทษด้วยที่หายไป เมื่อวานพอดีรีบไปเลยทำค้างไว้

------------------
วันนั้น (ระหว่าง 8-12 ก.พ. 50) นั่งรถไปสถานี Uijungbu ซึ่งได้กล่าวไว้แล้วว่าเป็นสถานีเส้นสีน้ำเงินเข้มนะคะ
นั่งไปไกลทีเดียว จากสถานี Anguk ที่อยู่แถวที่พักใกล้ๆกับชางด็อกกุง ไปเปลี่ยนสายที่ Jongno 3 (sam) ga
นั่งไปนานมากๆ เกือบ 45 นาที เริ่มเบื่อ เริ่มง่วง 555+
สุดท้ายก็ลงที่สถานี Uijungbu ค่ะ ทีแรกเคยอ่านมาว่าเค้าให้ลงที่สถานี Uijungbu Bukbu แต่ลงมาแบบงงๆ
ก็ที่บอกว่าหลงอ่ะค่ะ แต่เอาเหอะ ลงมาแล้วก็ไปถามใครไม่รู้เรื่อง เลยเอาไงเอากัน
สภาพในรถตอนปลายๆสายแล้วมังคะ คนน้อยเชียว คือเราเป็นเส้นที่ออกนอกเมืองนะคะ

เอาล่ะค่ะ
เมื่อออกมาจากรถให้เดินขึ้นบันไดแล้วเลี้ยวขวาเพื่อไปแปะการ์ดออกนะคะ
จากนั้นเราจะเห็นห้องน้ำอยู่ทางซ้าย ให้เข้าไปเลยนะคะ เผื่อเอาไว้ เพราะต้องนั่งรถไปอีกประมาณ 30 นาที
ซึ่งยังไม่รวมเวลารอรถ
ห้องน้ำที่สถานีนี้เป็นแบบนั่งยองๆเหมือนบ้านเราอ่ะค่ะ เดินตามแผนที่ (ซกมก) ได้เลยค่ะ
เมื่อออกจากห้องน้ำแล้วให้เดินไปหาบันไดซึ่งอยู่ทางซ้าย
อ้อ ติดโบรชัวร์แดจังกึม หรือรูปอะไรเกี่ยวกับหนังเรื่องนี้ค่ะ เพื่อลดปัญหาการสื่อสาร เพราะทุกคนรู้จักแน่นอน

ไม่ต้องห่วงนะคะสำหรับขากลับเพราะลงรถเมล์ที่เดียวกันกับที่ขึ้นค่ะ
รูปอันนี้ที่ให้ดูเป็นรูปที่ถ่ายได้จากตอนหลงทางค่ะ
ที่หลงก็เพราะว่าที่ป้ายรถเมล์ไม่มีบอกว่ารถสาย 30 ผ่านทางนี้หรือไม่ มีเลขอื่นๆ ประมาณ 10 เลข เราเลยเดินหลงกันไปรอบๆๆๆๆๆ

รูปนี้คือถนนที่รถสาย 30 วิ่งผ่านค่ะ ขึ้นแถวๆนี้ล่ะค่ะ

เมื่อกี๊เห็นทางม้าลายมั๊ยคะ นั่นล่ะค่ะ ข้ามมาแล้วเลี้ยวขวาเลยนะคะ อย่ามึนเลี้ยวซ้ายตามอิชั้นมา เดี๋ยวจอด 555+
รถหมายเลข 30 นี่ บางคันเท่านั้นถึงจะผ่านแดจังกึมฯ นะคะ เอาโบรชัวร์ที่เตรียมมาใช้ให้เป็นประโยชน์เลยค่ะ  
เมื่อขึ้นไปแล้วรถเป็นแบบนี้ ราคาขาไปนี่ 1000 วอน/คนค่ะ
ที่นั่งแคบมากมาย ด้วยความที่เป็นคนตัวใหญ่

ระหว่างทางจะออกนอกเมืองไปเรื่อยๆนะคะ
ถ่ายไม่ค่อยได้อะไร เพราะรถมันสั่น
นั่งๆไปขึ้นเนินลงเนินเหมือนกัน
อืม เจอที่ปลูกผักในร่ม เหมือนเต้นท์เยอะมากทีเดียว--
เค้าถึงมีผักกินกันเต็มโต๊ะไงคะ
จุดสังเกตคือจะมีสนามกอล์ฟอยู่ก่อนถึงซักพัก ถ่าไม่แน่ใจ ควักโบรขัวร์ไปถามคนขับได้เลยค่ะ เค้าจะบอกเอง
แต่ระวังบางคนติดจะโหดๆหน่อย   ตามประสาคนเกาหลี
หึหึ
ลงมาก็เจอป้ายแล้วค่ะ เค้าจอดหน้าทางเข้า (ซึ่งต้องเดินเข้าไปอีก) ให้ค่ะ

ระหว่างทางจะมีป้ายยืนยันให้เราอุ่นใจว่าใช่แล้วด้วยค่ะ
เจอมุ้งปลูกสตอเบอรี่ด้วย

นี่ล่ะค่ะ มุ้งสตอเบอรี่
การที่ปลูกในมุ้งเนี่ย ก็ทำให้มีผลได้แม้อากาศจะหนาวเพียงนี้  

เจอป้ายแล้ว   เดินมาซัก 5 นาทีได้มั้ง ถ้าไม่แวะถ่ายรูปเยอะนะคะ ก็ไม่ค่อยมีไรให้ถ่ายนักหรอกค่ะ ทางไปน่ะ 55+
เจอป้ายจ่าย 5000 วอน/คนค่ะ

พวกเขาเหล่านักแสดง MBC ออกมาต้อนรับแล้ว แดจังกึมก็ออกมาด้วยย

^_^ เดินชมนู่นชมนี่ไปเรื่อยๆ ก็เพลินดี แต่มันออกจะเหงาๆ และมีอะไรเล่นน้อยไปหน่อย เอ หรือจะเป็นเพราะอากาศหนาวนะ
ในที่สุดก็เจอที่เปลี่ยนเป็นชุดฮันบกแล้วค่ะ
เดินเข้ามาซักพักนะคะ
ค่าเช่าชุดก็ชุดละ 5000 วอนค่ะ จะเปลี่ยนเป็นชุดอื่นก็อีก 5000 วอน
แต่เค้าเขียนเอาไว้ได้งงมาก ทำให้เหมือนกับว่าเราจะต้องจ่าย 5000 วอน แล้วตอนถอดอีก 5000 วอน
อืม เขียนได้งงดีจริง

แอบใส่ชุดราชินี สั่นเต่อมากๆ
ขำๆค่ะ ก็ถ่ายมันจนคุ้มเลย หนาวมากๆๆๆๆๆ ด้วย
แต่อดทน

บุกครัวกันค่ะ สถานที่หลักของเรื่องก็ว่าได้ ของปลอมทั้งสิ้น ยิ่งหิวๆอยู่ อยากกินเหมือนกันค่ะ
เค้าก็จะมีจอฉายฉากต่างๆในเรื่องที่ถ่ายตรงนั้นๆด้วยค่ะ

ชอบอันนี้จัง
โอ่งดองกิมจิล่ะมั้ง แล้วก็พวกน้ำซอสต่างๆ เยอะแยะมากมาย

ชอบสีเขียวๆแดงๆ นี่ถ้าไม่มีคงจะจืดชืดมากมาย ทราบจากไกด์ชางด็อกกุงว่าตำหนักเจ้าในวังเท่านั้นที่จะทาสีได้
พวกคนธรรมดาห้ามทา แปลกดีจัง

ลำธารน้ำน้อยก็เป็นน้ำแข็ง ชอบจัง แต่หนาวมากมาย

บ้านชาวบ้านค่ะ ดูแห้งแล้งพอดู เฮ้อ...ท่าทางจะต้องหนาวมากๆ แน่ๆ

ชอบมุมของรูปบนจังเลย ดูเรียบง่ายและสงบ

รูปล่างคือสำนักงาน ร้านของที่ระลึก (ไปซื้อที่นัม หรือ ทงแดมุนดีกว่าค่ะ) ห้องน้ำ และน้ำเปล่าบริการ (ทั้งเย็นและร้อน)

ขากลับแล้วค่ะ
ทางเข้ามาเนี่ยจะมีร้านขายของกินพวกเกี๊ยวซ่า และอะไรไม่ทราบ
เค้าพูดไทยกันได้ด้วยนะคะ
เกี๊ยวซ่าอร่อย สวัสดีครับ/ค่ะ ประมาณนี้อ่ะค่ะ
ตลกดี
พอดีหิวกันด้วยเลยแวะไปชิมร้านเกี๊ยวซ่า ทั้งแบบทอดและนึ่ง
แบบทอด ราคา 5000 วอน แบบนึ่งราคา 3000 วอน
อร่อยดีค่ะ ชอบแบบทอด น้ำจิ้มกลมกล่อม พูดแล้วก็อยากกินอีกจัง  

กินเสร็จอิ่มอร่อยก็เดินกลับออกมาทางเดิมนะคะ เลยร้านไปหน่อยก็มีห้องน้ำสะอาด แวะก่อนกลับก็ดีนะคะ
ข้างทางเราได้เล็งสตอเบอรี่สดๆไว้แล้ว
ขาออกมาเลยโลภซื้อซะ 2 แพค ปาเข้าไป 2 โลกว่าๆ แพคละ 10000 วอนทีเดียว
ไม่น่าเลย หนักเปล่า แต่อร่อยมาก หวาน นิ่ม แบบไม่เคยกินมาก่อน
กินแล้วลอยล่องไปในอากาศ
ทว่า กินไม่หมด เลยมีบทเรียนว่า ซื้อแพคเดียวพอดีกว่าคราหน้า
555+

เดินออกมาเรื่อยๆ เหนื่อยละ เดินข้ามถนนไปเจอกับป้ายรถเมล์ คราวนี้เขียนเบอร์รถแฮะ...
ไม่มีเก้าอี้ให้นั่ง แต่เราเจอโหนกอะไรซํกอย่าง เลยนั่งเลยค่ะ ไม่แคร์ละ เหนื่อย
คอยรถนานทีเดียวกว่าจะมา  
หนาวจะแย่
ขากลับคิดตัง 900 วอน/คน แปลกจัง แต่ก็ดีค่ะ ดีกว่าคิดแพงกว่าขามา
ไม่รู้จะถามใคร -- เลยเฉยๆ
หลับซะเลย

อย่าลืมนะคะ ลงรถที่เดียวกันกับที่ขึ้น เค้าจะวนมาปล่อยเราเอง
-----------------
และด้วยความที่เล็งร้านแผงลอบเอาไว้หลายรอบ เพราะเดินหลงอยู่นาน
เราเลยตกลงกินต๊อกโปกกิที่ร้านนึงแถวทางขึ้นไปสถานี Uijungbu
ไม่อร่อยเพราะไม่ชอบต๊อก จืดมาก น้ำจิ้มรสชาติไม่เลว แต่เอาความจืดไม่อยู่
อีกอันเหมือนเป็นแป้งเส้นๆคาวๆ กินกับน้ำซุป รสชาติอึมๆ
ไม่น่าซื้อกินเลย แต่เอาเหอะ จะได้มาบอกคนเค้าได้ว่าเรากินมาแล้วว

จะจบที่สถานี Uijungbu นะคะ
คนคึกครื้นดีค่ะ
สู้ๆนะคะ
ขอให้ไม่หลงและเที่ยวกันอย่างมีความสุข
+**----**+

Korea is one of my most attrictive country. I actually havn't been there, but I used to transfer my flight at ICN twice. never been to the city though.

Thank you.

ขอบคุณครับสำหรับรีวิว

เหอๆ เจ้าของกระทู้หน้าตากลมกลืนกับสถานที่จิง ๆ อิอิ...