หุหุ สวัสดีครับ รบกวนสมาชิกเอชไฟลท์ทุกคนวิจารณ์เรื่องสั้นที่ผมแต่งหน่อยครับ มันเป็นคะแนนสอบปลายภาคของผมพอดี .... ผ่านหรือไม่ผ่าน 0 หรือ 4 ก็ขึ้นอยู่กับเรื่องนี้แหละครับ ดีไม่ดีหรืออยากให้แก้ไขตรงไหนก็บอกกันได้ครับ (ก่อนผมจะส่ง แฮ่ๆๆ)


---------------------------------------------------


เรื่องสั้น : รัก โลภ โกรธ หลง
ผู้แต่ง : TG992 @ Hflight
        
          “สวัสดีค่ะท่านผู้โดยสารทุกท่าน ขอต้อนรับทุกท่านสู่เที่ยวบิน 4603 ซึ่งจะนำพาท่านผู้โดยสารทุกท่านสู่ฮ่องกงค่ะ” เสียงใสๆจากปากของงามจิตทำให้ทุกคนรู้สึกสดชื่นขึ้น งามจิตเป็นแอร์โฮสเตสสาวรุ่นใหม่ไฟแรง เธอทำงานที่สายการบินนี้ไม่ถึงปี ด้วยรูปร่างหน้าตาที่งดงามปานเทพธิดาฟากฟ้าทำให้เธอเป็นที่หมายมองของผู้โดยสารหลายๆคน รวมทั้งสจ๊วตทุกคนบนเครื่องด้วย “รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ” “care for drink?” “นี่ค่ะได้แล้ว รับอะไรเพิ่มมั้ยคะ” เสียงแจ๋วๆของเธอคอยให้บริการผู้โดยสารอย่างไม่ขาดตก เธอทำหน้าที่ของเธอในเที่ยวบินนี้อย่างดีเลิศ ขณะนี้เธอดูมีความสุขกับงานของเธออย่างไม่ต้องสงสัย
          “ว้ายยยยยยย” ผู้โดยสารทั้งลำหันมามองที่เธอ ราวกับว่าเธอเป็นนางเอก แต่จริงๆไม่ใช่ เพราะเธอเพิ่งทำน้ำมะพร้าวหก!!
          “นี่ เธอ ชั้นยังไม่ตายนะยะ ทำไมเธอเอาน้ำมะพร้าวมาสาดหน้าชั้นอย่างนี้หล่ะ ไม่ชอบก็บอกกันดีๆก็ได้หนิ ใช่ซี้ .... ชั้นมันแค่ผู้โดยสารชั้นประหยัดไม่ใช่ชั้นหนึ่งอย่างที่เธอต้องการใช่มั้ยฮะ หนอยๆๆ  สวยก็ไม่สวยยังจะทำ ...”
          “เกิดอะไรขึ้นหรอครับคุณผู้หญิง” คุณเอกวุฒิ หัวหน้าพนักงานต้องรับบนเที่ยวบินนี้ได้เข้ามาช่วยแอร์สาวของเราไว้ได้ทันเวลา “มีอะไรหรอครับ เชิญด้านนี้เลยครับคุณผู้หญิงเดี๋ยวทางเราจะช่วยทำความสะอาดให้ครับ”
          “เอ่อ ..... ขะขะขะขอบคุณมากนะคะพี่ .......” งามจิตยังไม่ทราบชื่อของเขา
          “ผมเอกครับ เอกวุฒิ” นอกจากเอกวุฒิจะเป็นหัวหน้าแล้ว เขายังมีหน้าตาและรูปร่างที่งดงาม ดุจพระเอกในละครดังหลังข่าว ใครพบใครเห็นก็มีอันต้องหลงใหลทุกรายไป รวมทั้งงามจิต แอร์สาวสวยของเราด้วย
          “ค่ะพี่เอก ขอบคุณมากนะคะพี่สำหรับเรื่องเมื่อกี้ ถ้าไม่ได้พี่นะ หนูมีหวังตายคาเครื่องบินแน่เลยค่ะพี่”
          “แหม น้องก็เวอร์ซะ คราวหน้าคราวหลังก็ระวังๆหน่อยแล้วกันนะครับ เดี๋ยวนี้ผู้โดยสารเค้าอารมณ์แรงหน่ะ”
          “ค่ะพี่ เอ่อ พี่เอกคะ จะเป็นอะไรมั้ยคะถ้าหนูจะเลี้ยงข้าวพี่เป็นการขอบคุณ” เธอชวนเขาอย่างไม่ลังเล
          “เอาสิครับน้อง เอาเป็นร้านอาหารตรงข้ามโรงแรมที่ฮ่องกงแล้วกันครับ” เอกตอบอย่างไม่ลังเลเช่นกัน
          “แล้วเจออกันค่ะพี่ อย่าไปสายนะคะ เดี๋ยวหนูเปลี่ยนใจให้พี่เลี้ยงแทนไม่รู้ด้วยนะ ฮิฮิ”
          ไม่น่าเชื่อ หลังจากเหตุการณ์น้ำมะพร้าวในเที่ยวบินนั้นทำให้ทั้งคู่เกิดความสนิทสนมกัน เมื่อก่อนนี้ทั้งสองไปรุ่นพี่ รุ่นน้องกัน แต่ตอนนี้กลับกลายมาเป็นคู่รักหวานช่ำให้คนทั้งสายการบินได้อิจฉาเล่น “ดูคู่นั้นสิ ผู้ชายนี่ก็หล้อหล่อ ผู้หญิงก็ส้วยสวย ฉันว่าคู่นี้เค้าสมน้ำสมเนื้อกันดีเนอะ ว่ามะ” “ใช่ๆๆ นี่ถ้าคู่ของฉันเป็นแบบนี้บ้างก็คงดีสิเนอะ น่าอิจฉาจริงจริ้งงงงงงงงงง"
นี่คือเสียงของผู้คนที่มองเห็นทั้งคู่แล้วพากันชื่นชมในความรักของทั้งคู่
          “พรุ่งนี้พี่เอกบินไปไหนหรอคะ”
          “เอ่อ เดี๋ยวพี่ไล่ให้ดู วันจันทร์ 7101สิงคโปร์ อังคาร1092ปารีสกลับมาวันพฤหัส วันศุกร์7687พม่า แล้วก็ ....”
          “พอแล้วค่ะพี่ คือหนูอยากไปทานข้าวกับพี่อ่ะ เราไม่ได้ดูหนังด้วยกันนานแล้วนะ”
          “เอ....ไหนพี่ขอดูตารางของน้องหน่อยสิคะ” พี่เอกไม่ได้เป็นตุ๊ดแต่อย่างใด เพียงแต่เขากำลังพูดกับหวานใจของเขาเท่านั้น “เฮ้ย นี่ไง วันเสาร์หน้าเราบินเที่ยวบิน 4603 ด้วยกันอีกแล้ว น้องจำเที่ยวบินนี้ได้มั้ย”
          “เที่ยวบินน้ำมะพร้าวใช่ป่ะคะ อิอิ จำแม่นค่ะจำแม่น”
          “ถูกต้องนะคร้าบบบบ พี่ว่าเราน่าจะไปทานอาหารที่ร้านนั้นอ่ะ เอามั้ย ไปรำลึกความหลังซะหน่อย”
          “โอเคเลยค่ะพี่ แต่คราวนี้พี่เลี้ยงหนูนะ คราวที่แล้วพี่เล่นกินซะกระเป๋าหนูแฟบเลย คราวนี้ทีใครทีมันค่ะพี่”
          และแล้วก็ถึงวันเสาร์วันทีทั้งคู่รอคอย ขณะนี้งามจิตทำงานเป็นแอร์โฮสเตสได้ 3 ปีแล้วดังนั้นเธอจึงไม่ต้องกังวลเรื่องจะเอาน้ำไปสาดหน้าใครอีก วันนี้เธอทำหน้าที่ของเธอเหมือนอย่างเคย  เอกวุฒิก็เช่นกัน ทั้งสองบริการผู้โดยสารในส่วนของทั้งคู่ได้อย่างไม่มีที่ติ ผู้โดยสารทุกคนต่างชื่นชมในการบริการของทั้งสองคน
          เมื่อเดินทางถึงที่หมาย ทั้งสอง(รวมทั้งเพื่อนๆร่วมงาน)ต่างแยกย้ายกันเข้าห้องของตนเพราะความเหนื่อยล้าจากการให้บริการ
          “อย่าลืมนัดนะคะพี่เอก”
          “ครับ ไม่ลืมแน่ แล้วเจอกัน ตอนนี้พี่ขอนอนก่อน ไม่ไหวแล้วโอ่ยยยยย ....
        
         “กริ้งๆๆๆๆๆๆ” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นภายในห้องของเขา ในขณะที่เอกกำลังนอนอย่างมีความสุข
          “สวัสดีครับ ห้าวววววววว” เอกวุฒิรับโทรศัพท์อย่างงวงเงีย พร้อมหาวใส่โทรศัพท์ดังลั่นโดยที่เขาไม่ได้ตั้งใจ
          “คุณเอกวุฒิรึเปล่าคะ”
          “ใช่ครับ คุณคือใครหรอครับโทรหาผมซะดึกเชียว” เขาเหลือบมองนาฬิกา คุณพระ!!! นี่มันตีสองกว่า
          “นี่มุกเองค่ะพี่เอก จำมุกได้มั้ย” มุก หรือ มุกระวี ที่กำลังคุยกับเอกวุฒิอยู่นั้นคือแฟนเก่าของเอกวุฒิเอง มุกเป็นแอร์โฮสเตสรุ่นเก่าของสายการบินนี้ เธอเป็นรุ่นน้องเอกแค่ปีเดียว ทุกคนที่อยู่ในบริษัทต่างรู้ดีว่ามุกกับเอกเป็นแฟนกันมาก่อน แต่ก็ไม่มีใครกล้าบอกงามจิต อย่างน้อยก็เพื่อให้ความรักและการงานของทั้งสอง (หรือสาม) ราบรื่นต่อไป
          “มุก มีอะไรหรอ” ดูเหมือนว่าเอกไม่ค่อยอยากจะพูดกับมุกเท่าไหร่ เพราะทั้งสองเลิกกันแล้ว แล้วเอกก็มีแฟนใหม่แล้วด้วย
          “ไม่ทราบว่าพี่เอกจะว่างทานข้าวกับหนูรึเปล่าคะ”
          “อ่อ วันนี้ไม่ได้แล้วหล่ะครับ พี่อยู่ฮ่องกงหน่ะ มะรืนนี้ถึงบินกลับ”
          “หนูก็อยู่ฮ่องกงค่ะพี่ หนูมาถึงตั้งแต่เมื่อวานแล้วและกำลังจะกลับพรุ่งนี้บ่าย หนูอยากทานข้าวกับพี่ค่ะ พี่ไม่ว่างจริงๆหรอคะ”
          “อ่อ ไม่ดีกว่ามั้งครับ พี่มีนัดแล้ว แค่นี้ก่อนนะครับมุก พี่ง่วงมากเลยเนี่ย” เอกพยายามตัดบท
          “ทำไมคะพี่ พี่ไปแฟนใหม่แล้วใช่มั้ยคะ” มุกเริ่มขึ้นเสียง
          “แล้วมุกมายุ่งอะไรกับพี่หล่ะ พี่ว่าเราเลิกกันแล้วนะ มุกอย่างมาฟื้นความจำเลยดีกว่า ทุกอย่างมันจบแล้ว พี่ไม่อยากรื้อฟื้น มุก มุกเข้าใจใช่มั้ยว่าเราไปกันไม่ได้จริงๆ แล้วตอนนี้พี่ก็มีใหม่แล้ว พี่ไม่อยากให้เขาเสียใจ มุกต้องเข้าใจนะว่าเราเป็นได้แค่พี่น้องกัน”
          “.....................” มุกอึ้งกับประโยคที่มุกเพิ่งได้ยินไป มันทำร้ายจิตใจมุกมาก มากเหลือเกิน
          “แค่นี้ก่อนนะมุก เรื่องของเรามันจบไปแล้วมุก มุกต้องเข้าใจ ตอนนี้พี่ง่วงมาก ตอนนี้ตีสองกว่าๆแล้ว มุกควรจะนอนได้แล้วนะ พรุ่งนี้บินไม่ใช่หรอ”
          “มันคือใครคะพี่” มุกถาม “มันคืออีนังงามจิตเด็กใหม่ใช่มั้ยคะพี่ มันใช่มั้ย”
          “มุก .... พี่ว่ามุกโตแล้วนะ แค่นี้ก่อนนะมุกพี่ง่วงแล้ว บาย ” เขาวางหูโทรศัพท์อย่างโล่งใจ จริงๆเอกยังไม่ง่วงเท่าไหร่หรอก แต่เพราะเขาไม่อยากคุยกับแฟนเก่าของจึงรีบตัดบท เพื่อให้มุกวางสายลง
          รุ่งเช้าทั้งเอกวุฒิและงามจิตออกไปทานอาหารที่ร้านเดิมที่ทั้งสองมาทางข้าวด้วยกันเป็นครั้งแรก บรรยากาศทุกประการยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ทำให้ทั้งคู่หวนรำลึกถึงวันนั้นเมื่อ 3 ปีก่อน
          “คิดถึงจังเลยเนอะ” งามจิตพูดกับเอกพร้อมกับจับมือกัน มองวิวอันสวยงามของฮ่องกงพร้อมนึกถึงความหลัง รัสมีแห่งความรักของทั้งคู่แผ่ซ่านไปทุกหย่อมหญ้าบนเกาะฮ่องกง ราวกับว่าทั้งเกาะมีเพียงงามจิตและเอกเท่านั้น
          “พี่เอก!!” เสียงของผู้หญิงอีกคนทำให้บรรยากาศทั้งหมดหายไป เสียงนั่นคือเสียงของมุกนั่นเอง
          “มุก มุกมาที่นี่ทำไม พี่บอกแล้วไม่ใช่หรอว่าเรา .....”
          “อีนังนี่ใช่มั้ยคะแฟนใหม่พี่” มุกขึ้นเสียงกับพี่เอกอีกครั้ง
          “อะ....อะไรกันคะพี่เอก หนูไม่เห็นรู้เรื่องเลย” งามจิตยังคงมึนงงกับเรื่องที่กำลังเกิดขึ้น
          “มุก พี่บอกให้กลับไปไง เลิกกันแล้วนะมุก!!!!!” เอกเป็นฝ่ายขึ้นเสียงบ้าง
          “อ๋อ นังงามจิตมันเปลี่ยนให้พี่เอกกลายเป็นคนละคนอย่างงั้นสินะ” แล้วมุกก็หันไปทางงามจิต “นี่ น้องงามจิต พี่ไม่รู้หรอกนะว่าน้องใช้มารยาหญิงแบบไหนยั่วให้พี่เอกของพี่ไปเป็นของน้อง แต่พี่อยากให้น้องรู้ไว้อย่างนึงนะ ว่าเนี่ยน่ะ แฟนกู ...” งามจิตเริ่มใช้คำหยาบคายกับงามจิต
          “มุก หยุดพุดเดี๋ยวนี้นะ!” เอกโมโหกับคำพูดของมุกมาก
          “ไม่ค่ะพี่เอก ไหนๆเราก็เลิกกันแล้ว นี่ นังงามจิต พี่เอกหน่ะเค้าเป็นแฟนกู กูรักเค้ามาตั้งนาน แล้วเราก็เป็นแฟนกันด้วย คนทั้งสายการบินเค้าก็รู้กันทั้งนั้นแหละ มีแต่มึงหน่ะแหละที่โง่! งั้นก็จงรู้ไว้ซะด้วยนะ ว่าพี่เอกเขาเป็นของกู ไม่ใช่ของมึง จำไว้!”
          “เพี๊ยะ” เอกลุกขึ้นตบหน้ามุกอย่างจัง เสียงนี้ดังมากจนคนที่อยู่รอบๆหันมามองเป็นสายตาเดียวกัน “มุก พี่หมดทนแล้วนะ มุกอยากไปไหนก็ไป ไป!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”
          “พี่เอกคะ ... หนูไม่คิดเลยนะคะว่าพี่เอกจะเป็นคนแบบนี้ พี่เอกมีคนอื่นตั้งแต่แรก ... ทำไมพี่ไม่ยอมบอกหนูคะ หนู ... หนูเสียใจมากเลยค่ะพี่เอก หนุเสียใจจริงๆ” งามจิตพูดทั้งน้ำตา เธอรู้สึกเสียใจมากเมื่อคนที่เธอรักมากที่สุดไม่ได้มีเธอเพียงคนเดียวใจหัวใจของเขา”
          “งามจิต ฟังพี่ก่อนสิ พี่เลิกกับมุกตั้งนานแล้วนะ ในใจพี่มีแต่น้องคนเดียว”
          “เราเลิกกันค่ะพี่เอก นับตั้งแต่วันนี้ เราเลิกกัน” งามจิตรีบลุกออกจากโต๊ะแล้ววิ่งออกไป ไปให้ไกลจากเอกวุฒิมากที่สุด งามจิตเป็นคนเกลียดคนโกหกหลอกลวง เธอไม่นึกเลยว่าคนที่เธอรักจะทำได้ถึงเพียงนี้
          “งามจิต” เขาเสียเธอไปแล้ว เอกได้แต่ยืนมองคนรักของตัวเองวิ่งหนีไปกับตา ประโยคที่ว่า “เราเลิกกันค่ะพี่เอก นับตั้งแต่วันนี้ เราเลิกกัน” มันยังติดดังก้องอยู่ในหูของเขา สถานที่แห่งนี้เป็นที่แรกที่เขาได้ทำความรู้จักกับงามจิต และสานที่แห่งเดียวกันนี้ก็เป็นที่ที่เขาได้สูญเสียงามจิตไป เขาทำอะไรไม่ถูก เขามองเห็นหน้าผาเบื้องหน้า ตอนนี้เขาไม่เหลืออะไรแล้ว “แล้วจะอยู่ไปทำไม” เสียงๆนี้ดังอยู่ในหูเขา ตลอดเวลา เขาตัดสินใจก้าวขาลงไปที่เหวนั่น.............. ร่างของเขาตกลงไปยังเบื้องล่าง เขาฆ่าตัวตาย!! ร่างของเขาและราวกับมะม่วงที่ตกลงมาจากต้นไม้สูงๆ บัดนี้เขาได้ไปจากโลกแห่งความโหดร้ายนี้แล้ว
          ไม่น่าเชื่อว่าความรักจะทำให้คนเราหูหนวกตาบอดได้ถึงเพียงนี้ แค่หญิงบอกเลิกแค่ครั้งเดียวทำให้เขาเสียใจมากได้ถึงเพียงนี้ นี่แหละหนา รัก โลภ โกรธ หลง 4 กิเลศที่มนุษย์ยังไม่หลุดพ้น ...................

ผมคิดว่าโดยรวมดีมากเลยคร๊าบ เสียอยู่อย่างเดียวไม่ Happy Ending คริคริ

Quoted Text

ผมคิดว่าโดยรวมดีมากเลยคร๊าบ เสียอยู่อย่างเดียวไม่ Happy Ending

คิดเหมือนกันเลยค่ะ (อยากให้จบแบบมีความสุข)

ใช่ใช่น่าจะจบแบบมีความสุข