สมาชิกท่านใด มีบทกลอนที่ประทับใจ ลองมาแบ่งปันกันดูมั้ยคะ
......
เพราะความเป็นเพื่อน
มิอาจลบเลือน เหมือนวันที่
วันจะพ้น เดือนจะผ่าน นานนับปี
ยังย้ำทุกนาที "เราเพื่อนกัน"

ลมเอื่อย เอื่อย เฉื่อยฉิว..
ดอกไม้ปลิว ลิ่วตามลม
แต่ใจฉัน ทุกข์ระทม
เมื่อความรักมาจากไป
เดียวดายกลางทุ่งหญ้า ...
ฉันหมดค่า ในสายตาใคร..
ใครคนนั้นที่จากไป ขอได้มั้ย "ขอใจคืน"

บทประพันธ์โดย ... ปลายฟ้า

ฝนตกลงมาอีกแล้ว
ตกลงมาชำระใจ เศร้า-เศร้าของชั้นใช่มั้ย
ก็ดีนะ - ให้ฝนชะล้างใจ
ในวันที่ไม่มีใคร อยู่ใกล้กัน
สายฝนเริ่มเหือดหาย
กับหัวใจแหลกสลายของผู้หญิงคนนั้น
นานเหลือเกินแล้ว ที่ใช้ชีวิตผ่านไปวัน-วัน
นานเหลือเกินแล้ว ที่ไม่มีความฝันให้กับชีวิต

บทประพันธ์โดย  ... ปลายฟ้า

                ไม่เคยนึกว่าจะมาถึงวันนี้
                ถึงวันที่ต้องแยกไปตามฝัน
                ถึงวันที่พวกเราต้องจากกัน
                และถึงวันที่ข้างฉันไม่มีเธอ


                             ไม่มีแล้วกับคุณครูที่เฝ้าสอน
                              ในทุกตอนมีครูอยู่เสมอ
                            สอนให้รู้สู้ทุกเรื่องที่จะเจอ
                            สอนให้ฉันและเธอเป็นคนดี
  

        ทุกเรื่องราวมากมายที่ผ่านพ้น
        เราทุกคนก้ร่วมกันไม่หน่ายหนี
      เสี่ยงความสุขทุกข์ความเศร้าที่เรามี
          จะเก็บมันไว้ตรงนี้ที่หัวใจ


                                        เราจากกันก็จากกันแค่วันนี้
                                          นานกี่ปีก้กลับมาพบกันใหม่
                                      ด้วยความรักความผุกพันและห่วงใย
                                        รวมหัวใจฉันเเละเธอเป็นดวงเดียว



2ปีที่แล้ว กับงานอำลาอาลัที่โรงเรียนเก่า พวกผมแต่งกลอนนี้ขึ้นมาครับ
แล้วพอใกล้ๆจบงานก็อ่านกลอนนี้ พร้อมกับเปิด ทำนองเพลงไททานิคตอนแรกเลย(ตอนที่ไม่มีคนร้อง ตอนเเรกเลย ที่เพราะๆ)

ปรากฏว่าร้องไห้กันทุกคน ทั้งคิดถึงครูที่สอนมาหลายปี คิดถึงเพื่อนที่ต้องแยกย้ายไปตามอนาคตของตัวเองครับ

โต๊ะที่เราเคยนั่ง ...
ตอนนี้ที่ของพี่นั้นว่างเปล่า...
มีแต่ความเงียบงัน ไม่มีฝัน ไม่มีเรา
ณ ตอนนี้มีความเศร้า ในหัวใจ
พี่จากเราไปแล้ว ....
แต่ไม่ว่าพี่จะอยู่ตรงแห่งหนไหน
อยากให้รู้ พี่จะตรึงอยู่ในจิตใจ
ของน้อง ๆ ตลอดไปนานเท่านาน ( หลับให้สบายนะคะพี่ )

กลอนนี้แต่งเองค่ะ แต่งให้กับรุ่นพี่ที่คณะคนหนึ่งที่จากเราไปด้วยอุบัติเหตุทางรถ เศร้ามากค่ะ

มันไม่ใช่กลอนอ่ะค่ะ...แต่ขอร่วมด้วยคน พอดีเพื่อนส่งเมล์มาให้ ลองอ่านกันดูนะค่ะ....

ทำ ไ ม ...หั ว ใ จ ...ถึ ง เ อี ย ง ซ้ า ย ?
เ ร า ใ ส่ น า ฬิ ก า มื อ ซ้ า ย
ที่ ใ ส่ มื อ ซ้ า ย เ พ ร า ะ ถ นั ด ข ว า
ย ก มื อ ซ้ า ย ขึ้ น ม า ดู เ ว ล า ไ ด้ ง่ า ย
แ ต่ ถึ ง มี น า ฬิ ก า เ ร า ก็ ช อ บ ไ ป ส า ย อ ยู่ ดี
น า ฬิ ก า ก็ แ ค่ บ อ ก เ ว ล า . . ไ ม่ ไ ด้ ทำ ใ ห้ เ ร า ไ ป เ ร็ ว ขึ้ น

คิ ด ดู แ ล้ ว . . หั ว ใ จ ก็ อ ยู่ ท า ง ซ้ า ย เ ห มื อ น กั น
บ า ง ที เ ร า ก็ คิ ด น ะ . . ว่ า อ วั ย ว ะ ใ น ร่ า ง ก า ย ที่ มี 2 ชิ้ น
จ ะ อ ยู่ ซ้ า ย - ข ว า อ ย่ า ง
แ ข น , ข า , ลู ก ก ะ ต า ทำ น อ ง นั้ น . .
แ ล้ ว ที่ มี ชิ้ น เ ดี ย ว . . ก็ แ ส ด ง ค ว า ม โ ด ด ข อ ง มั น
อ ย่ า ง จ มู ก , ส ะ ดื อ ก็ อ ยู่ ต ร ง ก ล า ง . . ป ร ะ ม า ณ นั้ น

แ ล้ ว ทำ ไ ม . . หั ว ใ จ ถึ ง เ อี ย ง ซ้ า ย ล่ ะ ? ?
บ า งที เ ร า ก็ คิ ด ว่ า . . ที่ เ ป็ น งั้ น ก็ เ พ ร า ะ
ใ ค ร บ า ง ค น อ ย า ก เ ตื อ น ใ ห้ เ ร า รู้ ว่ า . .
หั ว ใ จ เ ร า ไ ม่ ห นั ก แ น่ น พ อ จ ะ อ ยู่ ต ร ง ก ล า ง
แ ล้ ว ก็ ไ ม่ มี ม า ก พ อ จ ะ แ บ่ ง เ ป็ น ส อ ง ด้ ว ย เ ห มื อ น กั น....

เป็นบทความก็ได้ค่ะ
แล้วบทความนี้ก็เพราะมาก ๆ ให้คติเตือนใจอะไรได้หลาย ๆ อย่าง  

อั น เ พื่ อ น ดี มี ห นึ่ ง ถึ ง จ ะ น้  อ ย

ดี ก ว่ า ร้ อ ย เ พื่ อ น คิ ด ริ ษ ย า

ดั่ ง มี เ ก ลื อ เ ล็ ก น้ อ ย ด้ อ ย ร า ค า

ยั ง ดี ก ว่ า น้ำ เ ค็ ม เ ต็ ม ท ะ เ ล

ในขณะที่เราคิดถึงคน ๆ นึงตลอดเวลา
เค้าคนนั้นก็อาจคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้
และบางครั้ง..ก็อาจมีคนที่คิดถึงเรา โดยที่เราไม่สนใจเลยเช่นกัน

บางครั้ง การได้ฝันไปคนเดียว มันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่า
สิ่งที่เราคิดทั้งหมด มันคือความฝันของเราเองเพียงคนเดียว
ฉะนั้น ไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่เลือกที่จะจมกับความฝัน..มากกว่าการได้รับรู้ความจริง

การไม่ได้เป็นที่ 1 ในใจเค้า ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า...
เราอาจเป็นที่ 2 ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ 3 ที่ 4...
และหากเราเป็นที่ 10 ในใจเค้า...
ก็ขอให้คิดไว้ว่า ดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเค้าเลย

แต่โปรดจำไว้เถอะว่า
หากหัวใจของคุณยังไม่ร้องไห้ออกมาดัง ๆ
พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า...ชั้นเหนื่อยเหลือเกินแล้ว
โปรดห้ามใจเถอะ ก่อนที่ชั้นจะอ่อนล้าไปกว่านี้...

ก็จงชอบต่อไปเถอะ
การรักใครซักคน ไม่ต้องการความพยายาม
"การตัดใจ"ต่างหาก ที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย
ลองชั่งน้ำหนักในใจเราดูสิว่า ความสุขยามที่คุณได้สบตาเค้า
กับความทุกข์ยามที่คุณต้องคอยหลบตาเค้า..อันไหนมันหนักหนากว่ากัน

อย่าโทษตัวเอง ที่มาเจอเค้าสายเกินไป...
อย่าโทษเค้าที่ไม่มีใจให้...
อย่าโทษโชคชะตาที่ทำให้เราพบกัน แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน

แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง
ที่อย่างน้อย ถึงจะพบกับเค้าคนนั้นสายเกินไป
แต่ก็ยังได้พบ...

ยิ้มให้เค้า ที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา
แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป...

ยิ้มให้กับโชคชะตา
ที่ยังทำให้เรา...ได้รู้จักกัน

คุณควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ครั้งหนึ่ง
คุณได้เจอคนที่คุณอยากเก็บรอยยิ้มของเค้าไว้คนเดียว

คนที่คุณใส่ใจกว่าตัวคุณเอง...
คนที่ทำให้คุณหัวเราะ...และร้องไห้ได้มากมาย...


คนที่เพียงแค่ยิ้มของเค้า
ก็สามารถเปลี่ยนวันที่หมองหม่น...ให้กลายเป็นวันที่สดใส
เท่านี้มันก็เพียงพอแล้ว ไม่ใช่หรือ?

แค่การได้เห็นคนที่เรารัก
ได้หัวเราะอยู่กับใครสักคนที่เค้ารักมากที่สุด
...นั่นแหละคือความสุขของการได้รัก...อย่างจริงใจ



PS. การที่เราจะรักใครสักคนแล้วจะเรียกว่ารัก .. อาจจะต้องเกิดจากความรู้สึกทั้ง 2 ฝ่าย // แต่ถ้ามองในทางกลับกัน เรารักเค้าข้างเดียว..เราคอยช่วยเหลือเค้า ดูและเค้าแล้วทำให้เรามีความสุขแล้วเค้าก็มีความรู้สึกดีๆมาให้ แต่ไม่ใช่ความรักแบบแฟนหรือคนรัก -- มันก็ไม่ใช่เรื่องผิดมิใช่หรอ..ที่พี่คนนึงจะดูแลน้องคนนึง  

โอโห ... คุณ acazia ประทับใจมากค่ะ  

กับอีกหนึ่งวันเหงา เหงา
เศร้า เดียวดาย ท้อแท้
ผู้หญิงคนหนึ่ง กำลังอ่อนแอ
ผู้หญิงคนหนึ่ง กำลังพ่ายแพ้ ต่อจิตใจ ...
    เป็นผู้หญิง .. ไม่เข้มแข็ง
    ไม่แข็งแรง .. แต่อ่อนไหว
     มีใครเข้ามา .. แล้วเดินจากไป
     แค่นี้ ... จะร้องไห้ ทำไมกัน
กับอีกหนึ่งวันเหงา เหงา
และผู้หญิงแสนเศร้าคนนั้น
น้ำตาที่ไหล ออกมาจากหัวใจในทุกวัน
พยายามแล้วนะที่จะไม่คิดถึงมัน .. "วันที่เธอเดินจากไป"

จากบทประพันธ์ ... ปลายฟ้า

ตกลงเรากลัวอะไร?
  
เคยรู้สึกบ้างไหมว่า . . .

คนที่อยู่ใกล้ ใช้ชีวิตอยู่ข้างกันตลอด

สื่อสารกันแต่ไม่เข้าใจกัน

เราพร้อมที่จะเข้าใจในแบบของตัวเอง

ไม่เคยเข้าใจฝ่ายตรงข้าม

แต่ก็คงยังยืนอยู่ข้างกัน

เหมือนเป็นแค่ความเคยชิน

เพราะอะไร เพราะอะไร?

ความรักเหรอ. . ?

แบบนี้เค้าเรียกว่าความรักเหรอ

หรือว่าเพียงความกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่

กลัวที่จะพูดออกไป

กลัวเค้าเสียใจ?

หรือว่ากลัวตัวเองเสียใจกันแน่?

ของคุณ HKT266 โดนมากเลยค่ะ พอดีมีเพื่อนกำลังประสบปัญหาคล้าย ๆ แบบนี้อยู่
ขอยืมไปให้กำลังใจเพื่อนหน่อยนะคะ  

.....[face=Arial][/face]
เสียงดาวกระซิบ เป็นแสงระยิบระยับ
ผิวทะเล ก็ช่างจับความงามของแสงไว้
เป็นเสียงของดวงดาว ที่ใจเราเท่านั้นเข้าใจ
เป็นเสียงของคนห่วงใย -- ที่มีหัวใจดวงเดียวกัน

....
ขอบคุณความอบอุ่นของแสงตะวัน
ที่ขับไล่ความเย็นเยียบเงียบงันในคืนเหงา
ขอบคุณ คลื่นทะเล ที่ค่อยซัดมาเบา-เบา
ที่ทำให้พื้นทะเลไม่เหงา..ไม่เดียวดาย
   ขอบคุณลมทะเลที่พัดมา
   ให้รู้สึกเหมือนกับว่า เธอไม่เคยห่างหาย
   ขอบคุณความไกล...ที่ทำให้ใจ "เห็นค่าความรักขึ้นมากมาย"
   และสุดท้าย .......
   ขอบคุณเธอ ผู้เป็นจุดหมายของความรัก

"ฝากความรักไว้กับจันทร์
....ฝากความห่วงใยของฉันไว้ที่ดาวบนฟ้า
.......ฝากสายลมกระซิบบอกคนเจ้าน้ำตา
..........หัวใจฉันกำลังเดินทางมา...ปลอบโยน"

"สายลมหอบพาความรัก
...อยากถามนัก  จะหอบรักไปไหน
.....หยุดตรงนี้สักครู่  เช้าตรู่ค่อยไป
.......หยุดเพื่อแบ่งรักให้ฉันได้ไปม  เจ้าสายลม"