ก่อนจะอ่านกระทู้นี้ได้โปรดย้อนเวลาไปเดือนสิงหาคมที่ผ่านมา แล้วเอามืออุดจมูกด้วย

เพราะดองไว้จนกลิ่นออกแล้ว...........................................










ไม่ต้องอุดแน่นขนาดนั้นก็ได้ ยังไม่เน่า  เดี๋ยวก็หายใจไม่ออกตายหรอก





แน๊.......................บอกให้เอามือออก เดี๋ยวปั๊ดเหนี่ยวเลย






        หลังจากจดๆจ้อง หาข้อมูลมานาน จากทั้งเสริช์ดูที่เว็ป เฮชไฟลท์และหาอ่านหนังสือ

ท่องเที่ยวฟรี ตามร้านต่างๆ  ทำให้มันอัดอั๊นในอก อยากเที่ยวจนอกแทบระเบิด ในที่สุดก็มีส้ม

เข่งเบ้อเร่อหล่นใส่หัว  เนื่องจากพี่เคลลี่อาจารย์ใหญ่ที่โรงเรียนสอนภาษาโทรมาถามว่าอยาก

เดินทางมั๊ย  เพราะตอนนี้มีอาจารย์ที่โรงเรียนสามคนวีซ่าหมดอายุพร้อมกัน โรงเรียนจึงต้อง

ส่งไปขอวีซ่าที่สถานทูตไทยในต่างประเทศ (ดูไฮโซนะ) อยากจะให้ขะเจ้า เป็นธุระช่วย

จัดการพาไปหน่อย ค่าใช้จ่ายไม่ต้องทางโรงเรียนออกให้ (หวานเดะ) โดยมีข้อแม้ว่าจะต้อง

ไปสถานทูตประเทศเพื่อนบ้านเท่านั้น ประเทศไกลๆไม่ต้องทะลึ่งคิด มีเวลาให้ห้าวันพร้อมกับ

ให้เงินค่าขนมและเดินทางคนละสี่พันบาท…………………………….

หึหึหึ…  แหมๆๆๆๆๆ คิดได้นะ…..สี่พัน……………… แล้วยังจะมาบอกว่าไม่ต้องไปไกล

เงินแค่นี้ไม่ต้องกลัวจะหนีไปไกลหรอก มันก็แหมะอยู่แถวๆน้ำโขงนี้แหละ ไปได้ไม่ถึงใหน

หรอกเฮียเอ๊ย  

      ได้ยินทีแรกก็ตื่นเต้น ไปชวนไอ้เพื่อนฝรั่งทั้งหลาย วางแผนไฮโซจะไปกันถึงเวียดนามบ้าง นครวัดบ้าง

อินโดบ้าง สุดท้ายก็มาจบที่ แต่น แต่น แต้นนนนน…………… เวียงจันทร์เด้ออ้าย เหตุผลเรอะก็มันถูกดีนี่หว่า

พร้อมแล้วก็พาเพื่อนฝรั่งไปทำวีซ่าที่สถานทูตลาว ตั้งอยู่แถวๆ เหม่งจ่าย  ค่าทำวีซ่า คนละ พันสี่ถ้วนๆ รับยื่นเล่ม

เฉพาะตอนเช้าเท่านั้น มารับอีกสองวันทำการถัดไป ส่วนใครทีต้องการวันนั้นก็จ่ายค่าวีซ่าด่วนก็เพิ่มอีกสองร้อย

รอรับไปเลย ส่วนเราก็รอดตัวเกิดมาเป็นคนไทย ไม่ต้องทำวีซ่า เซฟไปได้อีกพันสี่ อุอุ

ใครที่จะพาเพื่อนไปขอวีซ่าก็เข้าไปดูที่เว็ปไซต์ของสถานทูตลาวเค้าได้เลยที่นี่    

http://www.bkklaoembassy.com/ มีเบอร์โทรให้ติดต่อได้ด้วย แต่จะบอกว่าไม่ต้องโทรไปหรอกเพราะโทร

ยังไงก็ไม่มีคนรับ  ไปถึงที่ก็บางอ้อ ทั้งสถานทูตมีเจ้าหน้าที่อยู่สามคน เฮ้ออออออ....เหนื่อยใจ

       ได้วีซ่าแล้วก็มาจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบิน ทริปนี้ได้รับการสนับสนุนจาก ไทยแอร์เอเชียอีกเช่นเคย ตั๋วฟรี

(มีเงินอยู่สี่พัน จ่ายค่าวีซ่าไปคนละพันสี่ ถ้าต้องมาจ่ายเงินค่าตั๋วอีกก็ไม่ต้องกินข้าวแล้วพี่น้อง) แต่ต้องภาษีจ่าย

เอง อีกประมาณพันร้อย ช่วยเซฟจากสามพันกว่าเหลือแค่นี้ก็ดีใจแล้ว ขอบคุณไทยแอร์เอเชียด้วย  ขอให้หาง

แดงจงเจริญ!!!   ทริปนี้มีเวลาแค่ห้าวันสี่คืน เส้นทางของเราที่แพลนไว้คือ บินจากกรุงเทพไปลงอุดรธานี แล้วนั่ง

รถเมล์อินเตอร์ข้ามด่านเวียงจันทร์ ทำธุระเรื่องวีซ่าสองวันแล้วนั่งรถต่อไปที่วังเวียง พักผ่อนแบบชิลๆ จริงๆ

อยากจะไปหลวงพระบางด้วย แต่นั่งเอาเท้าก่ายหน้าผากดูแล้วแทบจะเป็นไปไม่ได้ ก็เลยต้องเก็บพับไว้ใน

กระเป๋าเป็นแผนสอง เอาไว้ปีหน้าปีในเผื่อมีโลว์คอสบ้านเราใจกล้าฝ่าด่านบินไปหลวงพระบาง

ได้ก่อนเถ้อ เจ้าประคู๊ณณณณณ หึหึหึหึ

         21 สิงหาคม วันดีเดย์เนื่องจากเป็นไฟลท์เช้า เลยต้องแหกขี้ตาตื่นตั้งแต่ตีสี่ครึ่ง เช็คอิน ก่อนตีห้าสี่สิบ  

เดินลงมาข้างล่างแป๊บนึงก็เห็นรถ Shuttle bus ของแอร์เอเชียผ่านมาสีเงี๊ยแดงแปร๊ดได้ใจจริงๆ ถ้าไม่มี

โลโก้แอร์เอเชียติดอยู่ละก็นึกว่ารถ ปอ.สองไปสุพรรณนะเนี่ย

               หกโมงครึ่งกราวน์ก็มาเรียกบอร์ด ดีเลย์เล็กน้อย แบบกรุบกริบ

ยืนตามเคยยยยย เซ็งงงงงงงงงงงงงง




     

  รถเมล์แดงพามาจอดที่ เบย์แล้ว เจอเจ้าบาวแดงเขายาวเฟื้อยแต่ไม่ได้ขึ้น เสียดายจริง! เห็นเค้าล่ำลือกันว่า

เป็นรุ่นแอร์ขั้วโลก กะจะลองซักหน่อย  เหลือบตาไปเห็นโลโก้ที่เครื่องยนต์ เลยถ่ายมาให้คนอ่านรู้ว่าตอนนี้เรา

กำลัง................





Go holiday ha ha haaaa
     

     ก่อนขึ้นเครื่องหันมาหน้าด้าน เอ๊ยด้านหน้า ก็เจอกับธงชาติไทยที่เคยเป็นคดีถึงขั้นมีคนต้องกระทู้ว่า

มันใหญ่เกินไป หาว่าเค้าทำใหญ่เพื่อประชด!!! ประเทศไทยว่างั้นเลย.......เค้าทำมาเล็กก็ว่าไม่รักชาติ ทำมา

ใหญ่ก็หาว่าประชด คนเราเนอะ ปล.ใครที่อยากรู้รายละเอียดถามน้องเจเค กับหมอยุ่งได้ครับ ฮ่าๆๆ (ไม่รู้ยังจำ

ได้หรือป่าวอ่ะน้องยุุ่ง)

          ได้เวลาแล้วก็เดินเข้าครับ ชิล ชิล ตามประสา ไม่ต้องเสียเวลาไปแย่งที่นั่งกับใคร เพราะแอบถามจำนวน

ผู้โดยสารจากกราวน์มาแล้วได้คำตอบว่าเต็มสนิท!!!! ฉะนั้น คนอื่นต้องรีบแย่งกันนั่งแถวหน้าแน่ๆ  มันจะต้อง

เหลือที่แถวสุดท้ายไว้ให้พวกเรา  ขึ้นเครื่องได้ก็มุ่งหน้าลงตูด เอ้ย ท้ายเครื่อง เจอที่นั่งว่างก็จัดเจงเอาตัวเล็กๆ

(กว่าวัวนิดนึง) เข้าไปแทรก ถ่ายรูปมาให้ดูด้วย 1 ที ปรับแสงให้มันเนียนๆ หน่อย   เคบินก็ออกมาใหม่กิ๊กแล้ว

ฮ่าๆ แต่พรมตรงกลางเครื่องแอบเยินนิดนึงนะเนี่ย
     

        เรียบร้อยแล้วก็แท็กซี่ ระหว่างนั้น ไอ้พวกเพื่อนฝรั่งดันจะหลับตอนพี่ๆแอร์ทำเดโมเฉย

เลยถ่ายรูปเอาไว้ประจานแล้วยื่นมือไปเบิร์ดโหลก พร้อมด่ามันไปว่าห้ามหลับ เอาไว้เค้าเดโม

เสร็จก่อน เพราะไอ้ช่วงที่น่าเบื่อที่สุดนี่แหละ มันจะช่วยชีวิตพวกเอ็งเวลาเกิดเหตุฉุกเฉิน ตัว

พวกเอ็งโบ้ขนาดเนี๊ย ถ้าเครื่องตก ไม่มีใครมาแบกได้นะเฟ้ย ต้องช่วยตัวเอง!!

ใครที่บอกว่าชั้นขึ้นเครื่องหลายรอบแล้วเบื่อไม่อยากดู ดูกี่ครั้งมันก็เหมือนเดิม ไม่เห็น

เค้าจะเพิ่มเสต็ปให้มากขึ้นเลย อย่าลืมนะว่า FA เค้าเบื่อกว่าเราอีกเพราะเค้าต้องทำทุกวัน วัน

ละหลายๆรอบ เค้าเบื่อมากกว่าเราเยอะ ( ไม่เชื่อลองดูหน้าเค้าด)ิ แต่เค้าก็ยังต้องทำเพราะมัน

เป็นข้อมูลที่สำคัญ  ดูเสร็จแล้วก็อย่าลืมก้มลงไปนับที่นั่งว่าอีกกี่แถวจะถึง Emergency Exit

ด้วยนะแล้วก็จำไว้ดีๆเด้อพี่น้อง  เค้าว่ากันว่าเวลาเกิดเหตุฉุกเฉินเราต้องคลานไปกับพื้นทาง

เดินแล้วจับขาเก้าอี้ออกไป จะรู้ว่ายังอีกกี่แถวถึงจะเป็นทางออก (ขาคนไม่นับนะ อิอิ)

              บิน 1 ชั่วโมงนิดๆก็ถึงอุดรแล้ว กัปตันคนไทย แลนด์ได้นิ่มมากจนนึกว่ากำลัง

Decend เฉยๆ เพราะตอนลงหลับตาอยู่ ได้เดินเข้าสนามบินใหม่เป็นครั้งแรกโอ่โถงดี มารับ

กระเป๋าก็เจอ information display แบบคนไทย ดูง่ายและดี ไม่ต้องใช้จอพลาสม่าให้เสียเงิน

เยอะแยะ นี่เลย feature board กับ ขาตั้งเหล็ก ชัดเจนดี

        แปดโมงเช้า ออกมาข้างนอกก็เจอเหล่าชายหน้าเหี้ยมมารุมล้อม ว่าจะไปใหน ทีแรก

ตกใจนึกว่าจะพาไปเชือดซะแล้ว ถามไปมาได้ความว่าพี่แกมาเสนอราคารถ Limousine ไปถึง

ด่านที่สะพานมิตรภาพคนละ 150 บาท ว้าวววว รถลิโม ฟังดูดีมีชาติตระกลู  ราคานับว่าไม่เลว

ดีกว่าขึ้นรถตู้ไปในเมืองแล้วต่อรถบัสอินเตอร์ นั่งรวดเดียวคงจะเร็วกว่าไม่น้อย เลยเคลิ้มซื้อ

ตั๋วทั้งที่ยังไม่เห็นรถ ในใจก็ตุ้มๆต่อมๆ ลุ้นว่ารถจะเป็นงัย แต่พอออกมาข้างนอกแล้วสะดุ้ง

โหยงนึกว่ารถตู้ รามคำแหง-รังสิตมารอรับซะอีก  ทุกอย่างดีหมด ยกเว้น.........................

แอร์ไม่เย็นครับพี่น้อง มันเป่าลมอุ่นๆประมาณตดแมวออกมา นั่งไป เหงื่อแตกซิก ไม่บอกไม่รู้

ว่าเป็นลิโม นึกว่าเป็นรถซาวน่าเคลื่อนที่ซะอีก

     ถึงด่านหนองคายแล้ว(น้ำหนักลดไปสามโลจากการซาวน่าบนรถ)

  ก็จัดแจงผ่านกระบวนการตม.ระหว่างรอก็เห็นป้ายน่าสนใจป้ายนึง

บ่งบอกถึงความร่ำรวยและนิสัยคนไทยเป็นอย่างดี  ติดอยู่ประเทศอื่นด้วยเหตุผลแบบนี้

มันน่าช่วยกลับมามั๊ยเนี่ย จริงๆแล้วถ้าพวกติดการพนันมันไปติดอยู่ประเทศอื่นหมดก็ดีนะ

กรุงเทพจะได้สูงขึ้นอีกนิดเวลาฝนตกน้ำจะได้ไม่ท่วม ประหยัดงบประมาณไปอีกโข
    

     ผ่านด่านแล้วก็ไปซื้อตั๋วรถเมล์ข้ามสะพาน 15 บาทถ้วน   รถคันเล็กประมาณรถเมล์เขียว

บ้านเรา ไอ้ที่ไปด้วยกันก็โบ้ๆทั้งน้านนนนน ขึ้นหัวชนเพดานพอดี รถก็แน่น กว่าจะเบียดตัวเข้า

ไปในรถได้ เกือบได้เสียกับคนข้างๆซะแล้ว เสียด๊ายยยย ทำไมรถมันไม่แน่นกว่านี้นี้นี้

      ข้ามไปถึงฝั่งลาวตรวจหนังสือเดินทางแล้ว จ่ายค่าธรรมเนียมการใช้สะพานคนละสิบบาท

ออกมาเดินหารถ ก็เจอกับแม่หญิงลาวหน้าแฉล้ม ถามมาด้วยน้ำเสียง อ่อนหวานว่า “อ้าย

อ้าย สิไปใส เอารถตู้บ่ โอวววววววววววววว” มองไปที่ต้นเสียง ก็เจอแม่หญิงลาว ขาวจั๊ว!! อา

รายมันจะโอโมขนาดนี้  ยังงี้ก็ต้องตอบว่า “เอาท่าได๋ล่ะ”  เอ๊ย “เอาเท่าได๋ล่ะ” น้องเค้าบอก

ว่า ไปส่งที่สถานทูตไทยราคา 350 บาท และรอรับไปส่งที่เกสต์เฮ้าส์ได้ด้วย คิดไปคิดมาก็น่า

สนใจ คนละ 90 บาทเอง แถมมีบริการรอไปส่งที่พัก หลังจากยื่นวีซ่าเสร็จแล้วด้วย...........

เมื่อน้องเสนอมีรึพี่จะไม่สนอง งานนี้เลยตอบตกลงพร้อมกับคิดในใจ ว่า เรานี่นอกจากหน้าตา

ดีแล้ว ยังต่อเก่งอีก อุอุ หันไปหาสาวเจ้าก็เห็นไปยืนหัวเราะกับเพื่อนๆ ประมาณว่าวันนี้กรูได้

ฟันชายไทยแล้ววว   เลยไม่รู้ว่างานนี้ใครโดนหลอกกันแน่ว่ะ  ใหนๆก็ใหนๆแล้ว โดดขึ้นซะ

เลยเป็นรถเกีย 7 ที่นั่ง เปิดแอร์เย็นสบายดีครับ

      ก่อนขึ้นรถแวะแลกเงินลาว เรทวันนั้น 268 กีบต่อ 1 บาท ข้าพเจ้าแลกไปแค่ สองพันห้า

เงินที่ได้มาเกือบเอาใส่กระเป๋าไม่หมดมันอลังการดีแท้......สองพันห้ายังเยอะขนาดนี้แล้วถ้า

เจ็ดหมื่นแปดพันล้านบาทจะเยอะขนาดใหนนะ...อุ่ยยยยย โตดคร๊าบบบบ

มาถึงแล้วก็จัดการทำธุระ ด้วยการไปสถานทูตไทยก่อน ถึงแล้วก็จัดการยื่นวีซ่าให้เพื่อนๆ

เห็นแผนกรับยื่นวีซ่าแล้วอดถ่ายรูปมาให้ดูไม่ได้ อารายจะดูดีมีสไตล์ขนาดนั้น อาคารชั้น

เดียวแบบโอเพ่นแอร์ด้วย เหมือนสนามบินของ PG ไม่มีผิดเพี้ยน เอ้า ดูรูปซะ...................
     

หลังจากบักสีดา (มะใช่อันเดียวกับของลุงเชสนะ)ยื่นวีซ่าเสร็จก็ห้อไปที่เรือนพักนิต้า

ถนนสายลม ราคาคืนละสี่ร้อยบาทถ้วน

ห้องหับใช้ได้  มีแอร์ เคเบิลทีวี สะอาดสะอ้าน แอบมีมุ้งสโนน้อยเรือนงามให้ด้วยคนละ 1

หลัง สีหวานเชียว

เดินออกนอกห้องมาเห็นป้ายทางหนีไฟที่โรงแรม ดูแล้วได้อารมณ์จริงๆ

โพสตาม 1 ที

ป้ายนี้ก็น่าสนใจมั่กๆๆ  สงสัยมีคนแอบพามาเยอะ

เสร็จแล้วตอนเที่ยงออกไปเดินหาอาหารกัน มื้อแรกเป็นเฝอ ชามเท่าบ้าน ราคายี่สิบบาท แถมรูปน้ำขวดลาวมาให้ดูด้วย  

ต่อจากนี้ไปก็ได้เวลาสำรวจเมืองเวียงจันทร์กัน  ก็พากันเดินไปแถวๆถนนล้านช้าง ไปจนทะลุ

น้ำโขงอ่ะ ลิ้นห้อยเลยสวยงามใช้ได้ ลองดูรูปละกัน

อาคารสำคัญ

  Million Elephants Avenue. หรือถนนล้านซ้างครับ เป็นถนนสายหลักในเวียงจันทร์          

ถ้าเปรียบเทียบกับบ้านเราก็ประมาณถนนราชดำเนินนั้นแล  

ย่านการค้า

ภาพที่สองเป็นผับครับ

สีสันสดใสดีแท้ ผับที่นี่ เปิดเพลงหมอลำแด๊นซกระจายครับ

เดินกันจนหมดแรงแล้วต้องแวะซื้อบาเก็ตมาเติมพลังหน่อย เป็นขนนมปังฝรั่งเศส ผ่าตามยาว

ใส่ใส้ตามที่ต้องการ ราคาอันละ 12,000 กีบ ยาวประมาณเกือบศอก เพื่อนๆไปก็ลองกินดูดิ

เอาใส้ ออริจินอล เท่านั้นนะครับ ใส่อื่นมะค่อยเวิร์คเท่าใหร่ แต่ความแข็งของขนมปังนี่ ถ้ากิน

ไม่หมดก็ปาหัวหมาแตกเลยแหละ

กินอิ่มก็ค่ำแล้ว เดินกลับมาจากแม่น้ำโขงไปที่ประตูชัยต่อ ระหว่างทางก็แวะถ่ายรูปไปเรื่อยๆ
ประตูชัยตอนกลางคืน สวยงามครับ

ถ่ายติดผีฝรั่งตัวเขียวมาด้วยแฮะ

ระหว่างถ่ายรูปอยู่ อยู่ดีๆก็มีพายุ พัดผ่านมา โอ๊วววววววววววว  ช่วยด้วยยยยยยยยยยย

พัดไปทางขวาาาาาาาาาา

พัดซ้ายที ขวาที…………ฮ่วยเลิกเล่นได้แล้วพวกเมิง ปัญญาอ่อนนะเนี่ย

    ตื่นเช้ามาไปรับเล่มพาสปอร์ตที่สถานทูต เสร็จแล้วก็รีบเพ็คกระเป๋า ซื้อตั๋วรถที่เกสต์เฮาส์

ไปวังเวียงกัน เพราะได้ข่าวว่างามหลายๆ มีเวลาอีกสามวันต้องใช้ให้คุ้ม ค่าตั๋วรถมินิบัสไปวัง

เวียงคนละ 5 USD มีรถตุ๊กๆมารับที่หน้าเกสต์เฮาส์ เอาไปทิ้งไว้ที่ริมโขงซักแป๊บก็มีรถเมล์คัน

เล็กมารับ เห็นรถแล้วต้องตกใจ โอววววว มายก๊อดดดด รถมีแอร์ด้วยวุ้ย ถืกใจข้อยหลายเด้

  เสร็จแล้วก็เกณฑ์กันขึ้นรถ ทั้งหัวดำหัวแดงนับได้ประมาณยี่สิบกว่าคน นั่งโขยกอยู่บนรถ

ประมาณสี่ชั่วโมง มีพักครึ่งให้เข้าห้องน้ำหนึ่งที  ใครอยากเขาต้นใหนก็ตามสบาย ข้าเจ้าเลือก

ต้นนี้แหละ ใหญ่โต สังเกตุง่ายดี

ในที่สุดก็เดินทางมาถึงวังเวียงซะที ห้องพักก็ไม่ได้จองไว้  แต่Guru (ภาษาไทยคือกูรู้) อย่า

เราย่อมถือคติไปหาเอาดาบหน้าย่อมถูกกว่า  ไปที่ใหนต้องได้เห็นห้องพักถึงจะยอมจ่ายตัง

แฮ่ๆ(จริงๆคืองก)  ก่อนถึงผ่านบ้านพี่น้องลาวหลายหมู่บ้าน ขอเอาหัวเป็นประกันว่าบ้านที่นี่ มี

จานดาวเทียมติดทุกหลัง รวยแท้เด้อ เอารูปไปดูป่ะ เดี๋ยวจะว่าเราขี้จุ๊