เว็บบอร์ดรีวิว

แต๋นแต้น มาแล้วครับสำหรับโปรแกรมทัวร์เรียกน้ำย่อย กับเมือง Lima ที่ Peru เมืองลิโพ เอ้ย เมืองลิม่านั้นก็สวยงานเมืองกันครับ ก็ลองมาเบิ่งชมกันน่ะจ่ะ

เริ่มเลยหล่ะกานตัวผมนั้นพักอยู่ที่โรงแรม Hotel & Casino Boulevard (ชื่อคาสิโน แต่มีแต่ตู้สล้อตกะโหลกกะลา กรรมของข่อยแต้ ๆ)

ก็ประมาณว่าอยากให้เห็นป้ายโรงแรมเต็ม ๆ อ่ะ แต่ความยาวของป้ายโรงแรมตกขอบกล้องถ่ายก็เลยต้องถ่าย 2 ครั้ง ครั้นจะไปยืนถ่ายกลางถนนก็กลัวจะเป็นผีเฝ้าโรงแรม ก็น่ะครับไปดู 2 ภาพเลย จะได้เก็ตเผื่อใครที่อยากจะไปเที่ยวและอยากพักโรงแรมนี้จะได้หาถูก

ครั้นจะเดินขึ้นห้องเลยก็เกรงว่าจะไม่จุใจ ก็เลยถ่ายที่ Front ของโรงแรมมาให้ดู ก็ตกแต่งสไตล์โลกมนุษย์ครับ
ไม่วิลิสมาหราอาราย

เนื่องจากพื้นที่ประเทศฝั่งนี้ไม่ค่อยมีสีเขียวครับ ทางโรงแรมเลยสนองนโยบายรัฐบาล
ปลูกป่าอเมซอนในโรงแรม (เขียวไปหมด)
รูปถ่ายที่ Lobby โรงแรมครับ

รูปถ่ายจากบนห้องครับ ไอเดียดีครับ มีเถาวัลย์ให้ไปโหนยามเบื่อ

เข้ามาในห้อง แรกเลยก็จะเป็นเก้าอี้รับแขกครับ (ว่าแต่จะรับใครหล่ะนี่ มาเดี่ยวน่ะ)

กาดึ้บมาอีกนิดก็จะเป็นมุม Counter Bar ครับ แถมมีที่ล้างจานให้พร้อม (น่าจะมีเตาแกสให้เนอะจะได้ผัดกระเพราให้ฉุนจามทั่วโรงแรมเลย)

เขยิบมาอีกนิดก็เป็นห้องน้ำครับ เสียดายไม่มีโอ่งมังกรกับขันให้ มะงั้นก็มันส์

คลานมาอีกหน่อยก็เป็นมุมทีวี (รุ่นมินิ) และโต้ะทำงานครับ

ยอมรับเลยว่าสร้างห้องได้ลึกมากครับ เพราะจากประตูทางเข้ามาถึงเตียงนอนนี่ก็ตกประมาณ 2 กิโลกว่า ๆ ได้

หลังจากใช้เวลา 2 ชม. ในการพยายามที่จะเปิดหน้าต่าง ก็ชะโงกหน้ามาถ่ายรูปวิวนอกโรงแรมครับ

นี่คือรูปอาหารเช้าของทางโรงแรมครับ เนื่องจากว่าวันรุ่งขึ้นต้องเช็คเอ้าท์เช้าครับ ห้องอาหารยังมะเปิดทำการ ก็เลยขออาหารเช้าแบบ Room Delivery ครับ  นอนคนเดียวแต่ให้มาตั้ง 2 ชุด หรือว่าเขาเห็นว่าเราหุ่นรุ่นซูโม่นี่ OH NO ม่ายจิงช่ายไหม

เวลาก็เกือบเที่ยงแล้วครับ จาโซ้ยมาม่าก็กะไรอยู่ ไปหา Local Speciality ทานดีกว่า ออกจากโรงแรมมาก็เป็น Super Market ครับ สะดวกแท้ Mini Bar ที่โรงแรมมะได้แดรกซ์ตังค์ข้าพเจ้าดอก อิ อิ ประมาณว่า งก ขากลับก็เลยหิ้วของเข้าไปทานในโรงแรมเพียบ

เดินมาขาลากเลยก็ยังหาร้านอาหารที่ถูกใจมะได้ เหนื่อยจริง ๆ ชีวิตต่างแดน เริ่มคิดถึง ส้มตำเจ้สีหน้าปากซอยที่เมืองไทยมาทันใด

พกความมั่นใจมาเต็มร้อยเดินดุ่ม ๆ ไปนั่งร้านอาหารที่หมายตาเลย สบายมากน้อง เอามาเยอะ ๆ

ชะโงกมองไปเมนูเบ้อเร่อเห้ม เอ๋อแดรกซ์ มีแต่ภาษาสเปน แล้วจาตรัสรู้ไหมนี่ (ความมั่นใจตกไปอยู่ -50) เพิ่งเข้าใจความรู้สึกนักท่องเที่ยวต่างชาติที่เดินชี้อาหารตามโต้ะที่เมืองไทย หัวเราะใส่เขาไว้เยอะ เวรกรรมมีจริง

กระนั้นก็ตามความเป็นไทยมีเพียบ แค่นี้บ่ยั้นก็เดาชี้ในเมนูเล้ย จาได้อะไรมาค่อยว่ากันอีกที

(คนเปรูพูดภาษสเปนเป็นส่วนใหญ่ครับน้อยนักที่จะเข้าใจภาษประกิต)

และแล้วสาวเจ้าก็รับ Order ไปพร้อมทั้งส่งยิ้มให้ (ไม่แน่ใจว่ายิ้มด้วยความเป็นมิตรหรือยิ้มด้วยความสะใจในความโง่ของการสั่งอาหารของข้าพเจ้า) แต่ก็เอาเหอะสักพักเจ้แกก็ยกจานแรกมาให้ ประมาณว่าเป็นเมล็ดข้าวโพดชาวพื้นเมืองคั่วใส่เกลือ (ข้าวโพดคั่วงั้นเหอะ) รสชาติแปลกดีครับ กรอบ ๆ มัน ๆ กินไม่เบื่อ

มันส์กับข้าวโพดอยู่สักพักเจ้แกก็ยกจานนี้มาให้ ก็ลอง ๆ ถามเจ้แกดู โหตอบกลับมายาวเป็นกิโล ก็เข้าใจประมาณว่าจานนี้คือ ................. STARTER T_T

ลอง ๆ ชินดู อร่อยสุด ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เป็นเนื้อปลาดิบยำใส่น้ำมะนาวและหัวหอมแดง รสออกเปรี้ยว ๆ เค้ม ๆ และมีพริกพื้นเมืองซึ่งรสชาติเผ็ดจัดจ้าน อร่อยมาก ๆๆ ครับ ภายหลังก็รู้มาว่าอาหารจานนี้เป็นอาหาร Local ของคนที่นี่ (ก็ประมาณว่าก้อยปลางั้นเหอะ)

เจ้แกก็ยกแก้วน้ำผลไม้มาให้ ซึ่งเติมได้ตลอด ไม่อยากถามแล้วว่าน้ำอะไรฟังมะรู้เรื่อง รสชาติออกหวาน ๆ ครับ ไม่เหมือนน้ำส้มแต่รสนุ่ม ๆ คล้ายน้ำกล้วยประมาณนั้น ออกหนืด ๆ ครับก็รสชาติแปลกดี

ท้ายสุดก็จับใจความว่าน้ำผลไม้นี้คือ "Jungle Fruits Juice" โหเจ้แล้วจารู้ไหมนี่ว่าเป็นน้ำอารายยยยยยยยยยยยยยยยย

หวดก้อยปลาหมดไม่เหลือสักชิ้นเจ้แกก็ยิ้มพร้อมเคลียพื้นที่ แล้วยกจานนี้มาให้ Main Course จานนี้ต้องถาม หลังจากสนทนาประมาณ 2 นาทีก็ตกลงกันว่าจานนี้คือ  Chicken ก็บอกว่าเป็นไก่แต่แรกก็สิ้นเรื่อง  เจ้ก็

รสชาติของไก่ชุบแป้งทอดราดด้วยน้ำมะนาวกับเครื่องปรุงครับ (ประมาณยำไก่ว่างั้น) อาหร่อยสุด ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ หอมแดงก็หวานมาก ๆ

กำลังชื่นชมตัวเองในความฉลาดที่เลือกสั่งอาหารได้ Perfect กำลังหวดยำไก่เข้าปากไม่ถึง 2 ชิ้น เจ้แกก็ยก Main Course มาให้อีก 1 อัน กรรมแล้วตูอาการโง่ขึ้นสมองเลย (ประมาณว่าอาหารที่สั่งเป็นเซ้ตเมนูสำหรับ 2 คน เอ๋อรับประทาน ถึงว่าเจ้แกยิ้มแปลก) ไม่สนใจเลยบอกเจ้แกไปว่า "I'm so hungry and I love Peruvian Food, hence I order set menu for two to eat myself" อืมม เจ้แกคงเอ๋อแดรกเหมือนกันสงสัยภาษประกิตแกคงไม่กระดิก แต่ช่างเหอะ...

จากนี้คล้าย ๆ ปาเอลล่า ครับ เป็นข้าวอบซ๊ฟูด รสชาติมะต้องพูดถึง หมึกแดงยังอาย

หลังจากโชว์พาว ฟาดเรียบทุกอย่าง แหมเดี๋ยวเสียที เจ้ก็คงงงว่า ไอ่นี่อดอยากมาจากไหน ก็ยกของหวานมาให้โซ้ย
หลังจากสนธนาแบบไม่ได้ใจความก็รู้ว่านี่คือ "Preserved Jungle Fruits in Syrup" อีกแล้วตูกับ Jungle Fruit นี่ มันมีกี่อย่างหล่ะ เจ้น่ะเจ้

รสชาติแปลก ๆ ครับออกหวาน ๆ (กระท้อนแช่อิ่มประมาณนั้น) ก็ใช้ได้ครับผม

หลังจากอิ่มท้องก็จะไปลองชมเมืองลิม่าดู ตอนนี้อยู่เขตเมือง Miraflores ครับ ก็ตั้งใจว่าจะเดินชมวิวไปถึงศูนย์กลางเมืองลิม่า แต่ต้อมยอมแพ้เพราะระยะทางห่างประมาณ 20 กม เหอ ๆ ก็เลยต้องโบกแท็กซี่ โอ้จอร์จ Taxi รุ่น mini จริง ๆ น่ารักดี หลังจากตกลงราคาเรียบร้อย (ที่นี่ไม่มีมิเตอร์ต้องต่อรองราคาเอง เนื่องจากทำการศึกษามาแล้วมา Miraflores ไป Lima นั้นประมาณ 8 Soles) บ่ได้แดรกตูดอก ขอบอกว่ามีประสบการณ์ในการต่อรองรถตุ้ก ๆ มาแล้วที่ กทม เรื่องแค่นี้ สบม ก็เลยโดดขึ้นรถ Mini Herbie เลยโลดดดดดด

Yellow Herbie

White Herbie โห Multi Colour จิง ๆ ถ้าเจอสีแดงกับชมพูอีกก็ดี จะได้ถ่ายรูปขบวนการยอดมนุษย์ Herbie Mini Taxi ครบเซ้ตเลย

รสบัสครับ
Mini Bus ของไทยนึกว่าเก๋าแล้วน่ะเจอรุ่นพี่ที่ลิม่าที่ รถร่วมไทยตกกระป๋องไปเลย