เว็บบอร์ดรีวิว

หลังจากที่ได้ไปลอยกระทงที่บางแสนกันแล้วก็ได้เดินทางกลับอุดรธานี โดยเปลี่ยนเส้นทางกลับ เป็น บางแสน - กรุงเทพฯ – อุดรธานี เพราะขามาเดินทาง 12 ชั่วโมงทรหดมาก ขากลับขอเปลี่ยนเส้นทางดีกว่า เดินทางเข้า กรุงเทพฯ ประมาณชั่วโมงกว่าๆ ต่อรถทัวร์กลับอุดร ก็แค่ 6 - 7 ชั่วโมงเอง

เริ่มต้นเดินทางไป กรุงเทพฯ ด้วยรถตู้ ค่าโดยสาร 100 บาท ไปขึ้นที่ท่ารถตู้เอกชนที่หน้ามหาวิทยาลัยบูรพา รถตู้จะไปจอดที่ อนุสาวรีย์ชัยฯ ตอนนั้นผมไปถึงกรุงเทพฯ ประมาณ 16.45 ตอนแรกจะไปจองตั่วรถทัวร์กลับอุดรฯ แต่คิดไปคิดมา รถไฟชั้น 2 ราคามันก็พอๆ กันเลยน่ะ เอาไงดี สุดท้ายเลือกรถไฟล่ะกันจะได้มีภาพมาทำรีวิว (หมอยุ่งเคยทำไปแล้วอ่ะ) แต่แอ๊ะวันนี้มันวันศุกร์นิ ต้องรีบไปจองตั๋วซะแล้วก่อนที่จะไม่มีที่นั่ง ว่าแล้วก็ลากกระเป๋าขึ้นรถไฟฟ้าบีทีเอสไปต่อรถไฟฟ้าใต้ดินที่ศาลาแดงแล้วต่อไปที่หัวลำโพงอย่างเร่งรีบ แล้วก็ได้ตั่วมาหนึ่งใบ ตอนซื้อตั่วบอกพี่คนที่ขายว่าเอาหน้าต่างน่ะ พี่แกบอกได้เลย และนี่คือตั่วรถไฟที่ได้มา (ถ่ายเมื่อมาถึงอุดรธานีแล้วสภาพก็เลยเยิน)

รถไฟมันออกตั้ง 2 ทุ่ม ไปไหนดีหว่า (ตอนนั้นห้าโมงครึ่ง) คิดไปคิดมาเลยโทรนัดเพื่อนมากินข้าวที่ตึกซีพีที่สีลมล่ะกันเพราะนั่งรถไฟใต้ดินไปสีลม 16 บาทเอง (ไปกลับ 32 บาทเชียวน่ะ) ฝากกระเป๋าเสร็จก็ขึ้นรถไฟไปที่สีลมไปถึงเพื่อนบอกว่าเลิกงานหกโมงเย็น “ได้เดี๋ยวเรานั่งรอ” ว่าแล้วก็นั่งรอเพื่อนที่หน้าตึกซีพี พอดีวันนั้นฝนตกเลยมีเพื่อนนั่งรอกันเยอะไม่เหงา นั่งรอจนเวลาหกโมงสิบห้า มันก็ยังไม่โพล่ กว่ามันจะโพล่มาก็ หกโมงสี่สิบห้า

เพื่อน :  กินข้าวอะไรดี
ผม :  (ตอบแบบรีบๆ) อะไรก็ได้ทำเร็วๆ ไม่ต้องรอนาน รถไฟมันจะออกสองทุ่มเว้ยยย ตอนนี้จะทุ่มหนึ่งแล้ว
เพื่อน : เคเอฟซีไหมล่ะ
ผม  : ได้ แล้วหันหน้าไปมองที่เคเอฟซี คนเต็มร้านมีคิวเยอะ เลยบอกว่าเปลี่ยนเถอะ
เพื่อน : พิซซ่าม่ะ (ตอบกวนๆ)
ผม  :  มองหน้าเพื่อนพร้อมสายตาบอกให้รู้ว่า กรูรีบ (พิซซ่ามันต้องรออย่างน้อยสิบหน้านาทีอ่ะ)
เพื่อน : เออ เออ ไปกินที่เซสเตอร์กิลล์ล่ะกันไม่ค่อยมีคน
ผม  : เอออ

พอถึงร้านผมก็สั่งข้าวหน้าไก่ย่างล่ะกันเพราะเห็นย่างไก่เอาไว้เยอะ ส่วนเพื่อนผมสั่งข้าวหน้าไก่อะไรซักอย่างเนี่ยแหละจำไม่ได้ ของผมได้ก่อนส่วนของเพื่อนผมพนักงานบอกว่าจะเอามาเสิรฟให้ที่โต๊ะ

ผมได้ข้าวมาแล้วก็เขมือบเลยภายในไม่กี่นาทีเกลี้ยง เงยหน้าขึ้นมา ผมเลยถามเพื่อน “อ้าวยังไม่ได้ข้าวอีกเหรอ”  มันก็ส่ายหน้า+อึ้ง พร้อมบ่นว่ารู้งี้สั่งเหมือนกันก็ดี(มีบ่นด้วยว่า ไปปลูกข้าวอยู่มั้ง ไปซื้อไก่อยู่ซูเปอร์อยู่รึเปล่าเนี่ย) ไม่นานพนักงานก็เอาข้าวของเพื่อนผมมาเสริฟ ผมมองดูเวลา อุ้ย ทุ่มสิบห้าแล้ว

ผม : เฮ้ยทุ่มสิบห้าแล้วว่ะ ต้องรีบไปล่ะ
เพื่อน :  (กำลังตักข้าวคำแรกเข้าปาก) หืออออ
ผม : รถไฟมันจะออกสองทุ่มอ่ะ ต้องไปเอากระเป๋าที่ฝากไว้ด้วย กลัวไม่ทันอ่ะ (ผู้โดยสารที่ดีต้องไปก่อนรถไฟออก........มิเช่นนั้นไม่ได้ไป)
เพื่อน : เออออ ไปสิ ไม่เป็นไร รีบไป เดี๋ยวไม่ทัน (พร้อมกับอาการเอ๋อแบบว่าเจอหน้าเพื่อนพูดกันไม่กี่คำ มันจะไปล่ะ)
ผม  : แบกโน้ตบุคขึ้นหลัง ยกมือบายบาย ไปล่ะ แล้วก็รีบแจ้นไปที่สถานีรถไฟใต้ดินสีลมทันที ขึ้นรถไฟต่อไปที่หัวลำโพง พอออกจากรถไฟได้ ผมวิ่งทำสถิติโลกใหม่เลยจนคนในสถานีงงไปเลย มันจะวิ่งหนีใคร พอถึงหัวลำโพงวิ่งไปเอากระเป๋า รีบวิ่งกลับมาดูตารางเวลารถไฟ มันบอกว่ารถไฟจอดที่เกต เอ้ย ชานชาลาที่ 8 แต่แอ๊ะนาฬิกาสถานีบอกว่าตอนนี้ทุ่มครึ่งเหรอ นาฬิกาของเราเพี้ยนแน่เลย

จากนั้นก็วิ่งไปที่ชานชาลา นี่ไงชานชาลาหมายเลข 8 เศษสามส่วนสี่(เฮ้ย ไม่ใช่แฮรี่พอตเตอร์....) แต่พอเดินเข้าไปใกล้ป้าย กลับบอกว่าเป็นขบวนรถเร็ว 133 รถออกเวลา 18.30 อ้าววว งง งงล่ะซิ ก็เลยเดินไปถามพนักงานรถไฟที่ยืนอยู่ท้ายขบวน พี่เค้าบอกว่าขบวนรถด่วน 77 ยังไม่เข้ามาต้องรอขบวนนี้ออกไปก่อน

ที่แท้ก็ขบวนรถ 133 นี่เองเฮ้อออ ไอ้เราก็รีบวิ่งซะ
ขบวนรถ 133 เป็นขบวนรถ กรุงเทพฯ – หนองคาย แต่จะมีตู้ของกรุงเทพฯ – อุดรธานี อยู่ด้วย 4 ตู้ พอถึงอุดรก็จะตัดตู้ของอุดรออกจอดที่อุดร

อ้าวคราวนี้ ทำไงดีอุตสาห์รีบมา ว่าแล้วก็ไปถ่ายรูปเก็บบรรยากาศของหัวลำโพงดีกว่า ก็เลยเดินกลับไปที่ห้องโถงของหัวลำโพงอีกครั้งพร้อมการถ่ายรูปแบบกลัวๆ อายๆ เขินๆ ยังไงก็ไม่รู้ ก็เลยนั่งลงตรงที่เก้าอี้นั่งรอแล้วค่อยยกกล้องขึ้นมาทีละแช่ะ ภาพก็เลยได้ดีแค่เนี่ย ที่เหลือเบลอเชียว

พอล่ะ กลับไปที่ชานชาลาดีกว่า ช่วงเดินกลับก็ได้ภาพมานิดหน่อย

มานั่งรอรถที่ชานชาลา แล้วมองไปรอบๆ แอ๊ะนั่นมันคุ้นๆๆ น่า เหมือนเจอที่ไหน แล้วก็ อ๋ออออออ ก็เลยเอาภาพมาฝากกันน่ะครับ ใครรู้บ้างว่าเหมือนเจอที่ไหนช่วยบอกที    ส่วนรูปสุดท้ายซูมไปที่ตู้เสบียงของรถขบวน กรุงเทพฯ – เด่นชัย แล้ว อืมมมมม คงแพงน่าดู

และแล้วขบวน 133 ก็ไปซะแล้ว เย้ ด่วน 77 จะได้เข้ามาแย้วววว

ชาวบ้านเค้าพากันขึ้นรถไฟกันหมดแล้ว เราไปบ้างดีกว่าเดี๋ยวไม่ได้ไปอุดร ว่าแล้วก็เดินไปหาตู้ที่นั่งคันที่ 3

ขึ้นนั่งบนรถไฟแล้วครับ วันนี้มีผู้โดยสารเยอะจริงๆ ถ้าไม่มาจองตั๋วก่อนคงไม่มีที่นั่งแน่เลย ภาพแรกเป็นที่วางของอ่ะครับ และแล้วรถไฟเริ่มเคลื่อนออกไป รถไฟออกเมื่อเวลา 20.49 (นาฬิกาผม) ก็มีเจ้าหน้าที่มาแจกผ้าห่มอเนกประสงค์เพราะมันสามารถเป็นหมอนได้เช่นกัน ไม่นานพี่สจ๊วตกะป้าแอร์ทั้งหลายออกขายของทันที ผมว่าสจ๊วตคนนี้น่ากลัวอ่ะ

ไม่นานก็มีเจ้าหน้าที่มาตรวจตั๋วกันล่ะ
น่ากลัวอ่ะครับ พี่เค้าเห้นผมถือกล้อง เวลาเดินผ่านจะมาแอบดูว่าถ่ายอะไร

ผมรู้สึกว่าตู้รถไฟคันนี้มันร้อนๆ ยังไงไม่รู้ เอ้...เราซื้อตั่วปรับอากาศชั้นสองนิ ทำไมมันร้อน สังเกตว่าผู้โดยสารคนอื่นจะเอาผ้าห่มที่เขาแจกมาเป็นหมอนกันแล้วน่ะครับ

พอไปถึงสถานีรังสิตก็มีผู้โดยสารผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นมาแล้วก็เธอก็หันซ้ายหันขวา ทันใดนั้นรถไฟก็วิ่งออกไปทันที ปรากฏว่าเธอขึ้นรถไปผิดขบวน ขบวนของเธอคือ ขบวน 69 แน่นอนล่ะในเมื่อขบวนนี้มันเลท ขบวนนั้นมันก็ต้องเลทตามกันเป็นทอดๆ  เจ้าหน้าที่ก็บอกให้พี่คนนั้นไปลงที่สถานีอยุธยา เพื่อรอขึ้นขบวน 69 (เลขขบวนนี้น่าขึ้นจัง)

พอไปถึงอยุธยา พี่คนนั้นก็ได้ลงไปรอขบวน 69 ต่อไป ตอนนี้ผมพอทราบสาเหตุที่ทำให้ตู้รถไฟคันนี้มันร้อนแล้ว เหอะ เหอะ เครื่องปรับอากาศมันไม่ทำงานอ่ะครับ พี่เจ้าหน้าที่เขาวิ่งมาเปิดตู้ควบคุม ซึ่งมันอยู่บนหัวผมนี่เอง

สำหรับภาพต่อไปนี้คือ ภาพเก็บตกครับ บนรถไฟโทรศัพท์ได้น่ะครับ ไม่มีใครว่า ไม่มีใครเอามาม่าร้อนๆ มาราดด้วย และก็ภาพภายในห้องน้ำบางส่วน

พอผ่านสถานีอยุธยาเจ้าหน้าที่ก็มาปิดไฟ เหลือไว้เพียงหลอดสีส้มหลอดเดียวตรงที่ผมนั่ง ฮืมมม ทำไมไม่ปิดให้หมดเนี่ย

รู้สึกว่าผมจะไม่นอนเลยน่ะครับ รถไฟขบวนของผม 77 ไปแซงขบวน 133 ที่สถานีปากช่อง อ่ะครับ เพราะจำตู้ที่ผมถ่ายรูปเอาไว้ได้และหัวขบวนมันก็หันไปทางอีสานด้วย จากนั้นขบวนผมก็เข้าสถานีนครราชสีมา เติมน้ำมันกันหน่อย เดี๋ยวไปถึงหนองคายจะต้องวิ่งกลับกรุงเทพฯ ทันที เสร็จแล้ววิ่งไปต่อที่สถานีชุมทางถนนจิระ

แล้วผมก็ได้หลับไปจนเกือบจะถึงอุดรธานีเลยอ่ะครับ  อ้าวววววเช้าแล้วววว

ตอนนี้รถไฟกำลังเข้าจอดสถานีอุดรธานีแล้ว

ลงจากรถไฟแล้วก็เลยเดินถ่ายภาพนิดหน่อยก่อนกลับบ้าน ภาพแรกตรงที่ผมนั่งติดประตูเลยอ่ะครับ

ต่อ ต่อ

ภาพเก็บตกสุดท้าย และก็ขอปิดรีวิวเพียงเท่านี้ โอกาสหน้าถ้ามีโอกาสคงได้ทำมาให้ดูอีก ไม่รู้เบื่ออ่ะยัง รถไฟเนี่ย

สุดท้าย

ขอบคุณก๊าบบบบ สำหรับรีวิว ว่าแต่สรุปแล้วแอร์เย็นมั๊ยครับ แล้วแจกอาหารหรือเครื่องดื่มไหมเอ่ย

ขอบคุณครับ ยังไม่เคยไปอุดรเลย อยากไปเที่ยวบ้าง

review นี้ทำได้ยอดเยี่ยมมากครับ เก็บรายละเอียดทุกบรรยากาศ (ทั้งช่วงปิดไฟและดับไฟ) เหมือนได้ไปด้วยเลยครับ โดยส่วนตัวผมตั้งแต่เด็กๆชอบเดินทางทางรถไฟมาก เพราะได้เห็นวิว และรู้ที่มาที่ไปว่าผ่านอะไรไปบ้างกว่าจะไปถึงจุดหมายปลายทาง ส่วนเครื่องบินเร็วจริง แต่เหมือนไม่ได้เดินทางครับ ไม่ได้ผ่านมวกเหล็ก ดงพญาไฟ ปากช่อง บัวใหญ่ (ผมได้รู้ว่าจ.ชัยภูมิมีรถไฟผ่านก็เพราะนั่งรถไฟนี่แหละที่สถานีจัตุรัส) ไม่ได้เห็นภาพชีวิตตามสถานี เช่นไก่ย่าง ข้าวเหนียว ซาละเปา อะไรแบบนั้นอ่ะครับ มันทั้งได้กลิ่นไอและบรรยากาศและทำให้ตื่นเต้นดีว่าจุดหมายปลายทางจะมีอะไรรอเราอยู่ ส่วนเครื่องบินนั่นคิดไม่เสร็จก็ถึงซะแล้ว (เฉพาะบินในประเทศนะครับ) เอาเป็นว่าขอบคุณ จขกท ครับป๋ม