สวัสดีครับหลังจากที่ไม่ได้นั่งเครื่องบินมายาวนานได้แต่ทำรีวิวท่องเที่ยวให้เพื่อนๆดู ในที่สุดก็ได้เวลาครบรอบ 1 ปีสำหรับการทำงานในญี่ปุ่น ซึ่งตามสัญญาแล้วบริษัทจะต้องให้วันลาพักผ่อนพร้อมกับซื้อตั๋วเครื่องบินให้ด้วย หลังจากที่ทำเรื่องลาพักไปแล้วก็ได้รับตั๋วการบินไทยมา แปลกใจอยู่เหมือนกันเพราะโดยปกติแล้วถ้าไม่ Request อะไรเป็นพิเศษทางบริษัทมักจะออกตั๋วของ JAL ให้มากกว่า แต่ก็ดีเหมือนกันจะได้เก็บไมล์เข้า Krisflyer ซะเลย อิอิ

ปัจจจุบันการบินไทยนำเครื่องบินของตนเองมาให้บริการในเส้นทางจากนาริตะสู่กรุงเทพทั้งหมด 3 เที่ยวบินต่อวันคือ (TG671,TG643),TG641 ในช่วงเช้า และ TG677 ในช่วงบ่าย

สำหรับรายละเอียดในการเดินทางครั้งนี้ก็มีดังนี้

Flight: TG641
Route: NRT-BKK
Date: 30 July 2005
Dep: 11:00
Terminal: 2
Arr: 15:30
Terminal: 1
Equipment: Boeing 777-300 HS-TKA "Sriwanna"
Class: Economy Class
Seat: 66A

การเดินทางเริ่มขึ้นตอนพักเที่ยงของวันศุกร์ที่ 29 ก.ค. โดยรีบปั่นจักรยานกลับหอพักไปทำการเช็คอินผ่านระบบ Internet ซึ่งก็ใช้สะดวกและง่ายดี

เช้าวันเสาร์แหกขี้ตาตื่นขึ้นมาอาบน้ำอาบท่าตั้งแต่ตี 3 เพราะนัดแท็กซี่ไว้ให้มารับตอนตี 4 ซึ่งก็มาตรงเวลาเป๊ะๆเลย จากนั้นก็นั่งหลับบนรถแท็กซี่ไปจนถึงสถานีรถไฟ Utsunomiya เพื่อรอขึ้นรถบัสเที่ยว 05:10 น.

เปลี่ยนที่นอนจากบนแท็กซี่กับป้ายรถเมล์ไปนอนต่อบนรถบัส เพราะจากจุดขึ้นรถไปถึงสนามบินนาริตะใช้เวลาทั้งหมด 3 ชั่วโมงเต็ม แถมวันนี้เจอแจ็กพ็อตเป็นวันเดินทางยอดนิยมของคนญี่ปุ่นอีก กว่าจะถึงท่าอากาศยานก็เกือบๆ 9 โมงแล้ว

ถึงตรงนี้ใครที่จะมาเที่ยวญี่ปุ่นให้จำไว้เลยครับว่า ไม่ว่าจะขึ้นรถบัสหรือรถไฟไปนาริตะ ยานพาหนะของเราจะจอดที่ไดนิทามินะรุ หรือ Terminal 2 ก่อนจากนั้นจึงไปรับส่งผู้โดยสารต่อที่ Terminal 1 สำหรับการบินไทยของเราใช้พื้นที่ของ Terminal 2 Row F ครับ

พอเข้าไปประตูไปก็เจอกับฝูงชนมหาศาลมันมีประท้วงอะไรรึป่าวฟะเนี่ย มีทีวีมาถ่ายด้วย

จริงๆแล้วเผอิญวันนี้เป็นช่วงเวลา 1 สัปดาห์ก่อนวันหยุดฤดูร้อนของพวกบริษัทห้างร้านในญี่ปุ่น ประกอบกับเด็กๆก็ปิดเทอมแล้วด้วย ชาวญี่ปุ่นส่วนหนึ่งจึงนิยมลาหยุดเพิ่มแล้วพาครอบครัวไปเที่ยวต่างประเทศกัน

คนเยอะขนาดนี้หนีไปเช็คอินก่อนเลยดีกว่า ซึ่งเจ้าหน้าที่ที่เคาน์เตอร์ก็ให้บริการได้เป็นอย่างดี ถึงแม้จะมีข้อผิดพลาดเรื่อง i-check in ซึ่งผมได้เช็คและเลือกที่นั่งมาจากบ้านแล้ว แต่เจ้าหน้าที่ก็ยังออก Borading Pass ที่เป็นที่นั่งอื่นมาให้อีก จนต้องแสดงเอกสารที่พิมพ์มาจากคอมที่บ้านอีกครั้ง พร้อมกับให้เปลี่ยน Boarding Pass ใบใหม่ให้จึงได้ที่นั่ง 66A สมใจ

ได้มาแล้ว Boarding Pass ของเรา วันนี้ใช้ Gate C87 Boarding Time 10:30

ได้ BP แล้วก็รีบไปรอขึ้นเครื่องเลยดีกว่า เบียดเสียดฝูงชนเข้าไปทางประตูด้านทิศเหนือ เจอแบบนี้ก็ดีจะได้จำไว้เพราะปีหน้าก็ต้องกลับช่วงเวลาเดียวกันนี่แหละ

หลุดเข้ามาถึงจุดตรวจ Passport จนได้ ตรงนี้ไม่มีอะไร เพราะยังไงก็อยากให้เราออกไปให้พ้นๆประเทศเค้าอยู่แล้ว 555  

ทีนี้ก็เหลือแต่ตามหา Gate 87 อยู่ไหนหว่า?เดินตามป้ายไปเลยยย

อ้าว ทำไมมันแยกเป็นสองทางละวุ้ย แล้วจะไปทางไหนดี อิอิ   คือ Gate C87 อยู่ที่อาคารลูก(Sattlelite) ซึ่งเชื่อมต่อกับ Main Building ด้วยรถไฟฟ้าเหลืองๆที่เคยถ่ายให้ดูเมื่อนานมาแล้ว ส่วน Gate E70 ที่เห็นชี้ลงไปข้างล่างนั้นเป็น Bus Gate ครับ

มุมมองจากด้านหน้ารถไฟฟ้า

มาถึงแล้วยังพอมีเวลาเหลือ ไปเดินดูเครื่องบินเล่นดีกว่า ที่ Terminal 2 นี้สายการบินเจ้าถิ่นทั้ง JAL และ ANA คุม อิอิ อย่างในภาพจะเห็น CI ถูกบีบตรงกลางอยู่ลำเดียว  

ช่วงสายๆไปจนถึงตอนบ่ายนาริตะจะคึกคักมาก ทั้งเที่ยวบินขาเข้าและขาออกมักจะมากระจุกกันอยู่ที่ช่วงนี้

Korean Air มีนิวาสถานอยู่ Terminal 1 แต่ต้อง Taxi ตรงจุดนี้เหมือนกัน

A330-200 ของ Philippines Airlines

HS-TEF "Song Dao" จอดสงบนิ่งอยู่ คงจะพักเหนื่อยจากการบินเป็นไฟล์ท TG642 มา สำหรับสีใหม่ของการบินไทยเป็นที่ถูกอกถูกใจผู้โดยสารอยู่เหมือนกัน ตอนที่ผมกำลังถ่ายภาพเจ้าส่องดาวอยู่นั้น ได้ยินเสียงสาวๆญี่ปุ่นคุยกันจากทางด้านหลังว่า "ดูลำสีม่วงๆนั่นสิ น่ารักจังเลย"

ภายในอาคาร Sattlelite กำลังมีการจัดนิทรรศการเกี่ยวกับใบปิดโฆษณาของสายการบินในสมัยก่อน

ใกล้เวลา Boarding แล้วมานั่งรอดีกว่า ขอนั่งไกลออกมาหน่อยเป็นมุมสงบๆ

ได้เวลาที่รอคอยแล้ว เดินเข้ามาก็พบกับ B777-300 "ศรีวรรณา" ที่จะพาผมบินกลับบ้านในวันนี้จอดอยู่ตรงมุมอาคารพอดี จากตรงที่นั่งรอหน้าเกทจะไม่สามารถมองเห็นได้เลย

เข้างวงมาแล้ว อิอิ   จะได้กลับบ้านซะที

ที่นั่งในวันนี้อยู่โซนหลังครับ น่าจะเงียบสงบ ถึงแม้เวลาที่บินผ่านสภาพอากาศแปรปรวนจะสั่นมากกว่าชาวบ้านหน่อยก็ไม่เป็นไร

ที่นั่งของการบินไทยที่หลายๆท่านคุ้นเคย ความสูงมาตรฐาน 175 cm อย่างผมนั่งได้สบายๆ

วันนี้ผู้โดยสารเต็มเกือบทุกที่นั่ง โชคดีที่ข้างๆผม 66B ไม่มีคนนั่ง(สังคมรังเกียจ) ส่วน 66C เป็นคุณน้าชาวอินเดียท่านหนึ่ง ซึ่งเท่าที่สังเกตดูในวันนี้ผู้โดยสารชาวไทย ญี่ปุ่น และอินเดียมีจำนวนพอๆกันเลย เชื่อแล้วว่าชาวภารตะเป็นผู้โดยสารที่มีพระคุณต่อการบินไทยจริงๆ

ชุดควบคุมระบบความบันเทิงสำหรับ B777-300

Push Back เวลาประมาณ 11:15 น. แต่กัปตันแจ้งว่าวันนี้ทางโล่งจะเหยียบให้มิด ดังนั้นก็จะถึงกรุงเทพฯเวลาประมาณ 15:00 น. ก่อนตารางบินประมาณครึ่งชั่วโมง

บ๊าย บาย ญี่ปุ่นแล้วเจอกันใหม่ mata ne

ระหว่างรอคิวขึ้นบินก็ฉายวิดีโอเกี๋ยวกับความปลอดภัย

เหิรฟ้า.... อิอิ วันนั้นที่นาริตะมีเมฆค่อนข้างมาก แต่เมื่อ Take off ฝ่ากลุ่มเมฆไปแล้วท้องฟ้าข้างบนก็ใสปิ๊งเลย

พอไต่ระดับได้ที่แล้วเหล่าลูกเรือก็ออกปฏิบัติการ เริ่มด้วยของว่างเป็นถั่วหลายๆชนิดไว้กินแกล้มกับแม่โขง เอ๊ย น้ำแอ๊ปเปิ้ล  

บินมาถึงประมาณเหนือเกาะคิวชู ก็ได้รับแจกผ้าขนหนูเป็นสัญญาณว่าได้เวลารับประทานอาหารแล้ว

โคโลญจน์ของการบินไทยนี่กลิ่นหอมดี

อาหารในชั้นประหยัดวันนี้มีสองอย่างให้เลือกคือ ข้าวไก่ทอดเทริยากิ กับ ข้าวปลาทอดสามรสคงไม่ต้องบอกว่าผมเลือกอันไหน 555

ถึงจะเป็นอาหารประเภทปลาแต่ก็เป็นอาหารไทยรสจัด ก็เลยเอาไวน์แดงมาดื่มเคียงกันซักแก้ว