พัดซ้ายที ขวาที…………ฮ่วยเลิกเล่นได้แล้วพวกเมิง ปัญญาอ่อนนะเนี่ย

    ตื่นเช้ามาไปรับเล่มพาสปอร์ตที่สถานทูต เสร็จแล้วก็รีบเพ็คกระเป๋า ซื้อตั๋วรถที่เกสต์เฮาส์

ไปวังเวียงกัน เพราะได้ข่าวว่างามหลายๆ มีเวลาอีกสามวันต้องใช้ให้คุ้ม ค่าตั๋วรถมินิบัสไปวัง

เวียงคนละ 5 USD มีรถตุ๊กๆมารับที่หน้าเกสต์เฮาส์ เอาไปทิ้งไว้ที่ริมโขงซักแป๊บก็มีรถเมล์คัน

เล็กมารับ เห็นรถแล้วต้องตกใจ โอววววว มายก๊อดดดด รถมีแอร์ด้วยวุ้ย ถืกใจข้อยหลายเด้

  เสร็จแล้วก็เกณฑ์กันขึ้นรถ ทั้งหัวดำหัวแดงนับได้ประมาณยี่สิบกว่าคน นั่งโขยกอยู่บนรถ

ประมาณสี่ชั่วโมง มีพักครึ่งให้เข้าห้องน้ำหนึ่งที  ใครอยากเขาต้นใหนก็ตามสบาย ข้าเจ้าเลือก

ต้นนี้แหละ ใหญ่โต สังเกตุง่ายดี

ในที่สุดก็เดินทางมาถึงวังเวียงซะที ห้องพักก็ไม่ได้จองไว้  แต่Guru (ภาษาไทยคือกูรู้) อย่า

เราย่อมถือคติไปหาเอาดาบหน้าย่อมถูกกว่า  ไปที่ใหนต้องได้เห็นห้องพักถึงจะยอมจ่ายตัง

แฮ่ๆ(จริงๆคืองก)  ก่อนถึงผ่านบ้านพี่น้องลาวหลายหมู่บ้าน ขอเอาหัวเป็นประกันว่าบ้านที่นี่ มี

จานดาวเทียมติดทุกหลัง รวยแท้เด้อ เอารูปไปดูป่ะ เดี๋ยวจะว่าเราขี้จุ๊

            เดินรอบหมู่บ้านที่วังเวียงนิดนึงพอเป็นพิธี ก็ได้เกสต์เฮ๊าสที่ถูกใจ ตั้งอยู่สุดท้ายของ

คุ้งน้ำเลย ชื่ออารายก็จำไม่ได้ ราคาคืนละ 12 USD สำหรับห้องคู่สุดโรแมนติก              

นอนได้สองคน ที่นอนเป็น ควีนไซส์ซะด้วย แล้วคืนนี้ตูจะปลอดภัยมั๊ยเนี่ย

เพื่อนฝรั่งมันยิ่งบอกว่า โซ โลนลี่อยู่ โอวววววววววว  

       ดูห้องพักเรียบร้อยก็ต้องรีบออกมาข้างนอกถ่ายรูปหมู่เป็นที่ระทึกหน่อย วิวสวยเชียว อยู่


ในห้องนานไม่ได้ บรรยากาศมันดีเกินไป มองหน้ากันมากๆ เดี๋ยวเคลิ้ม อิอิ  ไม่ได้เห็นฟ้าสี

จัดๆแบบนี้มานานเท่าใหร่แล้วนะเรา

     ย่ำค่ำแล้วก็ต้องออกท่องราตรีที่วังเวียงซะหน่อย ไปเดินดูตลาดร้านค้าครับ เดิน

ออกมาก็เจอความมืดดดดด สนิท มะมีอารายตื่นเต้นเลย แต่มองดูบนท้องฟ้ามีดาวแฮะ สวย

เชียว สงสัยดาวที่กรุงเทพหนีมาอยู่ที่นี่หมด

     เดินเลยไปอีกหน่อยก็เจอร้านอาหารเรียงราย ทุกร้านมีเมนูเหมือนกัน ราคา(แพง)เท่ากัน

ที่นั่งเป็นคอกไม่ใผ่ มีหมอนสามเหลีjยมให้นั่งพิง พร้อมกับเปิด ดีวีดีให้ดู

(ทุกร้านเปิดคล้ายๆกัน)    สงสัยถนนร้านอาหารบนสายนี้ มีเจ้าของคนเดียวกันแหงมๆเลยอ่ะ

ยกตัวอย่างเมนูมาให้ดูดีกว่า ลองดูราคานะตีว่าสองร้อยห้าสิบกีบเป็นหนึ่งบาท

จะรู้ว่าแพงแค่ใหน

ตำบักหุ่ง (ส้มตำ)          หมื่นกีบ
ข้าวนึ่งกระติ๊บละ                      ห้าพันกีบ
ข้าวสวย               ห้าพันกีบ
ก๋วยเตี๋ยว                          หมื่นห้าพันกีบ
แซนวิชต่างๆ          สองหมื่นกีบ
สปาเก็ตตี้ต่างๆ          สองหมื่นห้าพันกีบ
แกงต่างๆ                          สองหมื่นกีบ

ตกจานละ สี่สิบบาทขึ้นไปบางอย่างเกือบร้อยอ่ะ อาจจะดูว่าถูกกว่ากรุงเทพบ้านเรา แต่อย่า

ลืมว่าที่ไปนะ มันหมู่บ้านกลางป่าเลยนะพี่น้อง จานละสิบห้าบาทก็พอแร้วววววววววววววววว

       กินเสร็จก็นอนยาวที่ร้านหนึ่งงีบ แล้วก็คลานกลับมาที่พักด้วยความอิ่ม นัดแนะกับเพื่อน

ว่าตอนเช้าเจอกันหกโมงจะตื่นมาถ่ายรูปพระอาทิตย์ขึ้น อากาศตอนกลางคืนเย็นมั่กๆ ดังนั้น

เพื่อความปลอดภัยเราต้อง………………(ซักแห้งสิครับ แฮะๆ) หัวถึงหมอนหลับภายในสามวิ

เอ๊ะ ยังงี้ใครมาทำอะไรตอนกลางคืนก็มะรู้เรื่องสิ เสียดายยยยยย ดันหลับลึกไปหน่อย ฮ่าๆ

เช้าแล้ว เจอบริการ มอนิ่งเคาะ ปัง ปังๆๆๆๆๆ เพราะที่เกสต์เฮาส์มะมีโทรศัพท์ภายใน จากมอ

นิ่งคอลเลยมาเป็นมอนิ่งเคาะแทน

     

     ก่อนเดินข้ามสะพานไปอีกด้านนึง ถึงเพิ่งรู้ว่าที่มีธุรกิจแบบใหม่ สร้างสะพานแล้วเก็บตังค์

คนที่ข้าม เที่ยวเดียว ห้าพันกีบ ตกเกือบๆยี่สิบบ้าน ไปกลับ หมื่นกีบ  คนลาวจ่ายครึ่งราคา  

มองไปข้างล่างน้ำลึกน่าดู แถมเชี่ยวอีกต่างหาก จะเซฟตังค์แล้วว่ายน้ำข้าม ก็กลัวจะลงไป

แล้วไปโผล่ที่แม่น้ำโขงเลย เลยต้องจำใจจ่าย ตอนจ่ายเงินก็โปรยยิ้มหวานๆแล้วบอกพูด

ลอยๆว่า อย่ามากรุงเทพนะเฟ้ย เดี๋ยวตูจะเก็บตังค์เอ็งค่าข้ามสะพานลอยซะให้เข็ด

ดูซะสะพานไฮโซ ไม่มีเงินข้ามไม่ได้   ดีนะที่เค้าไม่เก็บตังคืค่าถ่ายรูปบนสะพานด้วย

            ข้ามสะพานได้ก็เดินดุ่มๆ ไปที่ภูเขา ด้วยความรมณ์เสีย เพราะโดนปล้นแต่เช้า แต่

พอพ้นแนวต้นไม้เท่านั้นแหละ ความโกรธและความง่วงก็หายเป็นปลิดทิ้ง พร้อมกับแอบนึกใน

ใจว่าถ้ามีเงินเยอะๆขากลับจะให้อีกสักร้อยกีบเลยอ่ะ เพราะภาพที่เห็นเบื้องหน้าคือธรรมชาติ

ประเทศเราเคยมี แต่คิดว่าตอนนี้คงหาไม่ได้แล้วในเมืองไทย สาเหตุจากคนเห็นแก่ตัวเพียงไม่

กี่กลุ่มที่ไม่เคยคิดถึงลูกหลาน อากาศเย็นๆ ที่พัดมาจนรู้สึกหนาวนิดๆ  มองเห็นหมอกสีขาว

จางๆ เป็นเส้น  ลอยต่ำๆ เอ้อระเหยผ่านเหนือทุ่งนา โดยมีภูเขาหินปูนตั้งตระหง่านอยู่ด้าน

หลัง มีชาวบ้านกำลังทำนา หาปลาอยู่ตามประสาคนชนบท อยู่ง่าย กินง่าย เคารพธรรมชาติ

ได้เห็นแบบนี้แล้วก็นั่งถ่ายรูปเพลินแทบไม่อยากลุกไปใหน

ภาพโปรดครับ

          นั่งอยู่จนสายได้เวลาก็เดินกลับไปที่เกสต์เฮาส์กินอาหารเช้าแล้วก็เช่ามอเตอร์ไซค์

ออกไปผจญภัยกับเพื่อนๆกัน คนไทยหนึ่ง ฝรั่งสาม แถมฝรั่งทุกคนมีความฝันอยากขี่มอเตอร์

ไซค์เที่ยวทั้งนั้นแต่ปัญหามันมีอยู่นิดเดียว มันขี่(แม่ง)ไม่เป็นกันซ๊ากกกกกกกกกกกก คน  

ใช้เวลาหัดประมาณสิบนาทีก็บอกว่าเป็น ผลสุดท้ายก็เป็นแบบเนี๊ย(กรูบอกเมิงแล้วน๊าาา)

สม

น้ำ

หน้า

         หลังจากสมน้ำหน้ากันจนสะใจก็เดินทางต่อไปที่ถ้ำต่างๆ อันได้

แก่่……...........................................  มากจนจำชื่อไม่ได้ซักถ้ำ มีแต่ถ้ำมองนี่แหละ จำ

ขึ้นสมองเลย ฮ่าๆ


จะบอกว่าที่นี่มีถ้ำมากพอๆกับที่กรุงเทพมี เซเว่น อีเลเว่น ขับมอเตอร์ไซค์ไปจนเหงื่อซก  


ภาพที่สองเป็นสระน้ำมรกตหน้าถ้แห่งนึง น่าโดดมาก แต่มองลงไปเห็นปลา ตัวเท่าปลาที่เดอะ

มอลล์บางกะปิ เลยมิกล้าเสี่ยง กลัวปลาจะหิวใส้กรอกเยอรมัน ฮ่าๆๆ

ระหว่างทางเจอต้นไม้งามๆ ฝรั่งก็อยากจะระลึกถึงบรรพบุรุษของมัน เลยต้องปล่อยให้ขึ้นต้นไม้เล่นซะหน่อย

ยังกะดูสารคดี Animal planet แนะ

มีซุปเปอร์แมนมาแจมกับเค้าด้วย

ระหว่างทาง ถ่ายรูปหมู่เป็นที่ระทึกกันซะหน่อย รักใครชอบใครก็เชียร์กันนะครับ

จากซ้ายไปขวา  

Ty  Kris  Evan  Josh ครับ

ออกจากถ้ำนึง ไปอีกถ้ำนึง ระหว่างทางเจอสะพาน ก็ต้องเสียตังค์อีกละ คนละ 5000 กีบ

ฮ่วยยยยยย ทำกรรมอะไรมาน๊า ชาติที่แล้ว ชาตินี้แค่จะขึ้นสะพานยังต้องจ่ายตังค์  

ข้ามไปเจอน้องน้อย ก็เลยขอถ่ายรูปซะเลย แต่ต้องกล่อมตั้งนาน เพราะสาวน้อยเขินลูกเดียว

       สรุปอยุ่ที่นั่นสามวันสองคืน ใช้เวลาอยู่กับธรรมชาติซะคุ้ม สุขมากๆครับ ใครที่คิดว่าตัว

เองหมดพลัง อยากจะไปชาร์จไฟ วังเวียงก็เป็นคำตอบที่ไม่เลวเลยทีเดียว เสียดาย กลับมา

ก่อน ไม่มีเวลาเล่นทูปว์ (จริงๆคือล่องห่วงยางตามลำน้ำ) ไม่งั้นจะมันส์กว่านี้เยอะ ไม่เป็นไร

เอาไว้ คราวหน้า ถ้าได้ไปหลวงพระบาง ขากลับค่อยมาแวะก็แล้วกัน


ก่อนกลับแอบถ่านรูปมุมโปรดที่เกสตเฮาส์ไว้ มานั่งตอนเช้าๆ โลกะติกมากเลยล่ะ

     ขากลับก็นั่งรถตู้กลับ ราคา 6 USD แพงกว่าขามาเหรียญนึง แต่เป็นส่วนตัวกว่ามาก ครบ

เก้าคนปุ๊บรถออกเลย โชคดีที่อีกกลุ่มเป็นครอบครัวใหญ่ เลยมีแต่นักท่องเที่ยวน่ารัก สบายหู

ไม่เหม็นควันบุหรี่ (ขามาถึงจะเป็นรถแอร์ ฝรั่งโง่ๆบางคนมันก็สูบในรถ จะบ้าตาย)

          นั่งรถมาถึงเวียงจันทร์ ก็เที่ยงแวะกินข้าวเที่ยง( บาเก็ตเหมือนเดิม อาหารคนจน) แล้วจับรถตุ๊กๆ ราคา 60,000 กีบ มาที่ด่าน แล้วนั่งรถตู้ข้ามไปที่ฝั่งไทยเลย แวะนอนหนองคายหนึ่งคืน ได้เกสต์เฮาส์ชื่อเรือนไทยเกสต์เฮาส์  ราคาคืนละสี่ร้อยบาท สะอาดมากก ติดแม่น้ำโขงด้วย เดี๋ยวจะแยกรีวิว ให้ดูต่างหาก  

ตอนเย็นเดินเที่ยวในตลาดหนองคาย บรรยากาศดีจริงๆครับ

      ตื่นเช้ามาก็ต้องพากันไปกินอาหารเช้าแบบหนองคาย นั่นคือ ไข่กระทะครับ พลาดไม่ได้

เสร็จแล้วก็เดินดูของที่ตลาดริมโขงนิดหน่อย ขอย้ำว่าเดินดูครับ เพราะเงินหมดแย้ววววววว

          ขากลับนั่งรถตู้จากออฟิศตัวแทนขายตั๋วกาารบินไทย ค่ารถคนละร้อยบาทถ้วน แอบ

ถามพี่สกายแลบที่พาไป แกบอกว่าถ้าไปขึ้นรถที่ออฟฟิศนี้แกได้ค่าพามาคนละยี่สิบบาท

ฮ่วยยย เดี๋ยวนี้คอมมิชชั่นมันลามจากสนามบินในกรุงเทพมาถึงนี่แล้วเรอะ

   ไปถึงที่สนามบินอุดร เห็นสนามบินใหม่ ในใจถึงกับร้องโอ้โห……เดี๋ยวนี้ไฮโซขึ้นเยอะเลย

(ยกเว้นเป๊ปซี่ขวดนี้ ยังหลงอยู่ คลาสสิคที่สุด)

แต่เราโลโซของแท้ ต้องขึ้นแอร์เอเชีย ขวัญใจคนยากอีกเช่นเคย

แอบบเดินดูสนามบินไปทั่ว เห็นทั้งสีแดง สีเหลือง

         นั่งรอแป๊บๆ ก็เห็นหางแดงๆ ลงมาละ วันนี้ไม่ดีเลย์ด้วยแฮะ แปลก (อุ่ย) ขึ้นไป หลับ

เป็นตาย คิดถึงบ้านที่สุด กลับไปจะไปกินมาม่าข้างโรงบาลราม ให้สะใจ

เพราะอร่อยมากกกกกกก

        สุดท้ายฝากรูปดอกนี้ไว้ครับ คงจะคุ้นๆกันนา หางเครื่องการบินลาวก้มีงัยครับ ดอกไม้

ประจำชาติลาว ดอกจำปานั่นเอง  วันนี้เอาแค่นี้ก่อนนะ บ๋าย บาย    เมนต์กันตามใจชอบนะพี่

น้อง ใครไม่เมนต์ ขอให้ชาตินี้ แห้วบินฟรีตลอดกาลลลลลลลลลลล

สวย, ละเอียด, สนุก & ขำเหมือนได้ไปเที่ยวเองเลยครับ  

ขอบคุณมากครับ  

ฮ่าๆๆ เขียนรีวิวได้หนุกดีครับ  อ่านไปฮาทุกแก็ก   โดยเฉพาะฝรั่งเพื่อนคุณโยขำๆกันทั้งน้าน
(ชอบแก๊กพายุมากเป็นพิเศษ อิอิ)  ขอบคุณมากครับ  วันหลังขออีกนะครับ (ชอบมากกก หุหุ)  

สนุกสนานเฮฮากันทั้งทริปเลย ชอบแก๊กพายุเหมือนป๋าด้วยคนนะค่ะ อิอิ....  

อลังการดีแท้มีจานดาวเทียมด้วย