เว็บบอร์ดรีวิว

ก่อนอื่นต้องขอโทษทุกๆคน ที่ยังค้างรีวิว อินเดียใต้,บังกาลอร์รอเราอยู่ และมาฟังนิทาน... เพราะว่าข้อมูลมันอยู่อีกที่นึง ต้องมานั่งเทียนนึกว่า เอ๊ เราไปที่ไหนก่อนนะ รูปนนี้มันที่ไหนนะ และเรื่องที่จะเล่า อะไรนะ ก็เลยเบลอร์ จำไม่ได้ ขอติดไว้ก่อน ยังงัยก่อนหน้าหนาวปีนี้แน่   ;Dแต่ก็ยังคันไม้คันมืออยากทำ ก็เลยเอาเมืองลุงโฮมาเป็นน้ำจิ้มก่อนนะ สาเหตุที่เอาเวียตนามเพราะว่า ไม่ค่อยเห็นรีวิวมากเท่าไร น้อยกว่าสิงคโปร์ประมาณพันเท่า ก็เลยตัดสินใจว่า เอารูปสวยๆของเมืองลุงโฮมาให้เพื่อนๆ hflight ดูก่อนดีกว่า โปรแกรมของเรา ก็จะพาไปดูที่ โฮจิมินห์ ดาลัต ฮานอย นินห์บินห์ และฮาลอง liladaไม่ได้ทำรีวิวสายการบินให้นะ เพราะว่ามือสั่นเนื่องมาจากเชอร์รี่บรั่นดีในเลานจ์บิสสิเนสของการบินไทย liladaไปเวียตนามสองครั้ง ครั้งแรก เมื่อกุมภา ปีที่แล้ว ไปฮานอยกับฮาลอง ด้วยการบินไทยชั้นธุรกิจ เลยซัดไวน์ และเชอร์รี่บรั่นดีเต็มที่ เลยมึนๆ ถ่ายรูปไม่ได้ ครั้งที่สองก็ตอนกันยายน ไปฮานอย นินห์บินห์ และโฮจิมินห์ ดาลัทด้วย ก็ไม่ได้ถ่ายเหมือนกัน เพราะเมา แถมยังบอร์ดดิ้งคนสุดท้ายด้วย ตอนแรกเจ้าหน้าที่ที่เพียร์หน้าหงิกสุดเดช :-/ เพราะอ้ายผู้โดยสารคนสุดท้าย มันยังไม่บอร์ด (เพราะดื่มเชอรรี่บรั่นดีเพลิน) พอมาบอร์ด กำลังจะเหน็บมันซักหน่อย ดันถือบอร์ดิ้งพาสสีน้ำเงิน ก็เลยต้องพูดด้วยเสียงหวานว่า ผู้โดยสารท่านสุดท้ายบอร์ดดิ้งแล้วนะคะ อ้าว ชิมออร์เดิร์ฟก่อนนะ ;D

รีวิวนี้จะเริ่มจากเมืองโฮจิมินห์ แล้วขึ้นไปที่ดาลัท แล้วก็ลอยระริ่วไปฮานอย แล้วลงมานินห์บินห์ แล้วลอยระร่อง ล่องเรือไปกับฮาลองเบย์ กันนะ

เริ่มที่โฮจิมินห์ ด้วยความที่เราไปโฮจิมินห์เพราะไปทำธุระให้พี่สาว ก็เลยจำเป็นต้องนอนโรงแรมแบบเกสต์เฮาส์ ราคาประมาณ 800 บาทต่อห้อง มีแอร์ด้วยนะ อากาศที่โฮจิมินห์ เหมือนกรุงเทพเปี๊ยบเลย ยังกับโขกออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกันเลย เลยไม่รู้สึกว่าไป ตปท.เลย  

โรงแรมที่พักชื่อว่า quyen thanh hotel อยู่ตรง district 1 ตรงถนน de tham อยู่ระหว่างถนน pham ngu lao และ trang hung dao (อารมณ์ประมาณข้าวสารโรดบ้านเรา) ขอบอกว่า เวลาเราไปเวียตนาม ถ้าพูดเวียตนามไม่ได้ ก็อย่าลืมเอานามบัตรโรงแรมติดตัวด้วย เวลาไปไหนมาไหนก็จะได้สะดวก อย่าคิดว่าตัวเองเก่งภาษาอังกฤษ สำเนียงดีราวกับอาจารย์ภาษาศาสตร์ ประกอบกับความจำเก่ง จำชื่อโรงแรมได้ แล้วโอเคนะ เพราะว่าการออกเสียงของภาษาเวียตนามไม่ได้ออกอย่างที่สะกดเป็นภาษาอังกฤษนะ เช่น nguyen ออกเป็น เหงียน เพราะฉะนั้นนามบัตรสถานที่สำคัญ จำเป็นมากๆๆ  โรงแรมนี้ก็โอเค มีทีวี มีแอร์ มีน้ำอุ่น ข้างล่างก็เป็นร้านขายของที่ระลึก ไม่ต้องไปเดินซื้อไกล เพราะราคาต่างกันไม่มาก แถวๆโรงแรมก็มีร้านอาหารไม่แพง และริมถนนก็มีน้ำปั่น อาหารทะเลสดๆ อร่อยๆ เช่น หอยชักตีน ตัวใหญ่กว่าบ้านเรา 3-4 เท่า อย่างกับย่า หลาน เลย เฝอก็อร่อย อร่อยทุกอย่าง (ปล.ถ้ากินเฝอข้างทางของเวียตนาม แล้วจะรู้สึกว่า ก๋วยเตี๋ยวน้ำบ้านเรา รสชาดห่วยแตกมาก ต้องปรุงถึงจะอร่อย แต่ที่เวียตนาม อร่อยมาก ไม่ต้องปรุงเลย จริงๆๆ น่าจะซื้อสูตรเค้ามานะว่า ทำไมอร่อยอย่างนี้
ระเบียงหน้าห้อง (ตอนกลางวัน)

ระเบียงหน้าห้องตอนกลางคืน แบ๊คกราวนด์เป็นโบสถ์คริสต์ด้วย

;Dมองข้างหน้า จะเป็นถนน bui vein ถ้าเดินไปเรื่อยๆ ก้จะเจอร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ ร้านอาหารอร่อยๆ ขอแนะนำ หมูย่าง อร่อยมากๆๆๆๆๆ ซาลาเปาก็อร่อยนะ แต่ต้องรู้นะว่า หมู ว่าอะไร เนื้อ ว่าอะไร ไข่ ว่าอะไร ในภาษาเวียตนาม เพราะ pork beef egg ชาวบ้านเค้าไม่รู้ มีเรื่องตลกจะเล่าให้ฟัง lilada หิว อยากกินซาลาเปา ก็เลยถามว่าไส้อะไร เค้าตอบว่า lon   เราก็งง เค้าเลยบอกว่า อู๊ดๆๆๆๆๆ อ๋อ ไส้หมู พอชี้อีกอัน เค้าก็บอกว่า ga  เราก็งง :o เค้าก็เลยทำท่า เอ๊ก อี เอ๊กๆ ให้ดู เราก็อ๋อ พอชี้อีกอัน เค้าก็ทำท่าเต้นแบบลูกเจี๊ยบ  :oเราก็งงว่า อะไรวะ :o ก็เลยซื้อทุกใส้เลย ปรากฎว่า ไอ้ที่เค้าเต้นให้ดูเค้าจะสื่อว่า ไส้สังขยาทำมาจากไข่ไก่ ลูกของไก่งัย สรุปว่า อร่อยทุกไส้ ราคาก็ไม่แพง (เคยมีคนบอกว่า ให้ระวังนะ เวียตนามน่ากลัว พอไปสัมผัส ปรากฎว่า ฮามาก)

มองซ้าย ก็จะเป็นทางออกไปถนน trang hung dao

มองไปทางขวา ก็จะเป็นทางไปถนน pham ngu lao

บริเวณนี้แหละที่ ไกด์บุ๊คบางเล่ม เขียนไว้ว่า ให้ระวังพวกเด็กที่มาเช็ดรองเท้า แล้วก็ระวังคนล้วงกระเป๋านะ มือมันเบามาก เคยมีไกด์บุ๊คเขียนว่า มือมันเบาจนสามารถล้วงเอากุงเกงในคุณไปได้เลย lilada ก็กลัว แต่พอมาเอาเข้าจริงๆๆ  ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น หรือว่า เราชินกับกรุงเทพ ที่ที่มี 18 มงกุฎมากมาย ก็เลยไม่รุสึกว่ามันน่ากลัวเลย มันอาจจะน่ากลัวสำหรับพวกยุโรป แต่เราคนไทย no problem,maybe in front of grand palace in bkk more dangerous than these area

พูดถึงค่าใช้จ่ายที่ใช้ในการกิน เที่ยว นั่งรถเล่น ก็ไม่แตกต่างกับอยู่กรุงเทพ เลย เผลอๆๆ ไปเชียงใหม่ ภูเก็ต แพงกว่าแน่ๆ โดยเฉพาะที่ภูเก็ตที่liladaไปอยู่มาสองปี ค่าครองชีพ แพงกว่าโฮจิมินห์หลายขุมเลย เฝอที่นี่ ชามนึง 15-20 บาท ถ้าเป็นเฝอไก่ เฝอหมู ถ้าเป็นเฝอกุ้งแพงกว่าหน่อย 25-30 ชามอย่างกับหมี่จับกังกรุงเทพเลย ชามเดียวจอด ส่วนน้ำผลไม้ปั่น ก็สุดๆ เนื้อทั้งนั้น น้ำแข็งนิดนึง น้ำเชื่อมนิดนึง ( เท่าที่เคยดื่มมาในเอเชียอาคเนย์นะ  น้ำปั่นเมืองไทยห่วยสุด :-/) พูดถึงอากาศ เหมือนกรุงเทพเปี๊ยบเลย  
โฮจิมินห์ ตอนฝนตก

แผงลอยข้างทาง ก็น่ากินที่ซู๊ด หอยชักตีน พูดแล้วน้ำลายสอเลย ครตพ่อโครตแม่หอยชักตีนเลย ตั่วใหญ่มาก เคี้ยวที กรุบกรุบ กรับกรับ ทั่วปากเลย

ตอนกลางคืน บริเวณนี้ก็คึกคักนะ ให้อารมณ์ราวกับว่าอยู่ในยุค 70-80 บรรยากาศเก๋ดี ไม่ชุลมุน อย่างอาร์ซีเอ หรือ พัฒน์พงศ์

: รู้สึกสบายๆ กับชีวิตกลางคืนที่นี่มาก (อ้อ ลืมบอก ระหว่างที่เดินเล่น คุณก็จะเห็นเด็เวียตนามผู้ชาย อายุประมาณ 15-16 ขี่จักรยาน แล้วดีดกริ๊งๆๆ อันนั้นเค้าไม่ได้ขอทางนะ แป็นซิกแนล เราเองก็ม่ายรู้ แต่เพื่อนเราบอก อย่าเผลอไปสบตานะ )

และนี่ก็ โรงแรมที่liladaนอน คืนละแปดร้อย บาท ที่โฮจิมินห์ที่พักจะแพงกว่าฮานอย (นอนโลว์คอสต์มาก แต่บินบิสสิเนส contrast มาก)

อ้อลืมบอกว่า จากสนามบินนั่งแท็กซี่มิเตอร์มาเลย ประมาณ 4-6 ดอลลาร์สหรัฐ ขึ้นอยู่ว่า แท็กซี่จะเอาเท่าไร ใช้เวลาเดินทางประมาณไม่ถึงครึ่ง ชม. เพราะ สนามบินอยู่ห่างจากตัวเมืองแค่ 5-6 กม. เอง ไว้คราวหน้าไปโฮจิมินห์อีก จะถ่ายรูปให้เต็มที่เลย เพราะว่าตอนแลนด์ดิ้งเหมือนลงหลังคาบ้านเลย

พอมีเวลาว่างหนึ่งวันก็เลยมาเดินเล่นที่ถนน  le duan หัวถนนเป็น reunification palace ภาษาไทยเค้าใช้คำว่า วังเอกภาพ หอประชุมรวมชาติ เคยเป็นทำเนียบของอดีตประธานาธิบดีเวียตนามใต้ และทำเนียบของผู้ว่าการฝรั่งเศส ถูกระเบิดลงในปี พ.ศ.2506 แล้วสร้างขึ้นมาใหม่ ทุกวันนี้เปิดให้เข้าชมได้ เป็นพิพิธภัณฑ์ (lilada ไม่ได้เข้าไปชม เพราะแค่ข้อมูลข้างต้นก็หนักหัวแล้ว เราตั้งใจจะพักผ่อนทอดน่อง เพราะฉะนั้น เอกภาพ ภราดรภาพ ปล่อยเค้าไปเถอะ)   ดูรูปเอาแล้วกัน สุดถนน ก็คือ ที่นี่แหละ โปรดสังเกต ไม่ได้เป็นเมืองแมงกาไซด์เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ

ส่วนปลายถนน ก็จะเป็น history museum ที่นี่ lilada เข้าไปดูนะ แต่จำไม่ได้ว่า ค่าเข้าชมเท่าไร ควรจะเข้าไปดูนะ ถ้าเป็นคนที่ชอบเรื่องราวเกี่ยวกับ อารยธรรม ประวัติศาสตร์สมัยเก่า (ไม่ใช่สมัยคอมมิวนิสต์) ศิลปะ เพราะว่าที่นี่มี ของสำคัญๆ เช่น กลองมโหระทึกของวัฒนธรรมดองซอน โบราณวัตถุของวัฒนธรรมออกเอ๋ย (เวียตนามเขาเรียกกันอย่างนี้นะ ชของเราเรียก ออกโย) หรือ ง่ายๆ ก็คือ ฟูนัน นั่นเอง (ถ้าถามว่า ฟูนัน? ไม่รู้จะอธิบายยังงัย เอางี้แล้วกัน ญาติโกโหติกาของทวารวดี ของไทยก็แล้วกัน ถ้าทวารวดี? ก็ไม่ต้องสนใจก็แล้วกันนะ) รวมทั้งร่องรอยของวัฒนธรรมเขมร และจามด้วย ของดีๆๆ มีเยอะ นะ เห็นแล้วอยากก๊อปปี้มาแต่งบ้าน ที่นี่ก็มีการแสดงหุ่นน้ำให้ดู แต่lilada ไม่ดู เพระดูที่ฮานอยแล้ว ไว้จะทำรีวิวให้ดูอย่างละเอียดเลย
ลืมถ่ายรูปมา หรือว่ามันย้อนแสงแล้วไม่สวยก็ไม่รู้ หารูปไม่เจอ พอเดินจากมิวเซียมอันนี้ ไปตามถนนle duan  ไม่กี่ก้าวก็เจออีกพิพิธภัณฑ์ ชื่อว่า hochiminh military museum พิพิธภัณฑ์ทางทหาร ซึ่งขอบาย แต่มีรูปให้ดูนะ

มีร่องรอย ซากของอะไรก็ไม่รู้ที่ใช้ในสงคราม ลองดูเอาเองนะ ในไกด์บุ๊ค บอกว่า เป็นcessna a-37 ของ แอร์ฟอร์ซ เวียตนามใต้ และ f-5e tiger ของสหรัฐด้วย (ม่ายรู้จัก ซักกะอย่างเลย)

ถนน le luan (ถ่ายจากข้างๆ พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ ตรงประตูทางเข้าสวนสัตว์) ลืมบอกไปว่า พช.ประวัติศาสตร์อยู่ติดกับสวนสัตว์เลย เพราะฉะนั้น ที่โฮจิมินห์สีเขียวจะเยอะนะ สวน ต้นไม้ เยอะ เยอะกว่ากรุงเทพ และดูเป็นธรรมชาติกว่าสิงคโปร์ (สิงคโปร์ดูเป็นสวน fakeๆ)

ระหว่างที่เดินมาทางหัวถนน ผ่านโรงแรมโซฟิเทล ไซ่ง่อนด้วย ไฮโซมาก แต่คิดว่าคงจะไม่เก๋มาก lilada เลยไม่ได้ถ่ายรูปมั้ง เพราะถ้าเลิศมาก ไม่พลาดแน่  อ๋อเจอแล้ว ตึกขาว ตรงกลางภาพบน ไอ้เขียวๆ มันคือ ตึก prudential ไม่แน่ใจว่า มันคืออะไร ใช่คอนโดหรูๆ หรือเปล่าก็ไม่รู้ (ใครรู้ช่วยบอกทีนะ)

เขียวธรรมชาติ อย่างที่เค้าบอกมั้ยล่ะ  

อูล่า เจอแล้ว พิพิธภัณฑ์โฮจิมินห์ และโรงแรมโซฟิเทล พลาซ่า ไซ่ง่อน

ตามเคย อะไรซีเรียส ซีเรียส lilada ไม่สน ขอเดินเรื่อยเปื่อย ไม่มีจุดหมายดีกว่า ว้าว ไซโคล่ แช๊ก

เดินชมบ้านเมืองเค้าไปเรื่อยๆ เหมือนเดินอยู่ราชดำเนินเลย มีต้นไม้ มีรถ มีตึกฝรั่ง

นี่แหละเสน่ห์ของ โลกตะวันออก ที่มีกลิ่นอายตะวันตกแบบพอดีๆ เห็นแท็กซี่มิเตอร์มั้ย น่ารักดี ราคาประมาณกรุงเทพ ไม่แพง บอกแล้วว่า เที่ยวโฮจิมินห์ ช่างสุขจริง ไม่แพงเลย  

ระหว่างทางผ่านสถานทูตต่างๆ ด้วยนะ  สหรัฐ ฝรั่งเศส พอ เดินมาถึงตรงทางแยก มีทั้งสวนสาธารณะ และห้างไฮโซ และ.....